บทที่ 1562 ใครไว้หน้านาย

“กลับ!”

บุริศร์ไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น ตอนนี้เรื่องสำคัญคือ หาตัวขวัญตากับเจตต์ให้เจอ

ถึงกานต์ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่เมื่อได้ยินชื่อเจตต์ เขารีบนั่งให้เรียบร้อย แล้วเงยหน้ามองนรมน

นรมนดูเป็นกังวล สีหน้าไม่สู้ดีสักเท่าไร ตอนนี้เธอคงแทบอยากบินกลับไปแล้ว

จู่ๆ กานต์รู้สึกผิดขึ้นมา

แด๊ดดี้กับหม่ามี้มาเที่ยวที่นี่ไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงพัวพันกับคุณอาได้ล่ะ หรือเกิดเรื่องอะไรกับคุณอา

เมื่อคิดถึงเมื่อกี้ที่นรมนเป็นห่วงตัวเอง กานต์รู้สึกเศร้าใจ

หรือจะไปขอโทษไอรา ก็ไม่เห็นเป็นอะไร กลับกัน เขาเป็นผู้ชาย ถ้าเป็นแบบนี้หม่ามี้จะได้มีความสุข

เมื่อคิดได้เช่นนั้น กานต์หยิบมือถือขึ้นมาโทรหาไอรา ใครจะไปคิดว่าไอราขี้งอน เมื่อกี้โดนกานต์พูดใส่แบบนั้น ไม่มีทางที่เธอจะไม่เสียใจ ตอนนี้เห็นกานต์โทรมา ไอรารีบกดบล็อกแบบไม่ต้องคิด

กานต์มีสีหน้าเคร่งขรึม

เขาบอกแล้วว่าตัวเองกับไอราดวงไม่สมพงษ์กัน ดูสิ นี่คือนิสัยของคุณหนูเหรอ

นรมนสังเกตเห็นลูกชายผิดปกติ จึงรีบถามว่า “เป็นอะไร”

“ไอราบล็อกผมแล้ว เดี๋ยวผมค่อยไปขอโทษต่อหน้าก็ได้”

ได้ยินกานต์พูดแบบนี้ นรมนอดยิ้มไม่ได้ “เก่งมาก ต่อไปอย่าทำแบบนั้นกับไอราอีก เข้าใจไหม”

“ครับ”

กานต์ก้มหน้า ไม่ได้พูดอะไร และพยักหน้า เขาอยากถามเรื่องเจตต์ แต่รู้สึกถึงความกดดันในรถ จึงเงียบดีกว่า

รถมุ่งหน้ากลับคฤหาสน์อย่างรวดเร็ว

กานต์เห็นมิลินกับชายแปลกหน้าคนหนึ่ง ยืนอยู่ตรงหน้าตัวเอง เขาอดตกใจไม่ได้

มิลินมาที่นี่ด้วย คงจะไม่ใช่เรื่องเล็ก

“หม่ามี้ คุณบุริศร์ ผมกลับห้องก่อนนะ”

“โอเค”

ตอนนี้บุริศร์ไม่มีเวลาไปสนใจกานต์ นรมนก็อยากรู้ว่าเจตต์อยู่ไหน จึงทำได้แค่ให้กานต์กลับห้องก่อน

หลังกานต์ออกไป นรมนกับบุริศร์รีบไปที่ห้องใต้ดิน

พนอพักผ่อนมาหนึ่งคืน เขาดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก เมื่อเห็นบุริศร์กับนรมน เขาอึ้งไปเล็กน้อย แค่ท่าทางและสีหน้าของเขา นรมนรู้ทันทีว่าเขารู้จักพวกเขา

“ลูกพี่ลูกน้องฉันอยู่ไหน”

นรมนถามออกไปตรงๆ

พนออยากยื้อเวลาอีกหน่อย เห็นบุริศร์เรียกมิลินมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ยังไม่ลืมความเจ็บปวดเมื่อคืนใช่ไหม ฉันสามารถเอาหนอนกู่ออกจากตัวนายได้ ก็สามารถเอากลับเข้าไปได้เหมือนกัน แต่หนอนกู่ที่ฉันจะใส่เข้าไปในตัวนาย ไม่ใช่ให้นายเชื่อฟัง แต่ผลจะเป็นยังไงนั้น นายคิดเอาเองแล้วกัน”

พนอหน้าซีดเหมือนกระดาษ

“อย่านะ ฉันพูด ฉันพูดทุกอย่าง แต่พวกนายจะต้องรับรองความปลอดภัยของฉัน ถ้าฉันบอกทุกอย่างที่รู้ พวกนายต้องปกป้องฉัน”

เขาพูดย้ำคำว่าจะต้องตั้งสองครั้ง นี่ทำให้นรมนกับบุริศร์อึ้งเล็กน้อย

“จะต้องงั้นเหรอ ใครไว้หน้านายไม่ทราบ”

บุริศร์แสยะยิ้มเย็นชา และก้าวเข้าไปหาเขา

พนอรู้ว่าการขอร้องของเขาไม่เหมาะสม แต่เมื่อคิดถึงความโหดเหี้ยมทารุณของคนนั้น เขาอดตัวสั่นไม่ได้

“พวกนายต้องรับรองความปลอดภัยของฉัน ไม่งั้นให้ตายฉันก็ไม่พูด”