บทที่ 1537 วันนี้ใครก็อย่าคิดจะไป (1)

คำพูดของน้ำทำให้เบิร์ดตกตะลึงทันที จากนั้นสีหน้าก็ยิ่งแย่

“คืนแต่งงานฉันโดนทำร้ายจนสลบโยนทิ้งที่ห้องใต้ดิน ตื่นขึ้นมาตอนเช้าตรู่ แล้วเธอส่งตัวเข้าหอกับใคร?”

เบิร์ดไม่คิดว่าตัวเองจะโดนสวมเขาสองครั้ง!

น้ำยิ่งตกตะลึง

เป็นไปได้อย่างไร?

คืนแต่งงานเมื่อแปดปีก่อนทั้งๆ ที่เธออยู่กับเบิร์ด แล้วทำไมกลายเป็นแบบนี้?

ตอนนี้คุณนายสุนันท์ยิ่งฟังยิ่งโกรธ ไม่สนที่บุริศร์บีบคอตัวเอง ขบฟันด่าด้วยความโกรธอย่างเกลียดชัง

“น้ำ ไอ้คนสกปรกไร้ยางอายอย่างแก ไม่คิดว่าแกจะกล้าทำกับลูกชายฉันแบบนี้ คนแบบแกควรโดนพันคนทารุณ นังชั้นต่ำ!”

บุริศร์โยนเธอออกไป

“แม่!”

เบิร์ดรีบวิ่งออกไปหาคุณนายสุนันท์

บุริศร์มองน้ำ ไม่รู้ว่าควรพูดอะไรในชั่วขณะหนึ่ง

“คุณอยากอยู่ที่นี่ไหม?”

“ไม่! ฉันอยากออกไป!”

ถึงแม้น้ำจะรู้สึกแย่ ถึงแม้จะสงสัย แต่กลับหนักแน่นเป็นพิเศษ

เธอมองชมพู นึกถึงความทุกข์ทั้งหมดที่ลูกต้องทนมากับตนในหลายปีที่ผ่านมา ก็รู้สึกแย่อย่างช่วยไม่ได้

“ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง ฉันก็อยากพาชมพูออกไปจากบ้านนี้! บ้านนี้คือสิ่งชั่วร้าย จะทำให้ลูกอึดอัดตาย”

ตั้งแต่ต้นจนจบ นรมนรู้สึกว่าประโยคนี้ของน้ำถูกต้องที่สุด

“ฉันจะช่วยคุณอุ้มเด็ก คุณตามสามีฉันไป เราออกไปกัน!”

นรมนอุ้มชมพูขึ้นมาทันที

ชมพูในเวลานี้เงียบสงบเป็นพิเศษ

เธอได้ยินเบิร์ดพูดเรื่องพวกนี้ ก็เข้าใจทันทีว่าตนไม่ใช่ลูกสาวของเบิร์ด ถ้าอย่างนั้นหลายปีที่ผ่านมาเขาทำแบบนั้นกับตน ชมพูก็เข้าใจแล้ว แต่เขาไม่ควรทำกับหม่ามี้แบบนี้

เธอค่อนข้างโกรธ แต่ไม่รู้ว่าหม่ามี้จะวางแผนอย่างไร ตอนนี้ได้ยินน้ำบอกว่าจะออกไปจากที่นี่ ชมพูก็ถือว่าโล่งใจ

บ้านหลังนี้เธอไม่อยากอยู่ตั้งนานแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะตัวเองยังเล็ก ไม่มีความสามารถใดๆ เธออยากพาหม่ามี้ออกไปจากที่นี่ตั้งนานแล้ว

ตระกูลธีรกุลภักดี​ยังคงมีญาติฝ่ายแม่บางส่วน เห็นบุริศร์ปกป้องน้ำ นรมนอุ้มชมพูจะออกไปจากที่นี่ ก็รุมล้อมเอาไว้อย่างช่วยไม่ได้

“พวกแกจะทำอะไร? วันนี้ใครก็อย่าคิดจะไป!”

บุริศร์ไม่มองพวกเขาเลย เตะออกไปทีละคน

เขาไม่สนว่าตระกูลธีรกุลภักดี​จะผ่านอะไรมาบ้าง มันเกี่ยวกับเขาสักนิดไหม?

ตอนนี้เขาแค่อยากพาน้ำออกไปจากที่นี่

บุริศร์เปิดทางตรงหน้าอย่างเอาแต่ใจ นรมนอุ้มเด็กตามอยู่ด้านหลัง เสียงคร่ำครวญดังไม่หยุดในชั่วขณะหนึ่ง ทั้งสองคนพาพวกเขาออกไปจากตระกูลธีรกุลภักดี​อย่างง่ายดาย

นรมนพาพวกเขาสองแม่ลูกกลับไปที่คฤหาสน์

บุริศร์ให้น้ำไปทำความสะอาดตัวเองสักหน่อย แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมา โทรหาอรรณพโดยตรง

“ช่วยฉันหน่อย”

“ไม่ว่าง”

อรรณพยุ่งจนตาพร่ามัว ตอนนี้อยากมีตัวแทนมาแทนที่เขาได้ เขาไม่ได้เจอภรรยาและลูกสาวหลายวันแล้ว จะมีเวลาช่วยบุริศร์ที่ไหนกัน?

บุริศร์ก็ได้ยินว่าเกี่ยวกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในช่วงนี้ของอรรณพ ถ้าไม่หมดหนทางเขาก็มาหาเขาไม่ได้หรอก