บทที่ 1563 ฉันว่านายอยากตายจริงๆ

“มิลิน!”

บุริศร์เห็นสถานการณ์ก็ขมวดคิ้วทันที

มิลินรอคำสั่งอยู่ข้างๆ ตลอดเวลา ตอนนี้เธอเห็น พนอ เธอถึงกับหน้าซีดเผือด และรีบเข้าไปทันที

นรมนมองไม่ชัดว่ามิลินทำอะไร เพราะเร็วมาก เธอเห็นมิลินเปิดกล่อง ในนั้นมีหนอนสีขาว เธอรีบเอายัดเข้าไปในปากพนอ และบังคับให้เขากลืนลงไป

ไม่นานพนอหายชัก แต่ร่างกายของเขาอ่อนแอมาก เหงื่อไหลออกมาเต็มไปหมด เหมือนเพิ่งขึ้นมาจากน้ำ

ถึงไม่มีใครพูดอะไร แต่พนอรู้ว่ามิลินช่วยชีวิตเขา และถ้าไม่ใช่เพราะบุริศร์สั่ง มิลินคงไม่สนใจความเป็นความตายของเขา ดังนั้นครั้งนี้พนอไม่รอให้บุริศร์ถาม เขาพูดว่า “ฉันกับอรอุรชาถูกคนชุบเลี้ยงมาตั้งแต่เด็ก อันที่จริงเราไม่ใช่พี่น้องกัน แต่ถ้ามีความเกี่ยวข้องกัน จะทำอะไรได้สะดวก จึงเป็นพี่น้องกัน อันที่จริงเราสองคนเป็นเด็กกำพร้า ถูกรับไปเลี้ยงตั้งแต่เด็ก”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ พนอยิ้มอย่างทุกข์ระทม

“ตอนเพิ่งถูกรับไปเลี้ยง เรายังเป็นเด็ก เพราะอยู่อย่างอดยากในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า จู่ๆ ได้เข้าไปอยู่ในบ้านหลังใหญ่ ได้กินของดีๆ ทุกวัน แถมยังมีเสื้อผ้าใหม่ พวกเราดีใจมาก ในขณะเดียวกัน คนที่ถูกรับมาเลี้ยง ไม่ได้มีแค่เราสองคน ยังมีอีกหลายคน เรากินนอนอยู่ด้วยกันทุกวัน ถูกสอนเรื่องบางส่วน แต่สำหรับพวกเราเหมือนอยู่บนสวรรค์ เหมือนไม่ใช่ความจริง ตอนแรกพวกเราไม่กล้านอน เพราะกลัวลืมตาขึ้นมา จะเป็นเพียงความฝัน แต่เมื่อผ่านไปประมาณหนึ่งปี พวกเราเริ่มคุ้นชิน และปรับตัวได้ ฉันพบว่าคนรอบข้าง เริ่มน้อยลงเรื่อยๆ”

พนอพยายามนึกย้อนไปตอนนั้น สีหน้าของเขาดูเพ้อฝัน

“เด็กที่อยู่กับฉันมีทั้งโตกว่าและเด็กกว่า อรอุรชาเด็กที่สุด แต่เธอก็ได้อยู่กับฉัน และถูกพามาที่เมืองชลธี ออกจากบ้านหลังใหญ่หลังนั้น ตอนแรกเราตื่นเต้นมาก เพราะข้างนอกช่างกว้างใหญ่ แต่พวกเราไม่รู้ว่าสิ่งที่รอพวกเราอยู่คืออะไร ก่อนออกมา เราเห็นคนที่รับเลี้ยงเรา”

“คนที่รับเลี้ยงพวกนาย หน้าตาเป็นยังไง”

บุริศร์รู้ว่านี่คือสิ่งสำคัญ

พนอส่ายหน้า แล้วพูดว่า “ไม่รู้ เขาใส่หน้ากาก เรามองไม่เห็น แต่เสียงเขาแหบมาก น่าจะไม่ใช่คนอายุน้อย เขาให้คนเอากล่องหนอนมา และบอกเราว่าเป็นอาหารเสริม ให้เราดื่มไป ตอนนั้นเราจะไปรู้ได้อย่างไร ว่าสิ่งนี้จะทำให้ชีวิตเราทุกข์ทรมาน”

เมื่อคิดถึงตรงนี้ พนออดหัวเราะอย่างทุกข์ทะรมไม่ได้

“ฉันยังจำได้ ตอนที่อรอุรชาเห็นหนอนหลายสี เธอตกใจจนร้องไห้โฮ แต่ก็โดนบังคับให้ดื่มไข่หนอนลงไป ถึงอยากอ้วก แต่ตอนนั้นเราไม่รู้สึกอะไร จนกระทั่งอรอุรชาเจอเจตต์ ตอนเธออยากอยู่กับเจตต์ เธอเริ่มแอบทำอะไรลับหลังเจ้านาย ถึงขนาดที่เหิมเกริม สุดท้าย......”

จู่ๆ พนอไม่สามารถพูดต่อได้ สีหน้าเขาซีดเผือดจนไร้เลือดฝาด แต่แววตาดูหวาดกลัว เหมือนเจอเรื่องน่ากลัวอะไรทำนองนั้น

นรมนรู้ว่าอรอุรชาตายแล้ว แต่ตายยังไง เธอแทบจะจำไม่ได้แล้ว และไม่ได้สนใจด้วย แต่เมื่อเห็นท่าทางของพนอ เธอเริ่มคาดเดาอะไรบางอย่าง

“การตายของอรอุรชา เป็นฝีมือของคนที่พวกนายเรียกว่าเจ้านายเหรอ”