บทที่ 1549 ช่างไร้ยางอายจริง ๆ เลย

ชมพูเป็นกังวลตั้งแต่แรกอยู่แล้ว เป็นห่วงว่าตอนที่ตัวเองไม่อยู่ ธเนศพลจะทำอะไรหม่ามี้เหมือนอย่างที่เบิร์ดทำหรือเปล่า เพราะฉะนั้นรู้ทั้งรู้ว่าตัวเองเข้ามาจะต้องรบกวนทั้งสองคนแน่ แต่เธอก็ยังเข้าแล้วมาอยู่ดี

เมื่อกี้ตอนที่คุณอาวิสุทธิ์คนนั้นขวางเธอไว้ เธอก็ยังเกิดความกลัวขึ้นมาบ้าง แต่โชคยังดีที่มีกานต์อยู่ด้วย

ชมพูรู้สึกว่ากานต์ดูมีพลังในตัวเป็นอย่างมาก ทำให้คนรู้สึกสบายใจเป็นอย่างมาก เหมือนกับว่าขอแค่มีเขาอยู่ด้วย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ไม่ต้องกลัวแล้ว เขาจะสามารถช่วยจัดการให้ได้หมดทุกอย่าง

ความรู้สึกแบบนี้เพิ่งมีครั้งแรกอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ชมพูรู้ว่าตลอดว่าพึ่งคนอื่นไม่สู้พึ่งตัวเอง เพราะฉะนั้นตั้งแต่เด็ก ๆ ก็ยืนด้วยลำแข้งของตัวเองแล้ว แต่ว่าพอมาเจอกานต์ เธอรู้สึกอ ยากจะพึ่งพิงเป็นอย่างมาก และอยากจะผ่อนคลายความรู้สึกลงสักหน่อย

พอธเนศพลได้ยินเสียง แล้วเห็นมือของลูกสาวถือพุทราเชื่อมเอาไว้ จึงอดไม่ได้ที่จะมีรอยยิ้มโผล่ออกมา ความรู้สึกแบบนี้มันเป็นไปโดยธรรมชาติ ไม่จำเป็นที่จะต้องไปคำนึงถึงว่าจะต้องใช้ท่าทีแบบไหนมาเผชิญหน้ากับคนแบบไหน และก็ไม่ต้องคำนึงด้วยว่าคนที่เผชิญหน้าด้วยจะต้องหวังอะไรจากตัวเองหรือเปล่า นี่คือความอ่อนโยนที่เริ่มมาจากก้นบึ้งหัวใจอย่างไม่มีอะไร เป็นความมุ่งมาดปรารถนาที่อยากจะเอาสิ่งที่ดีที่สุดทั้งหมดในโลกมองให้แก่เธอ

ที่แท้นี่ก็คือความผูกพันทางสายเลือด

“ชมพู มีอะไรเหรอ?”

ธเนศพลยิ้มทีหนึ่งก็ทำให้ทุกอย่างสดใส ใบหน้าที่หล่อเหลานั้นทำให้ชมพูรู้สึกชอบมากขึ้นมาทันที

“พี่กานต์ซื้อพุทราเชื่อมให้หนูค่ะ หนูอยากจะเอามาให้หม่ามี้กินสักหน่อย”

ชมพูมีความกล้าขึ้นมาเล็กน้อย

ธเนศพลมองกานต์ทีหนึ่ง แล้วก็เห็นว่าในมือของเขาก็มีอยู่ไม้หนึ่ง กลับรู้สึกแปลกใจขึ้นมาเล็กน้อย

ในภาพความทรงจำของธเนศพลนั้น กานต์ไม่ได้ชอบกินของหวานอย่างนี้นี่ แต่ยังไงก็ยังเป็นเด็กอยู่ เขาเองก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ในใจของน้ำรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก แล้วก็กวักมือให้ชมพูเล็กน้อย

“หม่ามี้ รีบกินดูเร็ว หวานมากเลยนะคะ”

แววตาที่คาดหวังของลูกสาวทำให้จมูกของน้ำรู้สึกจี๊ด ๆ ขึ้นมาเล็กน้อย

เธอพยักหน้าให้เล็กน้อย แล้วกัดคำหนึ่ง “ขอบใจจ้ะลูกรัก”

“ไม่เป็นไรค่ะ”

ชมพูหมุนตัวไปยื่นให้กับธเนศพล “แด๊ดดี้ จะกินสักอันไหมคะ?”

