บทที่ 1552 พวกเขายังมาช้า

เมื่อนรมนถูกขวัญตาผลักลงไป เธอก็ทำท่าป้องกันตัวเองโดยไม่รู้ตัว เมื่อเธอมีตั้งหลักได้ รถของขวัญตาก็ขับไปเสียแล้ว

เมื่อมองไปที่ปืนพกขนาดเล็กในมือ นรมนรู้สึกกังวลมาก

สิ่งนี้ขวัญตาควรใช้เพื่อป้องกันตัว?

ตอนนี้เอาปืนมาให้เธอ เธอจะทำยังไง?

คนที่ขับรถเบนท์ลีย์เป็นใครกันแน่เธอยังไม่รู้ แต่ในเวลานี้ถ้าหากว่าขวัญตาถูกจับได้ต้องเกิดเรื่องขึ้นแน่

นรมนไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น เธอรีบเข้าไปในโบสถ์อย่างรวดเร็ว และโทรหาบุริศร์ทันที

“บุริศร์ เรื่องด่วน”

บุริศร์กลับมาพอดีแต่ไม่เจอนรมน เมื่อได้ยินคนขับรถบอกว่าเธอวิ่งออกไป เขาก็กังวลเล็กน้อย

เมื่อได้ยินเสียงปืน เขากลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้นกับนรมน จึงรีบวิ่งไปที่ที่มีเสียงปืนดังมา แต่ในเวลานี้นรมนกลับได้รับโทรศัพท์จากนรมน

“นรมน? ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?”

“ฉันไม่เป็นไรค่ะ แต่เกิดเรื่องขึ้นกับพี่สะใภ้ ฉันเห็นขวัญตา มีคนขับเบนท์ลีย์ไล่ตามเธอ ทะเบียนรถคือXXXXXX คุณช่วยรีบหยุดรถคันนั้นหน่อย”

นรมนอยู่ตามลำพังในประเทศY และไม่รู้จักใครเลย แต่บุริศร์รู้จัก

นี่ไม่ใช่อาณาบริเวณของอรรณพหรือ?

ตอนนี้เพียงสามารถใช้สอยความสัมพันธ์ที่มีกับอรรณพมาสกัดอีกฝ่ายได้

เมื่อบุริศร์ได้ยินคำว่าขวัญตาก็รู้เลยว่าทำไมนรมนถึงวิ่งออกไปโดยไม่สนอะไรทั้งนั้น ดีที่นรมนยังจำทะเบียนรถของอีกฝ่ายได้

“โอเค ผมจะทำ คุณอยู่ที่ไหน? ผมจะไปหา”

นรมนส่งโลเคชั่นให้บุริศร์

บุริศร์รีบต่อสายหาอรรณพทันที

“นายมีเรื่องอะไรอีก? ทุกวันนี้ฉันไม่มีอะไรทำ จนต้องคอยบริการนายโดยเฉพาะเลยใช่ไหม?”

แต่ละเช้าอรรณพยุ่งจนหัวหมุน ตอนนี้เมื่อเห็นเบอร์ของบุริศร์ เขาโกรธมากจนแทบอยากจะโยนโทรศัพท์ทิ้ง

บุริศร์ไม่มีเวลาที่จะทะเลาะกับเขา จึงรีบพูดอย่างเร็ว “รีบช่วยฉันหยุดรถคันนี้ ป้ายทะเบียนXXXXX ตอนนี้ฉันอยู่ที่ถนนอินทา”

“โอเค”

น้ำเสียงของบุริศร์รีบร้อนมาก อรรณพรู้ว่าเขาไม่หยุดรถคันนั้นโดยไม่มีสาเหตุ เกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่

ทางฝั่งอรรณพจึงรีบออกคำสั่งอย่างรวดเร็ว และบุริศร์ก็มาถึงตำแหน่งที่นรมนอยู่

“นรมน”

“อยู่นี่ค่ะ”

นรมนออกมาจากโบสถ์ หัวเข่าของเธอบาดเจ็บเล็กน้อย และยังมีคราบเลือดบนแขนอีกด้วย ซึ่งทำให้บุริศร์ที่มองมาขมวดคิ้วมุ่น

“ต้องการหารถครับ”

บุริศร์รีบซื้อรถกับคนระแวกใกล้เคียง เพื่อรับประกันถึงคุณภาพ เขาเลือกรถBMW มันก็พอถูไถใช้ไปได้

