ตอนที่ 1523
บทที่ 1523 ฉันน่ารังเกียจขนาดนั้นเลยเหรอ?
October 31, 2026
“คุณอาธเนศพล โอเคไหมครับ?”
กิจจาหันมาสบกับดวงตาที่กำลังครุ่นคิดอะไรอยู่ของธเนศพล ด้วยรอยยิ้มที่จริงใจและไร้เดียงสาเป็นพิเศษ
ใจของธเนศพลฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง ก่อนจะรีบยิ้มออกมา “ไม่ดีเลย จะทรุดลงไปอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าจะใช่เพราะไม่คุ้นกับอาหารและอากาศของที่นี่หรือเปล่านะสิ”
“คงจะใช่นะครับ ถึงแม้ว่าเมืองหลวงจะอยู่ห่างจากเมืองชลธีเพียงบินแค่หนึ่งชั่วโมง แต่อย่างไรก็ไม่ใช่มณฑลหนึ่ง ไม่คุ้นกับสภาพอากาศหรืออาหารก็เป็นเรื่องปกติ ดังนั้นคุณอาธเนศพลมาทางไหนถึงไม่กลับไปทางนั้นเสียละครับ?”
ถึงแม้กิจจาจะพูดด้วยรอยยิ้ม แต่การไล่แขกที่ชัดเจนอย่างนี้มีหรือเขาจะไม่รู้ความ
เขาละกลัดกลุ้มเสียจริง ตัวเองไปทำอะไรให้บรรพบุรุษของไอ้ตัวจ้อยนี่ขุ่นเคืองนักหรือ นึกไม่ถึงว่าจะรังเกียจเขามากเสียขนาดนี้
“อันนั้นละก็ ไม่คุ้นกับวิถีชีวิตที่นี่ไม่กี่วันก็ดีแล้วนา ไม่มีอะไรหรอก”
พูดจบธเนศพลก็ล้มลงบนโซฟา คราวนี้เขาเห็นชาก็ไม่กล้าดื่มแล้ว
บุริศร์เห็นพวกเขาสองคนประชันกันแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า
“กิจจา คุณอาธเนศพลมาที่นี่เพื่อปกป้องครอบครัวของเรา อย่าสร้างปัญหา”
“อ๋อ”
กิจจาส่งเสียงอ๋ออย่างเชื่อฟัง และไม่พูดอะไรอีก ก่อนจะสาวเท้าเดินออกจากห้องไป เขาต้องการไปดูพวกน้องชาย ไม่มีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนคุณอาที่นี่ให้เสียเวลา
ธเนศพลมองตามแผ่นหลังของกิจจา ก่อนจะพูดอย่างไร้เดียงสาว่า “บุริศร์ ทำไมลูกชายนายถึงเกลียดฉันได้ขนาดนี้ละ?”
“นายถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใคร นายลองคิดว่าไปทำอะไรให้เขาไม่พอใจ”
นอกจากนี้ยังเป็นครั้งแรกที่บุริศร์เห็นกิจจาเริ่มหาเรื่องใครสักคน และอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ
เดิมทีเขายังคิดว่ากิจจาจะไร้เดียงสาซื่อตรง กลัวว่าอนาคตจะโดนเอาเปรียบได้ ดูเหมือนว่าเขาจะกังวลมากเกินไป
ธเนศพลคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ เขาแค่ต้องการเห็นลูกชายสองคนของบุริศร์? นี่เขาไปยั่วยุใครเข้า
“จริงสิ วิสุทธิ์จะมาตอนไหน?”
“เขาบอกว่าเร็วที่สุดเท่าที่จะเร็วได้”
บุริศร์นึกถึงวิสุทธิ์ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ ธเนศพล พูดพลางยิ้มขันว่า “มาปรึกษาหารือกันดีกว่า”
“ทำอะไร?”
ธเนศพลเหลืองมองเขาด้วยหางตา รู้สึกว่าท่าทางนี้ค่อนข้างจะอันตราย เขามักจะรู้สึกว่าบุริศร์กำลังคำนวณอะไรบางอย่างอยู่เสมอ
“ฉันแค่จะเตือนนายว่า อะไรที่ไม่ควรคิด ก็อย่าไปคิด”
บุริศร์กลับพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “อะไรที่เรียกว่าอะไรที่ไม่ควรคิด? ดูสิ วิสุทธิ์ก็นับว่าเป็นเพื่อนตายของเรา ตอนนี้จะให้มาเป็นมาส่วนตัวคนเดียวของนายก็เสียเปล่า จะดีกว่าไหมที่จะให้เขามาตรวจร่างกายภรรยาของฉันสักหน่อย?”
