ตอนที่ 1536
บทที่ 1536 ฉันไม่ใช่คนตั้งนานแล้ว
October 31, 2026
“ฉันว่าแกอยากตายมากจริงๆ!”
เสียงบุริศร์ไม่ดัง แต่ทำให้อุณหภูมิทั้งห้องเย็นจนถึงจุดเยือกแข็งราวกับนรก
ถึงแม้คุณนายสุนันท์จะพ่ายแพ้ แต่หลายปีที่ผ่านมานี้อาศัยการข่มเหงรังแกน้ำจนพัฒนากลายเป็นเกิดภาพลวงตาว่าตัวเองเหนือกว่า ในขณะนี้โดนบุริศร์บีบคอเหมือนยกลูกไก่ ความรู้สึกหายใจไม่ออกทำให้เธอหวาดกลัวตื่นตระหนกขึ้นมา
“แกเป็นใคร? ฉันจะเตือนแกไว้นะ ถ้าแกทำให้ฉันเจ็บ ฉันจะให้ลูกชายฉันฟ้องแก!”
“งั้นแกก็ลองดูสิ! ดูสิว่าแกจะฟ้องฉัน หรือฉันจะฟ้องแก! ฉันรอบรองว่าจะทำให้ทุกคนในตระกูลธีรกุลภักดีของแกเข้าคุกให้หมด!”
ในดวงตาบุริศร์มีแต่ความอาฆาต
เบิร์ดตกใจกลัวทันที
“แกปล่อยแม่ฉันนะ มีอะไรเรามาพูดกันดีๆ”
“พูดกันดีๆ? ตอนนี้คิดได้แล้วเหรอว่าจะคุยกับฉันดีๆ? ตอนแกทำร้ายน้ำ ตอนแกขายลูก เคยคิดจะคุยกับฉันดีๆ ไหม?”
บุริศร์เกิดไฟสุมในอก เขาอยากจะฆ่าคนพวกนี้ตรงหน้าให้หมดถึงจะหายโกรธ แต่เขาทำไม่ได้
น้อยครั้งมากที่นรมนเห็นบุริศร์อยู่ในสภาพนี้ ในขณะนี้เห็นเขาเป็นแบบนี้ แล้วได้ยินว่าน้ำคือลูกพี่ลูกน้องของป้อง ในใจก็เข้าใจแล้ว
ไม่แปลกเลยที่บุริศร์จะโกรธขนาดนั้น
ป้องคือพี่น้องที่ดีที่สุดของบุริศร์ น้ำคือทหารที่ดีที่สุดของบุริศร์ ในตอนนี้โดนคนกลุ่มหนึ่งรังแก มันน่าโกรธจริงๆ
แต่บุริศร์ฆ่าคนจริงๆ มันก็ไม่ดี
นรมนกระแอมไอแล้วพูดขึ้น “บุริศร์ บางครั้งคนตายไปมันก็ไม่ใช่การลงโทษที่ดีที่สุด ในทางกลับกันการมีชีวิตอยู่ก็จะได้มีโอกาสทำให้พวกมันชดใช้ความผิด”
เมื่อพูดคำนี้ออกไป เบิร์ดก็มองไปทางนรมนทันที ในดวงตามีความเกลียดชังเคลื่อนผ่านไป
“ยัยนี่แกชั่วร้ายเกินไปแล้ว!”
“คนที่ชั่วร้ายยิ่งกว่ายังมาไม่ถึงนะ ฉันรับรองเลยว่าจะทำให้พวกแกทุกข์ทรมานมากที่สุด ว่าไง? อยากลองไหม?”
สำหรับผู้ชายอย่างเบิร์ด นรมนไม่สนใจเลย อยากรีบฆ่าให้ตายด้วย แต่เธอก็รู้ว่าเธอไม่สามารถแตะต้องกฎหมายได้
มือบุริศร์คลายออกเล็กน้อย คุณนายสุนันท์ไอขึ้นมาติดต่อกัน
ถึงแม้เบิร์ดจะตีภรรยา แต่ก็เป็นลูกกตัญญู เห็นแม่ตัวเองโดนบุริศร์บีบคอ ก็กระวนกระวายอย่างช่วยไม่ได้
“แกคิดจะทำอะไรกันแน่? เป็นชู้กับน้ำนังชั้นต่ำคนนี้ใช่ไหม? ไม่งั้นจะออกหน้าแทนมันทำไม? แกเป็นพ่อแท้ๆ ของชมพูไอ้ลูกนอกสมรสนั่นใช่ไหม?”
เบิร์ดพูดแบบนี้ นรมนและบุริศร์ก็เข้าใจทันที
ชมพูไม่ใช่ลูกของเบิร์ดอย่างที่คิดไว้
มิน่าล่ะ!
ใครจะโหดเหี้ยมกับลูกสาวแท้ๆ ของตนแบบนี้ได้?
ดวงตาชมพูเป็นประกายทันที แววตาบุริศร์ที่มองก็ค่อนข้างแตกต่างแล้ว
น้ำรีบพูดขึ้น “แกพูดอะไรไร้สาระ? ชมพูคือลูกของแกกับฉัน!!”
“แกพูดเหลวไหล! ฉันไม่เคยแตะต้องแก จะมีลูกได้ไง?”
ในเวลานี้เบิร์ดแทบไม่สนแล้ว
และนรมนกับบุริศร์ก็ล้วนแปลกใจ
เบิร์ดไม่เคยแตะต้องน้ำ?
เป็นไปได้อย่างไร!
ผู้ชายคนนี้แค่เห็นก็รู้แล้วว่าไม่ใช่คนดีอะไร น้ำหน้าตาสวยมากขนาดนั้น แต่งงานเข้าบ้านแต่ไม่แตะต้องเธอ คิดอย่างไรก็ไม่สมเหตุสมผล
น้ำโดนพูดเรื่องนี้ออกมาในที่สาธารณะ ก็รู้สึกอายไม่มากก็น้อย
เบิร์ดเห็นบุริศร์เป็นชายชู้ของน้ำไปแล้ว เพื่อแม่ตัวเอง จึงรีบพูดขึ้น “ผู้หญิงคนนี้ฉันไม่เคยแตะต้องมาก่อนเลย ฉันสาบาน แกปล่อยแม่ฉันไป ฉันรับรองว่าในอนาคตฉันจะไม่ตีแกแล้วโอเคไหม?”
“แกยังคิดว่ามีอนาคตอีกเหรอ?”
บุริศร์รู้สึกว่าเบิร์ดมันไม่มีสมองคิดแล้วจริงๆ
“หย่ากับเธอซะ! ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ!”
“ไม่ได้!”
เดิมทีแล้วนึกว่าไม่มีอะไรมาเป็นอุปสรรคขวางสิ่งที่บุริศร์พูดออกมาเมื่อครู่ แต่ได้ยินการปฏิเสธอันรุนแรงของเบิร์ด
“ชีวิตนี้ของน้ำถึงเธอจะตาย ก็ต้องตายในตระกูลธีรกุลภักดีของฉัน”
เมื่อพูดคำนี้ออกไป สีหน้าน้ำก็เปลี่ยนไป กัดปากยับยั้งความเศร้าในดวงตา
“ตายใช่ไหม? ถ้าฉันตายไป แกจะปล่อยชมพูไปใช่ไหม?”
น้ำเงยหน้าขึ้นทันที สิ่งที่พูดออกมานั้นแตกร้าว ทำให้นรมนเกิดความรู้สึกไม่สบายใจในชั่วขณะหนึ่ง
“น้ำ แกอย่าทำอะไรโง่ๆ!”