“ได้”

สีหน้าของน้ำเปลี่ยนไปทันทีเลย

ของที่ตัวเองเคยกินแล้วให้ลูกสาวไปก็ไม่เป็นไร แต่ว่าให้ธเนศพลกินนั้นมันจะดูสนิทสนมเกินไปหน่อยไหม

“คือว่า……”

น้ำยังไม่ทันได้ห้ามปราม ธเนศพลก็กัดไปแล้วอันหนึ่ง จากนั้นก็ลูบหัวของชมพูเล็กน้อยแล้วก็พูดขึ้นว่า “แด๊ดดี้มีเรื่องจะคุยกับหม่ามี้นิดหน่อย หนูไปเล่นกับพี่ชายที่ข้างนอกก่อนดีไหม?”

“ได้ค่ะ”

ตอนแรกชมพูรู้สึกเป็นห่วงหม่ามี้เล็กน้อย แต่ตอนนี้ว่าหม่ามี้ไม่เป็นอะไร แล้วธเนศพลก็อ่อนโยนขนาดนี้ ก็เลยวางใจขึ้นมาทันที และที่สำคัญตอนนี้เธออยากจะกินพุทราเชื่อมมากจริง ๆ

กานต์เองก็ไม่พูดอะไร แล้วก็พอชมพูออกมาเลย

ธเนศพลรู้สึกว่าพุทราเชื่อมที่อยู่ในปากนั้นหวานมาก หวานจนหัวใจของเขาพองโตขึ้นมาเลย

แววตาที่เขามองน้ำเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ผมแค่กินพุทราเชื่อมอันเดียวเท่านั้น คุณจะห้ามทำไม?”

มุมปากของธเนศพลคลี่ยิ้มออกเล็กน้อย

น้ำหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อย แล้วก็รีบก้มหน้าลงไป

“ชมพูดูชอบคุณมากเลยนะคะ”

“ลูกสาวของผมไม่ให้ชอบผมจะให้ไปชอบใครล่ะ?”

ธเนศพลพูดถึงเรื่องที่ชมพูเป็นลูกสาวของตัวเองนั้นยิ่งอยู่ก็ยิ่งคล่องปากแล้ว

“เมื่อแปดปีก่อนคุณไม่เคยคิดเลยเหรอว่าแกอาจจะเป็นลูกสาวของผม?”

ธเนศพลแค่นึกถึงว่าลูกสาวของตัวเองต้องมาโดนเจ้าชั่วเบิร์ดนั่นรังแกมานานหลายปีขนาดนี้ เขาก็แทบจะอยากจะสับมันให้เป็นหมื่น ๆ ชิ้นเลย

น้ำอึ้งไปครู่หนึ่ง บนใบหน้านิ่งค้างไปเล็กน้อย

ว่าแล้ว ยังไงก็ต้องพูดถึงหัวข้อนี้

“ฉันไม่เคยคิดมาก่อน”

จ้องมองหัวของน้ำยิ่งก้มก็ยิ่งต่ำ คำพูดทั้งหมดของธเนศพลก็ติดอยู่ที่ลำคอเลย

เมื่อก่อนน้ำไม่ได้เป็นแบบนี้ เธอมีความมั่นใจในตัวเองเป็นอย่างมาก และสดใสร่างเริง ขอแค่ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คนก็จะกลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งหมดเลย แต่ว่าน้ำคนปัจจุบันนี้เป็นคนน้อยเนื้อต่ำใจ และยังพยายามลดความมีตัวตนอยู่ของตัวเองลงด้วย