เพราะว่าขายได้ราคาสูงกว่าราคาตลาดถึง10,000หยวน คนขายจึงขายให้เขาอย่างเบิกบานใจ

บุริศร์ไปที่ร้านขายยาบริเวณใกล้เคียงเพื่อซื้อเหล้าสมุนไพรให้นรมน

นรมนไม่สนใจเรื่องนี้เลยแม้แต่น้อย และพูดขึ้นอย่างร้อนรน “เราเสียเวลาอยู่ที่นี่มาเป็นเวลานานแล้ว ขวัญตาให้ฉันไปช่วยพี่ชาย นี่คือที่อยู่”

นรมนเพิ่งนึกขึ้นมาได้ถึงกระดาษที่ขวัญได้ให้ไว้

บุริศร์รับกระดาษแผ่นนั้นมา ก่อนพูดเสียงต่ำ “ถึงแม้ต้องการช่วยชีวิต แต่คุณก็ต้องจัดการแผลของตัวเองให้ดีก่อน ไม่อย่างนั้นจะติดเชื้อ ย่าคนก็ไม่ได้ช่วยได้ กลับนำตัวเองพ่วงเข้าไปด้วย”

“แต่… …”

“ผมรู้ว่าคุณรีบที่จะช่วย และผมก็รู้ด้วยว่าตอนนี้พวกเขาตกอยู่ในอันตรายมาก แต่ว่านะ นรมน ผมเป็นห่วงคุณมากกว่า คุณไม่ได้รับอนุญาตให้ไปไหน จนกว่าคุณจะทำแผลให้ดี”

บุริศร์โกรธเล็กน้อย น้ำเสียงเลยไม่ดีนิดหน่อย แต่นรมนกลับไม่รู้สึกอะไร

ผู้ชายคนนี้ก็เป็นแบบนี้

เธอมองดูบุริศร์ที่ปลดกระดุมแขนเสื้อและคอเสื้ออย่างรีบร้อน หยดเหงื่อที่ไหลออกมาจากข้างในทำให้บุริศร์กังวล

จู่ๆนรมนก็พูดเสียงต่ำว่า “ไม่ใช่ว่าฉันไม่ดูแลตัวเองนะคะ เมื่อตอนที่เห็นขวัญตาเอาปืนที่คุณให้ฉันพกมาด้วย ใครจะไปคิดว่าเธอจะให้ปืนนี่กับฉัน นี่อาจเป็นของที่เธอไว้ใช้ป้องกันตัวในท้ายสุด ไม่รู้ว่าเกิดอะไรกับพวกเขากันแน่ เราไม่รู้ ดังนั้นฉันเลย… …”

“ผมเข้าใจ ผมไม่โทษคุณ แค่ปวดใจเมื่อคุณบาดเจ็บ”

บุริศร์ถอนหายใจ ก่อนจะจัดการบาดแผลของนรมนจนเสร็จ แล้วค่อยขับรถไปยังที่อยู่ที่ได้รับจากนรมน

แต่เมื่อขับรถไปตามทางเรื่อยๆ นรมนกับบุริศร์ต่างพากันเงียบไม่พูดจา

นี่คือเส้นทางไปบ้านของเบิร์ด

อ้อมไปอ้อมมา หรือว่ามันจะไปถึงที่เดียวกันนะ?

ในที่สุดรถก็จอดที่ซอยหลังบ้านของเบิร์ด

นรมนและบุริศร์มองหน้ากัน ในตอนนี้เองที่อรรณพโทรมาหา

“รถหยุดลงแล้ว คนข้างในหนีไป แล้วยังทำให้ตำรวจสองคนของฉันบาดเจ็บด้วย แต่ได้ตรวจสอบเจ้าของรถอีกครั้งแล้ว เป็นใครกันแน่?”

บุริศร์ไม่สามารถอธิบายให้แก่อรรณพมากไปได้ จึงได้เพียงพูดว่า “กลับไปฉันจะอธิบายให้นายฟัง นายช่วยฉันหาคนก่อน ฉันจะส่งรูปให้นาย นายลองดูว่าจะสามารถหาคนนี้ได้ไหม”

บุริศร์พูดพลางส่งรูปขวัญตาให้อรรณพ

ทางด้านอรรณพรีบไปค้นหา ขณะที่บุริศร์และนรมนก็ลงจากรถ