ธเนศพลมองบน รู้สึกว่าบุริศร์นี่ได้คืบจะเอาศอกเสียจริง
“หมอส่วนตัวของคุณล่ะ？”
การมีอยู่ของมิลินไม่ใช่ความลับ การไม่ได้อยู่กับบุริศร์ ทำให้บุริศร์ยากที่จะตอบเล็กน้อย
“ไปทำธุระและจะไม่กลับมาอีกสักพัก แค่พูดมาว่าจะให้ยืมไหม”
ธเนศพลไม่ค่อยจริงจัง เขามองไปที่บุริศร์ ก่อนพูดทีละประโยคว่า “บุริศร์ เรื่องที่ฉันคิดได้นายคิดว่าคุณท่านจะคิดไม่ถึงเหรอ? ฉันไม่สนว่ามิลินทำอะไรอยู่ข้างนอก เธอไม่ปรากฏตัวตั้งแต่นายถูกกักตัว ถ้าหากนายยังถูกกักตัวอยู่ก็พอยอมรับได้นะ แต่ตอนนี้นายกลับมาแล้ว ร่างกายของภรรยานายก็มาเป็นอย่างนี้อีก เธอไม่อยู่ นายคิดเหรอว่าคนอื่นจะไม่คิดอะไร? ฉันไม่สนหรอกว่านายกำลังทำอะไรหรือวางแผนอะไรอยู่ แต่คนอื่นใช่ว่าจะไม่คิดอะไรมาก วิสุทธิ์มานี่ก็สามารถช่วยเหลือได้ แต่เรื่องที่ฉันพูดนี่นายก็ลองพิจารณาด้วยตัวเองสักหน่อยแล้วกัน”
พูดจบธเนศพลก็ออกไปจากห้องรับแขก
บุริศร์ตกตะลึง จุดนี้เขาไม่เคยคิดมาก่อน
ลองคิดให้รอบคอบเกี่ยวกับเรื่องของจณัตว์ที่พัวพันอย่างมาก ต้องมีดวงตามากมายกำลังคอยจ้องตัวเองในความมืดมิด ไม่ต้องพูดถึงมิลิน บางทีคนรับใช้ในตระกูลโตเล็ก สิ่งที่บรรพบุรุษรุ่นแปดทำทั้งหมดคงได้ถูกคนตรวจสอบอย่างชัดเจน
เมื่อคิดถึงตรงนี้ บุริศร์ก็หยุดชะงัก เขามองไปทางห้องของธเนศพล รู้ว่านี่เป็นสิ่งที่ธเนศพลเตือนเขา ส่วนบางสิ่งที่เขารู้อะไรบางอย่าง บุริศร์ไม่กล้าถาม และไม่สามารถถาม
เขารีบไปห้องทำงาน เพื่อส่งข้อความให้บุณพจน์
เมื่อบุณพจน์ได้รับข้อความของบุริศร์แล้วเขาก็รีบตอบทันที “ไม่มีปัญหาครับ ตอนบ่ายมิลินก็กลับมาแล้ว ผมคิดเรื่องนี้มานานแล้ว ดังนั้นเมื่อตอนจัดให้เธอไปรักษาใครคนนั้น ผมได้จัดคนอีกคนหนึ่งให้เธอรักษา ตอนนี้น่าจะกลับมาด้วยกัน”
คำว่าจณัตว์สามพยางค์เป็นคำต้องห้าม ดังนั้นบุณพจน์จึงพูดอย่างคลุมเครือ
บุริศร์เข้าใจ ความคิดของบุณพจน์ละเอียดรอบคอมมาก เขาอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ใคร?”
“น้องเขยของคุณ นาวินครับ”
คำพูดของบุณพจน์ทำให้บุริศร์ชะงักงัน
“เขาเป็นยังไงบ้าง? เกิดอะไรขึ้น?”
หลังจากที่ธิดาวีร์ทำร้ายนาวิน นาวินก็พาเด็กๆจากไป บุริศร์ก็ไม่ได้ทำให้เขาลำบากใจ กลับกันยังส่งคนตามเขาไปเพื่อปกป้อง เขาไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ยินข่าวการบาดเจ็บของนาวินจากปากของบุณพจน์และอดไม่ได้ที่จะกังวล
บุณพจน์กลับพูดเสียงต่ำว่า “ไม่มีอะไรครับ แค่ดึงดูดความสนใจ”
สิ่งนี้ทำให้บุริศร์เข้าใจในทันที
นี่คือเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของคนอื่นที่เฝ้าระวังมิลิน ดังนั้นจึงตั้งใจได้รับบาดเจ็บโดยเจตนา เมื่อคิดถึงความทุ่มเทที่นาวินมีต่อเขา หัวใจของบุริศร์ก็อบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย