ตอนที่ 1551
บทที่ 1551 เป็นเธอจริงๆ
October 31, 2026
“คุณให้ผมจินตนาการสักหน่อย ได้ไหม?
นรมนยิ้มขึ้นมาทันใด
เธอรู้ว่าบุริศร์ตั้งใจเที่ยวเล่นเป็นเพื่อน แต่บางครั้งบางเรื่องก็ต้องแก้ไข และมันก็ไม่มีประโยชน์สำหรับพวกเขาที่จะซ่อน ยิ่งไปกว่านั้นกระทั่งตอนนี้ก็ยังไม่รู้ที่อยู่ของเจตต์แน่ชัด ตระกูลปวนะฤทธิ์ถูกใครวางพิษกู่ใส่ก็ยังสืบหาไม่ได้ พวกคนในเงามืดที่คอยจ้องแต่จะหาโอกาสและลงมือก็อยู่ตลอดเวลา แต่ตอนนี้คือปลอดภัยชั่วคราว
เป็นไปไม่ได้ที่นรมนและบุริศร์จะอยากหนีออกไป
เธอลูบไหล่ของบุริศร์ และพูดกระซิบ “เกรงว่าคุณชายธเนศพลจะพาน้ำและชมพูกลับเมืองหลวง ฉันได้ยินมาว่าคุณท่านได้ให้เขาดูงานแต่งงานไว้แล้ว กลับไปคราวนี้กลัวว่าจะมีเหตุการณ์นองเลือดขึ้นอีก”
“เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ แต่ธเนศพลน่าจะอยู่ที่นี่อีกสองวัน”
บุริศร์รู้จักธเนศพลดีที่สุด ตอนนี้ก็รู้ว่าตัวเองหลบไม่พ้นอีกต่อไป เขาไม่อยากทิ้งโอกาสที่จะได้เที่ยวเล่นกับภรรยาของตัวเอง อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นมาว่า “บางทีโทรหาคุณชายอรรณพก็ไม่เลว”
“ตอนนี้คุณชายอรรณพยุ่งมาก อาจจะไม่ลงมือด้วยตัวเอง แต่ก็ยังสามารถจำกัดอิสระของเจ้าของบ้านได้”
คำพูดของนรมนทำให้บุริศร์หัวเราะขึ้นมา
“ใช่ พวกเราไปเที่ยวกันก่อน ไม่เป็นวันนี้แล้วจะมีวันไหน? กลุ่มทัวร์นี้ก็ไม่เลวเลย เราไปเที่ยวก่อนแล้วค่อยว่ากัน”
“ค่ะ”
นรมนกลับไม่มีความเห็นอะไร
บุริศร์โทรหาอรรณพ และให้เขาหาใครสักคนมาจำกัดอิสระในการเข้าและออกในตระกูลของเบิร์ด แต่กลับทำให้อรรณพโกรธเหลือทน
“หาเรื่องให้ฉันทุกวัน กับอีแค่ชาวเมืองผู้มีอันจะกินก็ต้องให้ฉันลงมือเอง? บุริศร์ นี่นายเห็นฉันเป็นเฮียแล้วเหรอ?”
“ในประเทศYฉันรู้จักแค่นายคนเดียวไม่ใช่หรือไง? ยิ่งไปกว่านั้นนะพวกเราคือพี่น้องกัน ไม่หานายจะให้ไปหาใคร?”
“ฉันมันโชคไม่ดีเสียจริงที่ต้องมาเป็นพี่น้องกับนาย”
อรรณพวางสายไปอย่างโกรธเคือง
บุริศร์รู้สึกว่าคำนี้มันช่างคุ้นหู?