ใจของธเนศพลนั้นเจ็บจี๊ด ๆ ขึ้นมา เขาพูดเสียงต่ำขึ้นว่า “หลายปีมานี้ผมพยายามทำให้ตัวเองยิ่งใหญ่ขึ้นมา ผมใช้เรื่องราวมากมายมาทำให้ตัวเองยุ่งวุ่นวาย เพราะกลัวว่าตัวเองว่างแล้วก็จะคิดถึงคุณ แต่ว่าพอถึงกลางคืนที่ไร้ผู้คนนั้น คุณก็มักจะวิ่งเข้ามาในหัวสมองผมเสมอ ผมไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเตียงใหญ่เกินไปแล้วจะทำให้คนรู้สึกเหงาได้ น้ำ ผมไม่เคยลืมคุณเลย หลายปีมานี้ที่ไม่ได้ตามหาคุณนั้น เป็นเพราะว่าผมกลัวจะควบคุมความคิดถึงของตัวเองไว้ไม่อยู่แล้วไปแย่งคุณกลับคืนมา กว่าคุณจะมีความสุขแบบคนทั่วไปได้ ถ้าหากผมทำแบบนั้นคงจะทำให้คุณเกลียดผมไปตลอดชีวิตเลยละมั้ง แต่ว่าผมไม่รู้ว่าความสุขที่ผมคิดไว้นั้นจะเป็นแบบสภาพอย่างตอนนี้ของคุณ หนำซ้ำผมยังรู้สึกเสียใจแล้วที่หลายปีมานี้ไม่ได้ไปสืบหาข่าวคราวของคุณ”

“อย่าพูดอีกเลยค่ะ”

หัวใจของน้ำเองก็เจ็บปวดขึ้นมาแล้ว

เรื่องระหว่างพวกเขาถือว่าเป็นเรื่องอะไร?

แคล้วคลาดกันตลอด มีบุญแต่ไร้วาสนา แต่กลับมีชมพูที่เป็นตัวเชื่อมโยงเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน

น้ำจิตใจว้าวุ่น มือทั้งคู่บิดขอบชายเสื้อไว้ จนรู้สึกว่าเสื้อนั้นแทบจะกลายเป็นผ้าขี้ริ้วไปแล้ว

ธเนศพลมองเห็นเธอแค่ตื่นเต้นขึ้นมาก็จะมีการกระทำเล็ก ๆ แบบนี้มา ถึงจะเป็นหาความรู้สึกคุ้นเคยได้ขึ้นมาหน่อย

อยู่ ๆ เขาก็หัวเราะขึ้นมา

“ได้ ไม่พูดแล้ว ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปคุณเอาเรื่องทั้งหมดมามอบให้เป็นหน้าที่ผม ผมจะมาจัดการเอง คุณแค่อยู่เป็นเพื่อนชมพูไปดี ๆ ก็พอแล้ว”

“คุณจะไปแล้วเหรอคะ?”

น้ำรู้ว่าธเนศพลยุ่งมาก ตอนนี้ธเนศพลจะต้องยุ่งมาแน่ ๆ แต่ว่าจู่ ๆ เธอกลับรู้สึกเสียดายขึ้นมาเล็กน้อย

พอรู้สึกถึงความรู้สึกของตัวเอง น้ำก็รีบก่นด่าตัวเองขึ้นมาว่าไม่เอาไหน

ตอนนี้เธอมีสถานะอะไรอยู่?

เป็นผู้หญิงที่มีสามีคนหนึ่ง ถึงจะไม่มีความรัก แต่ว่าในทางกฎหมายนั้นก็ยังยอมรับกันอยู่ แต่เธอกำลังทำอะไรอยู่?