ตอนที่ 1527
บทที่ 1527 ฉันถูกบังคับจริงๆ
October 31, 2026
เมื่อนรมนได้ยินบุริศร์ถามอย่างนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะเป็นกังวลขึ้นมา
“หรือฉันจะมีปัญหาจริงๆคะ”
วิสุทธิ์มองไปทางพวกเขา ก่อนพูดเสียงต่ำ “มี เลือดไม่ปกติเล็กน้อย ด้านนี้มิลินเป็นผู้เชี่ยวชาญ มาตรวจดูสิ”
มิลินรับใบข้อมูลมาดู ก่อนจะรีบส่งสายตาให้กับบุริศร์ และพูดเสียงต่ำว่า “ต้องรีบปล่อยให้เลือดไหล นี่จะนำโรคติดต่อมาได้”
“อะไรนะ”
นรมนตกใจ
สีหน้าของบุริศร์ซีดขาว
“ถ้าเป็นโรคติดต่อจะจัดการยังไง? ให้เธอรับผิดชอบ ต้องการอะไรก็บอกมา”
มิลินรีบพยักหน้า
นรมนกลับพูดว่า “ผู้หญิงคนนั้นไปโรงพยาบาลด้วย แล้วรถพยาบาลกับพวกพยาบาลล่ะจะทำยังไง?”
“ตายล่ะ!”
วิสุทธิ์เป็นหมอ รู้แล้วว่าสถานการณ์ตอนนี้มันฉุกเฉิน
“ไม่ได้นะ ถ้าหากว่ามีการแพร่ระบาดละก็ ตอนนี้ก็ไม่กล้ารับประกันว่าคุณจะไม่ติดเชื้อ โทรหาธเนศพล ให้เขาไปจัดการ มิลิน คุณรีบทำความสะอาดนรมนหน่อยนะ”
“โอเคค่ะ”
มิลินปฏิบัติการอย่างเร็ว
นรมนยังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็รู้สึกเจ็บที่ข้อมือ มีเลือดไหลออกมา แต่สีเข้มกว่าเล็กน้อย
ตอนนี้นรมนกับวิสุทธิ์ต่างก็ตกตะลึง
“ไม่นะ หรือคุณนายจะติดเชื้อแล้ว แล้วนายละ?”
วิสุทธิ์มองไปยังบุริศร์พลางถาม
มิลินรีบตอบ “ในร่างกายของผู้ใหญ่บ้านมีพิษกู่ทองคำ ไม่ว่าพิษกู่ไหน ก็ไม่มีผลกับเขา”
วิสุทธิ์พลันเคารพในทันใด
“ยอดเยี่ยมมาก ตอนนี้ก็มีภูมิคุ้มกันต่อสิ่งนี้แล้ว นายอาจจะเป็นคนเดียวบนโลกที่เป็นอย่างนี้”
“ไม่นับค่ะ ในกายของคุณชายบุณพจน์ก็มีพิษกู่ทองคำ”
คำพูดของมิลินกลับย้ำเตือนบุริศร์
เขารีบโทรหาบุณพจน์ทันที
“พี่ครับ ผมมีเรื่องให้พี่ช่วย”
“พูดมา”
ช่วงนี้บุณพจน์ยุ่งเป็นพิเศษ ไม่เพียงแต่ต้องคอยดูแลบริษัทของตระกูลโตเล็ก เขายังต้องดูแลพรวลัยอีก ถึงแม้ตอนนี้จะมีธเนศพลอยู่ในบ้านตระกูลโตเล็ก แต่เขาก็ยังจัดคนมาคอยระวังภัย เมื่อตอนนี้ได้รับสายของบุริศร์ก็อดไม่ได้ที่จะหงุดหงิดใจ
บุริศร์ไม่มีเวลาคุยกับเขาเรื่องอื่น
“พี่ เมืองชลธีหวาดเสียวจะมีพิษหนอนกู่ พี่ช่วยสืบให้หน่อย”
“นายพูดอะไร?”
