บทที่ 1526 คุณคิดมากเกินไปแล้ว

“เป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน? ถึงแม้ตระกูลปวนะฤทธิ์จะไม่อยู่ แต่ในบ้านก็ยังมีคนใช้และคนดูแลอยู่นี่ แล้วนี่มันยังไงถึงปล่อยให้ลานบ้านกลายเป็นอย่างนี้ไปได้!”

นรมนพูดอย่างกังวลใจ

ถึงบุริศร์จะไม่พูด แต่คิ้วของเขาก็ผูกกันเป็นปมด้วยความระมัดระวังแล้ว

“คุณรออยู่ในรถ เดี๋ยวผมจะเข้าไปดูข้างในเอง”

“ไม่เอา”

นรมนปฏิเสธ

เมื่อเห็นสายตาที่แน่วแน่ของนรมน ในที่สุดบุริศร์ก็ถอนหายใจออกมา และพูดว่า “ประเดี๋ยวถ้ามีอันตราย คุณอย่าพุ่งไปข้างหน้า ไม่ว่ายังไงก็ไว้หน้าผู้ชายคนนี้หน่อยนะ ได้ไหม?”

“พูดมั่วๆ”

นรมนหัวเราะเบาๆ มีผู้ชายที่ไหนจะยอมรับว่าตัวเองใช้ไม่ได้? บุริศร์ตอนนี้ยิ่งอยู่ยิ่งทำให้เธอมีความสุขเสียจริง

บุริศร์สูดหายใจเข้าลึก จากนั้นจึงก้าวเท้าเข้าไป เขาพบว่าประตูใหญ่ไม่ได้ถูกล็อคเอาไว้ เพียงแค่แขวนไว้ข้างบนตามอำเภอใจ

บุริศร์เปิดประตูใหญ่ก่อนจะก้าวเข้าไป

ข้างในดูไม่ต่างอะไรกับข้างนอก วังเวงเสียจนทำให้คิดว่าถูกทิ้งร้างมาเป็นเวลาหลายปี น่าจะไม่มีใครอยู่เป็นเวลานานแล้ว

แต่ก็ไม่ได้ยินข่าวการโยกย้ายของตระกูลปวนะฤทธิ์ และกิจการการเดินรถบนทะเลของตระกูลปวนะฤทธิ์ก็ยังคงดำเนินการอยู่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

สายตาของนรมนมองไปรอบๆ แต่ก็ไม่พบอะไร

ทั้งสองผ่านเข้าไปยังห้องนั่งเล่นของตระกูลปวนะฤทธิ์อย่างไร้ซึ่งอุปสรรคกีดขวาง

ยังจำได้เมื่องานแต่งงานของเจตต์และขวัญตา ที่นี่รื่นเริงและสวยงาม แต่ตอนนี้มันช่างเงียบเหงาเสียจนทำให้คนปั่นป่วน

ในห้องเต็มไปด้วยฝุ่นหนาเป็นชั้น ของที่นี่ไม่มีอะไรเปลี่ยนไป เว้นเสียจากเจ้าของและกลิ่นอายของคน

บุริศร์รีบเดินไปยังห้องทำงาน

ห้องทำงานยังคงเป็นระเบียบเรียบร้อย คอมพิวเตอร์ยังอยู่ แต่ยังมีเอกสารสำคัญอยู่ไหมนี่บุริศร์ก็ไม่รู้

นรมนคอยตรวจสอบอยู่ด้านล่าง

ตระกูลปวนะฤทธิ์ถือได้ว่าเป็นยักษ์ใหญ่อันดับต้นๆ ในเมืองชลธี การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่นี่ทำไมถึงไม่มีข่าวออกมา? แล้วคนรับใช้เหล่านั้นละก็ถูกไล่ออกในชั่วข้ามคืนเหรอ?

ถ้าเป็นเช่นนี้ คงเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่ดึงดูดความสนใจของชนชั้นสูง ยิ่งกว่านั้นตระกูลปวนะฤทธิ์ยังผูกขาดธุรกิจและเส้นทางเดินเรือทั้งหมดบนทะเล ขอเพียงแต่ทำธุรกิจ ก็ต้องพึ่งเส้นทางเดินเรือบนทะเลของตระกูลปวนะฤทธิ์ถึงจะทำได้ ดังนั้นปกติคนที่สนใจพวกเขาก็ไม่ใช่น้อยๆ ทำไมเกิดเรื่องอย่างนี้ขึ้นแล้วยังเงียบไร้ข่าวคราวได้ละ?

