บทที่ 1569 นายกล้าทำร้ายฉันเหรอ

กานต์เห็นแล้ว แต่เขากลับไม่พูดอะไร

นรมนทานเสร็จ เธอไม่อยากมองหน้านิวัