บทที่ 1555 ฉันคนนี้ค่อนข้างที่จะไม่ปฏิบัติตัวกับตัวเองไม่ดี

จำใจต้องทำ?

ไม่มีทางเลือก?

แล้วตระกูลธีรกุลภักดี​ก็ยังปฏิบัติตัวต่อน้ำกับชมพูอย่างนั้นเหรอ?

น่าขยะแขยงมาก!

ราวกับสังเกตเห็นสายตาของนรมน เบิร์ดก้มหน้าลงน้อยๆ เขาไม่สามารถโต้แย้งกับทุกสิ่งที่เขาทำลงไปได้ ตอนนี้ได้สติกลับมาถึงได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นคนที่แย่แค่ไหน

บุริศร์ไม่ใช่คนที่มีนิสัยรื้อฟื้นความหลัง บางทีอาจจะพูดว่าหลังจากได้รักกับนรมนแล้ว อารมณ์ของเขาก็สำรวมขึ้นมาก

“เอาละ บอกเหตุผลของแกมาสิ ตอนนั้นมันเกิดอะไรกันแน่?”

เบิร์ดเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงต่ำว่า “ตอนนั้นธุรกิจของตระกูลธีรกุลภักดี​ได้รับความเสียหายอย่างหนัก แต่แค่ไม่ได้ประกาศบอกข้างนอกแค่นั้น

สินค้าล็อตหนึ่งของเราจมลงในทะเล แต่ใช้เส้นทางเดินเรือของตระกูลปวนะฤทธิ์ไป สินค้าล็อตนั้นเป็นจิตใจและกำลังของเราทั้งหมด เดิมทีคิดว่าจะไม่เกิดปัญหากับเส้นทางเดินเรือของตระกูลปวนะฤทธิ์

แต่กลับมีปัญหาเสียอย่างนั้น เกิดปัญหาไม่ว่า ตอนที่เราไปหาคนในตระกูลปวนะฤทธิ์ พวกเขาบอกว่าไม่มีสินค้าล็อตนี้ของเรา ตอนนั้นพวกฉันต่างก็หมดหวังจริงๆ”

เมื่อคิดถึงเรื่องที่เคยผ่านมา ตอนนี้เบิร์ดก็หวนนึกถึงความกดดันของพ่อเขาในขณะนั้น

“ตระกูลปวนะฤทธิ์”

นรมนหรี่ตา

“คุณท่านขันธ์ชัย? ตระกูลปวนะฤทธิ์ของเมืองชลธี?”

เบิร์ดพยักหน้า

“ใช่ นอกจากตระกูลปวนะฤทธิ์แล้ว ใครบ้างที่สามารถเดินเรือได้”

“หลังจากนั้นละ?”

บุริศร์ถามต่อ

เบิร์ดขมวดคิ้วและพูดว่า “ตอนนั้นพวกเราคิดว่าตระกูลปวนะฤทธิ์ไม่อยากจ่ายค่าชดเชย ก็เลยไปเอะอะโวยวายต่อหน้าคุณท่านขันธ์ชัย เป็นผลให้ไม่มีการลงทะเบียนสำหรับสินค้าล็อตนั้นจากตระกูลธีรกุลภักดี​ของเราในบันทึกการจัดส่งบนเส้นทางเดินเรือ

แต่ฉันจำได้แม่นว่าตอนแรกได้ลงทะเบียนไปแล้ว ทำไมถึงได้ไม่มีละ? บางทีตระกูลปวนะฤทธิ์คงอยากจะฮุบสินค้าล็อตนี้ ส่วนสินค้าจมหรือเปล่านั้นก็เป็นแค่คำพูดฝ่ายเดียวของทางตระกูลปวนะฤทธิ์ ใครละจะรู้ความจริง?”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้เบิร์ดก็โกรธมากเป็นพิเศษ ถ้าหากไม่ใช่เพราะเรื่องนี้ เขาก็คงไม่ไปขอน้ำแต่งงานเพราะว่าเงินขาดแคลน บางทีอาจจะไม่มีเรื่องอะไรภายหลังอีก

“เป็นไปไม่ได้”

เมื่อนรมนได้ยินถึงตอนนี้ เธอก็รีบส่ายศีรษะ

“ฉันรู้ดีว่าตระกูลปวนะฤทธิ์เป็นอย่างไร และเส้นทางเดินเรือของตระกูลปวนะฤทธิ์ก็ทำมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว และยังไม่มีอะไรผิดพลาด ถ้าหากสิ่งที่นายพูดเป็นความจริง ชื่อเสียงของตระกูลปวนะฤทธิ์ย่อยยับไปนานแล้ว จะดำเนินต่อมาถึงทุกวันนี้ได้ยังไงกัน?”

“แต่ตอนนั้นพ่อบ้านของตระกูลปวนะฤทธิ์เป็นคนลงทะเบียนให้ฉัน สินค้าล็อตนั้นสำคัญมาก ฉันไปด้วยตัวเอง ฉันดูสินค้าล็อตนั้นขึ้นเรือไปด้วยตาของตัวเอง ลงทะเบียนด้วย เนื่องจากเส้นทางเดินเรือของตระกูลปวนะฤทธิ์นั้นเป็นความลับและเป็นส่วนตัว ดังนั้นจึงไม่อนุญาตให้บุคคลภายนอกขึ้นเรือเลย ฉันทำได้เพียงนั่งเครื่องบินไปก่อนแล้วกลับมา

หลังจากที่ฉันกลับมา ฉันได้รับแจ้งว่าสินค้าของฉันจมลงทะเล และสุดท้ายฉันก็ไม่พบข้อมูลการลงทะเบียนของสินค้า ถ้าตระกูลปวนะฤทธิ์ไม่ได้ทำแล้วจะเป็นใคร?”

เบิร์ดอาจจะไร้ยางอายและเลวทราม แต่เขาไม่พูดโกหก ถ้าเขาทำคือทำ ไม่ทำก็คือไม่ทำ เขาไม่จำเป็นต้องใส่ร้ายตระกูลปวนะฤทธิ์

นรมนเห็นความไม่สงบทางอารมณ์ของเบิร์ด เธอสามารถจินตนาการถึงความสำคัญของสินค้าล็อตนั้นที่มีต่อตระกูลธีรกุลภักดี​ได้ แต่ถ้าหากจะพูดว่าตระกูลปวนะฤทธิ์ต้องการที่จะฮุบสินค้าล็อตนี้ละก็ นรมนไม่ค่อยจะเชื่อนัก

บุริศร์ก็ไม่เชื่อ เขากลับได้ยินอะไรบางอย่าง

“แกบอกว่าพ่อบ้านตระกูลปวนะฤทธิ์ลงทะเบียนให้?”

“ใช่”

“ชื่ออะไร?”

“ทวีอายุประมาณห้าสิบปี”

เบิร์ดพยายามคิดเรื่องที่ผ่านมา ก่อนจะกระซิบ “ตอนแรกฉันทุ่มเทแรงไปเยอะมากเพื่อติดต่อกับพ่อบ้านตระกูลปวนะฤทธิ์สำหรับเส้นทางนี้”

บุริศร์พูดขึ้นมา “พ่อบ้านของตระกูลปวนะฤทธิ์ไม่ใช่นามสกุลสุขสภา ดังนั้นเป็นไปได้มากว่าแกจะถูกหลอก”

“เป็นไปได้ไง?”

เบิร์ดตะลึงงัน

“ฉันเห็นสินค้าของฉันไปยังเรือตระกูลปวนะฤทธิ์ด้วยตาของฉันเอง”

“เรืออยู่ แต่ไม่แน่ว่าจะเป็นคนจากตระกูลปวนะฤทธิ์”

คำพูดของบุริศร์ ทำให้เบิร์ดนิ่งงันไปอีกครั้ง

“ใครกันที่สามารถใช้กลอุบายบนเรือตระกูลปวนะฤทธิ์?”

“เป็นคำถามที่ดี ฉันก็อยากรู้”

บุริศร์ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถาม “แกบอกว่าตอนแรกแกทุ่มเทแรงไปเยอะมากเพื่อติดต่อกับพ่อบ้านตระกูลปวนะฤทธิ์ที่ชื่อทวีนี่?”

“ใช่”

“ติดต่อได้ยังไง?”

ในตอนแรกนรมนยังรู้สึกว่าบุริศร์กับเบิร์ดมาพูดเรื่องราวสมัยก่อนมันเสียเวลาเล็กน้อย แต่เธอไม่คาดคิดมาก่อนว่าในจุดแรกเริ่มจะมีบางอย่างเกิดขึ้นที่ตระกูลปวนะฤทธิ์ ดังนั้นเมื่อเกิดเรื่องขึ้นกับเจตต์และขวัญตา เป็นไปได้ไหมว่าจะเกี่ยวข้องกับการล่มสลายของตระกูลธีรกุลภักดี​เมื่อแปดปีก่อน?

เบิร์ดไม่รู้ว่านรมนคิดอะไรอยู่ในใจ เขาหวนระลึกถึงเรื่องเมื่อก่อน จากนั้นจึงพูดว่า “ดูเหมือนว่าจะใช้เงินผ่านคนในวงการเพื่อติดต่อไปนะ”

“คิดให้ดีๆ ถ้าสามารถนึกถึงคนที่เป็นรูปธรรมได้ ไม่แน่ว่าฉันสามารถให้โอกาสจริงๆกับแกได้ จนถึงตอนนี้ ฉันก็ไม่กลัวที่จะบอกแกอย่างชัดเจนว่า ฉันกับน้ำไม่ได้เป็นอะไรกัน แต่แกทำผิดกับคนอื่นจริงแท้แน่นอน”

คำพูดของบุริศร์ ทำให้เบิร์ดนิ่งงัน

นรมนกังวลเล็กน้อย “บุริศร์ เรื่องนี้จำเป็นต้องให้เขารู้ด้วยเหรอ?”