บทที่ 1553 นี่มันเรื่องอะไรกัน

เมื่อได้ยินว่าบุริศร์จะแทงลูกชายตัวเองทั้งเป็น คุณนายสุนันท์ก็ไม่กล้าส่งเสียงออกมาอีก

ในที่สุดกกหูของเขาก็เงียบสงบ สีหน้าของบุริศร์ถึงค่อยค่อยดีขึ้น

เบิร์ดที่ถูกถีบรู้สึกเป็นทุกข์เล็กน้อย แผลครั้งก่อนยังไม่ทันหายดี ก็ถูกถีบอีกแล้ว สายตาที่เขามองไปยังบุริศร์คือเกือบจะกินคนเข้าให้แล้ว

ครั้งก่อนเขารู้สึกอยู่เสมอว่าบุริศร์นั้นช่างคุ้นเคย ในที่สุดครั้งนี้เบิร์ดก็จำได้

เขาเคยเป็นครอบครัวใหญ่ในเมืองชลธีมาก่อน และเขาไม่ควรจะเป็นคนแปลกหน้าสำหรับบุริศร์ เพียงแต่ว่าชีวิตระดับล่างในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาทำให้เขาลืมอะไรไปมากมาย ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านที่บุริศร์จากไปเขาคิดมาโดยตลอด คิดอยู่นานนี่สุดก็ขึ้นคิดมาได้

“บุริศร์ แกอาศัยอำนาจบาตรใหญ่รังแกคนอื่นไปทั่ว แกไม่กลัวเราเผยความลับแกเหรอวะ?”

ตอนนี้เป็นยุคของวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี ไม่ว่าคุณจะร่ำรวยคับฟ้าแค่ไหน ขอเพียงแต่คุณทำเรื่องที่สร้างความขุ่นเคืองระหว่างมนุษย์และพระเจ้า ในช่วงเวลาแรกก็จะถูกคนรู้เข้าให้แล้ว

เบิร์ดมองไปยังบุริศร์ด้วยดวงตาที่โกรธจัด แต่ในใจกลับมีความหวัง

บุริศร์ยิ้มเย็นชา คนคุ้มกันที่อยู่ข้างๆ รีบเคลื่อนย้ายเก้าอี้สองตัวมาทันที นรมนที่หนึ่ง และบุริศร์อีกที่หนึ่ง

เขาปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่จริงบนแขนเสื้อ แล้วพูดอย่างเย็นชา “แกคิดว่าฉันจะให้โอกาสแกเหรอ?”

ใช่แล้ว

เขาสามารถเปิดโปงความลับ แต่เขาต้องอยู่ในที่ที่บุริศร์มองไม่เห็น ตอนนี้… …

ความตื่นเต้นที่เบิร์ดเพิ่งสร้างขึ้นได้ถูกทำลายล้างไปชั่วพริบตาเดียว

เขามองไปยังบุริศร์อย่างเกลียดชัง และวางแผนที่จะหาช่องว่างบนตัวของนรมน

“คุณนายบุริศร์ อีสารเลวน้ำพูดอย่างไรก็เป็นมือที่สาม คุณคิดอยากจะให้สามีของคุณรับเธอกลับไปเหรอ? ลูกของมันกลับไป มันก็จะไปแย่งชิงทรัพย์สินมรดกของลูกคุณเข้านะ”

ผู้หญิงไม่สนใจเรื่องนี้เหรอ? ยิ่งไปกว่านั้นเบิร์ดคิดว่าบุริศร์และนรมนต้องมีลูกอย่างแน่นอนในช่วงแปดปีที่ผ่านมา

นรมนรู้ดี ในเมื่อธเนศพลให้บุริศร์ออกหน้า ก็คือไม่ต้องการให้คนอื่นรู้ว่าใครคือพ่อผู้ให้กำเนิดของชมพู ดังนั้นไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ เรื่องที่ น้ำเป็นเมียน้อยของบุริศร์เธอก็ต้องอดทนไว้ไม่ให้โลกภายนอกรู้

โอ๊ย นี่มันเรื่องอะไรกันนักหนาเนี่ย!