บุณพจน์ตกตะลึง
พิษหนอนกู่ไม่ควรจะมาปรากฏที่นี่ และไม่น่าจะปรากฏที่นี่ได้อย่างไร้เหตุผล
“นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
บุริศร์เล่าเรื่องที่ตัวเองกับนรมนไปบ้านตระกูลปวนะฤทธิ์ให้ฟัง
บุณพจน์พูดจบก็ขมวดคิ้วยุ่ง
“ผู้หญิงคนนั้นบอกว่าสุนีไม่กลับบ้านมาครึ่งเดือนแล้ว และไข้ของเธอก็เริ่มเป็นมาครึ่งเดือนเช่นกัน เป็นไปได้ไหมว่าพิษหนอนกู่จะแพร่มาจากสุนี?”
บุริศร์กับนรมนพลันตะลึงเมื่อได้ฟังเช่นนี้
ไม่นึกเลยว่าพวกเขาจะมองข้ามข้อความสำคัญไป
ตอนนั้นบุริศร์เป็นห่วงนรมน เลยไม่ได้สนใจว่าอีกฝ่ายพูดว่าอะไรบ้าง และนรมนก็เพียงคิดว่าผู้หญิงคนนี้เป็นแม่ของสุนี เลยไม่คิดอะไรมากนัก ตอนนี้เมื่อถูกบุณพจน์ถาม ทั้งสองก็นึกถึงอะไรบางอย่างได้
“พูดตามหลักเหตุผลคือพิษหนอนกู่ไม่สามารถแพร่เชื้อในอากาศได้ นอกเสียจากจะสัมผัสกันและกัน ผู้หญิงคนนั้นเป็นแม่ของสุนี ดังนั้นจึงหลีกเลี่ยงที่จะสัมผัสกันไม่ได้ และสุนีก็เป็นคนรับใช้ในบ้านตระกูลปวนะฤทธิ์ ตอนนี้ในตระกูลปวนะฤทธิ์ไม่มีใครเลยสักคน เรื่องนี้มันชักจะแปลก”
เมื่อบุริศร์พูดเช่นนี้ บุณพจน์ก็นั่งไม่ติดเก้าอี้
“ยังมีใครอีกที่สัมผัสกับผู้หญิงคนนั้น?”
“คนที่ได้รับบาดเจ็บในรถพยาบาล! ตอนนี้รถพยาบาลน่าจะเพิ่งถึง ปล่อยให้พวกเขาขับรถกลับไปไม่ได้!”
บุริศร์คาดการณ์สถานการณ์ตามเวลา
“ฉันจะรีบไป”
บุณพจน์รีบวางสาย บุริศร์ขมวดคิ้วไม่คลายลงเลยแม้แต่น้อย
เรื่องนี้มันน่าประหลาด
บนโลกนี้คนที่สามารถใช้พิษหนอนกู่ได้ไม่น่าจะมีมาก ตอนนี้โอก็ตายไปแล้ว บุริศร์และบุณพจน์ก็เป็นพี่น้องกัน ไม่น่าจะทำเรื่องนี้อย่างเด็ดขาด ฉัตรพลก็ตายไปแล้ว มิลินก็อยู่ข้างกายพวกเขา หรือจะบอกว่ามีคนที่สามารถใช้พิษหนอนกู่ได้อยู่อีก?
ทันใดนรมนก็นึกถึงโสธร
“โสธรละคะ? ตอนที่พวกเราไปที่ประเทศF เขาได้รับบาดเจ็บ ถูกนำตัวออกไปพักฟื้น เพราะว่าพวกเราก็ล่าช้ามากเพราะเรื่องอื่นๆ มาเกือบปีแล้ว ตอนนี้โสธรอยู่ที่ไหน?”
เธอไม่อยากสงสัยโสธร แต่ว่าตอนนี้มันได้เกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้น มันอดไม่ได้ที่จะไม่สอบสวนโสธร