นรมนยิ่งคิดก็ยิ่งแปลกใจ

เธอค้นหาทุกห้องแล้ว แต่ก็ไม่มีใครสักคน แต่มีสถานการณ์หนึ่งที่ทำให้นรมนสงสัยเล็กน้อย

มีห้องของคนใช้สองคนที่ยุ่งเหยิง ราวกับกำลังจัดเก็บอะไรสักอย่าง แต่กลับไม่ทันการเสียอย่างนั้น

ไม่ทันเวลา… …

เกิดเรื่องอะไรขึ้นถึงได้กลายเป็นอย่างนี้?

ใจของนรมนจมลงลงเรื่อยๆ

เดิมทีขวัญตาป่วย และเจตต์ก็พาเธอไปรักษาที่ต่างประเทศ เรื่องนี้ทำให้นรมนเศร้าเล็กน้อย และตอนนี้ตระกูลปวนะฤทธิ์ไม่ได้รับการปกป้อง หัวใจของนรมนหนักอึ้งราวกับถูกหินก้อนใหญ่ขวางทางกดทับเอาไว้

คุณท่านขันธ์ชัยไปไหน?

ตระกูลปวนะฤทธิ์มีคนน้อย มีเพียงคุณท่านขันธ์ชัยและขวัญตาสองคน หลังจากที่ขวัญตาแต่งงานกับเจตต์ คุณท่านขันธ์ชัยก็สบายใจมาก ยุ่งตลอดทั้งวัน แต่ว่าเหตุการณ์ตอนนี้หรือว่าคุณท่านขันธ์ชัยจะ… …

ทันใดนรมนก็ตัวสั่นระริก

ไม่นะ!

ไม่ใช่แน่!

คุณท่านขันธ์ชัยเป็นคนที่พบเจออุปสรรคขวากหนามมามากมาย จะเกิดอะไรกับเขาได้?

นรมนตรวจสอบทุกที่ไม่ว่างเว้น แต่สุดท้ายก็ไม่พบอะไร

บุริศร์ก็ลงมาจากชั้นบนแล้วเช่นกัน

เมื่อเห็นสีหน้าของเขา นรมนก็รู้ว่าบุริศร์อาจจะรู้สึกเช่นเดียวกันกับเธอ

“ไปที่ห้องของคุณท่านแล้วหรือยังคะ?”

บุริศร์พยักหน้า

“ไปมาแล้ว ไม่มีอะไรผิดปกติเลย มันแปลกมาก ที่นี่ราวกับจู่ๆโลกทั้งใบก็ระเหยเป็นไอหายไปเสียอย่างนั้น ไม่เหลือเบาะแสไว้เลยสักนิด”

นรมนกัดริมฝีปากล่าง “ทำไมเราไม่ลองตรวจสอบญาติของคนรับใช้เหล่านี้ละคะ และถามพวกเขาว่าคนใช้อยู่ที่ไหนกัน”

“คุณรู้จักคนรับใช้ตระกูลปวนะฤทธิ์เหรอ?”

จุดนี้ทำให้บุริศร์แปลกใจ

นรมนพูดเสียงต่ำ “ตอนที่พี่ชายแต่งงานฉันเคยเจอคนรับใช้คนหนึ่งค่ะ ชื่อสุนี เธอเป็นคนในพื้นที่ เธอบอกว่ามีแม่อาศัยอยู่ในแถบชานเมือง ฉันว่าฉันจำที่อยู่ได้นะ”

“ถ้างั้นพวกเราไปกัน”

“ค่ะ”

นรมนและบุริศร์รีบออกไปจากบ้านตระกูลปวนะฤทธิ์อย่างรวดเร็วแล้วขับรถตรงไปยังชานเมือง

เมื่อมาถึงบ้านของสุนีแล้ว จมูกของนรมนคละคลุ้งเต็มไปด้วยกลิ่นของยา เธอรู้สึกไม่สบายเล็กน้อย

บุริศร์ดึงเธอไปอยู่ข้างหลัง ส่วนตัวเองเดินนำหน้าเข้าไปก่อน

“สอบถามหน่อยครับ สุนีอยู่ไหมครับ?”

มีเสียงไอดังมาจากข้างใน พลันหญิงวัยกลางคนก็เดินออกมา

ใบหน้าของเธอสีเหลืองเหมือนเทียนไข ผมขาวโพลนบ้าง ดูเหมือนว่าเธอจะถูกความเจ็บป่วยจากโรคทรมานชีวิตเอาไม่น้อย

เมื่อเห็นบุริศร์และนรมน หญิงสาวก็ชะงัก ก่อนจะพูดว่า “พวกคุณเป็นใครคะ? มีอะไรถึงได้มาหาสุนี?”