ในใจนรมนรู้สึกอึดอัด เธอทำสีหน้าไม่ดีใส่เบิร์ด

“ตระกูลโตเล็กมีเงินมากมาย ไม่สนว่าใครจะมาแย่งหรอก ยิ่งไปกว่านั้นถ้าหากเป็นลูกของบุริศร์จริง ฉันก็จะไม่รุนแรงกับเธอ”

คำพูดนี้พูดอย่างใจกว้างมาก แต่นรมนกลับรู้สึกเกลียดชังและเย็นชาเล็กน้อย ถ้าเมียน้อยของบุริศร์มาจริง เธอไม่ฆ่าให้ตายก็ดีเกินไปแล้ว นี่ยังจะให้เลี้ยงลูกอีก?

ฝันไปเถอะ

เบิร์ดคล้ายกับไม่คิดว่านรมนจะมีท่าทางเช่นนี้ อดไม่ได้ที่จะชะงักไป

บุริศร์ขี้เกียจจะฟังคำพูดพล่ามและยั่วยุให้เกิดความบาดหมางแก่เขาทั้งสองแล้ว เมื่อเขาส่งสายตา ก็มีใครบางคนเข้าไปจับเบิร์ด มา และให้นั่งคุกเข่าต่อหน้าบุริศร์

เบิร์ดรู้สึกถึงความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง

เขารู้สึกเหมือนขันทีคุกเข่าต่อหน้าพระราชา และคนคนนี้ยังเป็นคนที่ทำให้เขาต้องโดนสวมเขา ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีความสามารถในด้านไหน แต่อย่างไรตอนนี้น้ำก็เป็นภรรยาของเขา

“นายคิดจะทำอะไร?”

“เซ็นมัน”

บุริศร์โยนใบสัญญาหย่าร้างให้เบิร์ด

ธเนศพลเตรียมของสิ่งนี้ไว้นานแล้ว บุริศร์ก็พิมพ์เอกสารออกมาเป็นกระดาษ ในเมื่อมาที่นี่แล้วเรื่องสองเรื่องมาชนกัน อย่างนั้นแล้วก็แก้ปัญหาด้วยกันเลยเถอะ

เบิร์ดเห็นตัวอักษรสี่ตัวในใบสัญญาหย่าร้าง จึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

“หย่า? ไม่คิดเลยว่าแกจะบังคับให้ฉันหย่า? ไม่มีทางหรอก! ถึงแม้ฉันจะตาย ฉันก็ต้องลากอีสารเลวน้ำนั่นไปด้วย!”

“ถ้าอย่างนั้นแกก็ตายเถอะ แกตายเธอก็จะกลายเป็นแม่ม่าย ก็สามารถแต่งงานกับใครสักคนได้เช่นกัน”

บุริศร์ไม่สนว่าเบิร์ดจะตายหรือไม่

เบิร์ดนิ่งชะงัก จากนั้นฉันก็พลันตระหนักได้ว่า คนตรงหน้าเขามีความสามารถในการพลิกฟ้าคว้าฝนในเมืองชลธี แต่ที่นี่คือประเทศY เขากล้าได้อย่างไร!

“ที่นี่คือประเทศY บุริศร์ นายคิดว่านี่เป็นเมืองชลธีของนาย? ที่นี่มีกฎหมายบ้านเมือง!”

“เฮอเฮอ”

บุริศร์ไม่อยากเปลืองน้ำลายกับคนพรรค์นี้อีก แต่ทำอย่างไรได้ตอนนี้มีเรื่องมากมายที่ต้องถามเขา มิเช่นนั้นเขาคงอดไม่ได้ที่จะตรงเข้าไปหักคอมันโดยตรง

นรมนมองไปยังเบิร์ดด้วยความสงสาร เธอส่ายศีรษะและพูดว่า “เบิร์ด หลายปีที่ผ่านมานี้แกใช้ชีวิตอย่างคนชั้นต่ำจนทำให้ตัวเองโง่แล้วเหรอ? ไม่ว่าอย่างไรเมื่อก่อนแกก็เป็นคนตระกูลสูงส่ง ฉันไม่เชื่อว่าในมือไม่ได้ทำเรื่องชั่วมาก่อน แล้วนี่จัดการยังไง คิดให้ดีๆ”

เมื่อเบิร์ดได้ยินนรมนพูดอย่างนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะนึกถึงช่วงเวลาเมื่อแปดปีที่แล้ว

เรื่องราวครั้งนั้นตอนนี้ราวกับอยู่กันคนละยุคสมัย แต่เขาก็ยังนึกขึ้นมาได้

ใช่แล้ว คือเงิน

แค่มีเงิน จะอะไรก็ได้ทั้งหมด

สีหน้าของเบิร์ดซีดเผือดทันที