อืม เหมือนคำที่เขาเคยด่าธเนศพลไม่นานมานี้นี่เอง กาเข้าฝูงกา หงส์เข้าฝูงหงส์สินะ ก็พวกเขาต่างก็นิสัยเหมือนกันนี่
บุริศร์ไม่มีความรู้สึกผิดสักนิด วางสายเสร็จก็ไปเที่ยวกับนรมน
นรมนเที่ยวเล่นอย่างมีความสุข กิจกรรมที่เมื่อก่อนไม่มีเวลาเข้าร่วมตอนนี้ก็มีประสบการณ์แล้ว แม้กระทั่งตอนพายเรือในทะเลสาบกับบุริศร์ เธอก็รู้สึกหวานชื่นอย่างไม่มีเหตุผล
เธอเอาโทรศัพท์มือถือออกมาถ่ายรูปและวิดีโอเอาไว้เยอะมากครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะส่งรูปภาพเข้าโมเมนต์
กมลเห็นหม่ามี้มีชีวิตอย่างเก๋ไก๋ ก็อดไม่ได้ที่จะอิจฉา
“หม่ามี้ อย่ามาอวดได้ไหม? ไม่อย่างนั้นหนูจะให้คุณอาชัยยศจองตั๋วให้หนู แล้วไปหาทันทีเลยนะคะ ถ้าหากหม่ามี้กับแด๊ดดี้ต้องการก้างขวางคอที่แสนน่ารักอย่างหนู”
หลังจากที่นรมนเห็น เธอก็บล็อกไม่ให้กมลเข้าไปดูโมเมนต์ของเธอได้โดยตรง
กมลรู้โดยทันทีว่าเธอโดนหม่ามี้บล็อกเข้าให้แล้ว
ฮือฮือฮือ ปวดใจนัก
นรมนไม่สนว่าลูกสาวจะเสียใจแค่ไหน ก่อนจะไปชมการแสดงของสาวประเภทสองในเขตชายแดนกับบุริศร์
สาวประเภทสองพวกนั้นสวยงามราวกับผู้หญิงแท้ นรมนแปลกใจอย่างมาก
“คนพวกนั้นคือสาวประเภทสองจริงหรือคะ? ไปลองจับดูได้ไหม?”
สีหน้าของบุริศร์มืดหม่นลงในทันใด
“คุณพูดอะไร?”
อุณหภูมิโดยรอบดูเหมือนจะลดลงถึงจุดเยือกแข็งในทันที นรมนยิ้มแหย่ๆอย่างรวดเร็วและพูดว่า “ฉันแค่ลองคิดดูค่ะ”
“คิดก็ไม่ได้ สาวประเภทสองพวกนั้นดูดีกว่าผมเหรอ?”
คำถามนี้เหมือนเอาชีวิตไปทิ้ง นรมนจะตอบได้ยังไง
“ไม่เหมือนกันไหมคะ อีกอย่าง คุณสง่าผ่าเผย จะเอามาพูดเปรียบเทียบกับคนที่ร้องเพลงแสดงแสงสีอย่างคนพวกนี้ได้ยังไงคะ?”
“หยุดพูดไร้สาระได้แล้ว ไปกันเถอะ!”
เดิมทีบุริศร์ก็ไม่ชอบดูอะไรพวกนี้อยู่แล้ว ถ้าหากนรมนไม่ยืนกรานที่จะมา เขาก็คงไม่ตามใจหรอก นี่มาก็มาแล้ว ยังจะไปลองจับดูอีก?
แล้วขั้นต่อไปละ?
หรือจะลองนอนด้วยไปเลย?
บุริศร์ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนโง่ ทำไมถึงยอมให้นรมนมาที่นี่นะ?
เมื่อนรมนได้ยินว่าบุริศร์จะพาตัวเองออกไปแล้ว เธอรีบดึงแขนเสื้อของบุริศร์อย่างน่าสงสารทันที และพูดว่า “ดูอีกรอบได้ไหมคะ ไกด์นำเที่ยวบอกว่าอีกเดี๋ยวจะมีการแสดงที่น่าชมด้วย”
“คุณอยากดูอะไร? เดี๋ยวกลับโรงแรมผมจะแสดงให้คุณดู”
“หะ?”
คำพูดของบุริศร์ทำให้นรมนตกใจ
การแสดงของสาวประเภทสองเขาก็แสดงได้เหรอ?
ความสามารถรอบด้านเกินไปแล้ว?
แต่ตอนนี้เธอไม่กล้ามถาม ยังคิดที่จะต่อสู้ต่อไป แต่กลับถูกบุริศร์อุ้มออกไปโดยตรง ข้างหลังมีเสียงของผู้หญิงดังมา กระทั่งมีคนยอมจ่ายเงินไปหลังเวทีเพื่อไปลองสัมผัสและพิสูจน์ดูว่าเป็นสาวประเภทสองจริงไหม
นรมนอิจฉา
ถ้ารู้ว่าจะเป็นอย่างนี้เธอไม่ตามบุริศร์ไปหรอก ฮือฮือฮือ!
ราวกับบุริศร์มองความคิดของนรมนออก เขาโกรธแล้ว
“ผมขอเตือน คราวหลังมาดูอะไรยุ่งเหยิงแบบนี้อีก ดูเลยว่าผมจะจัดการกับคุณยังไง”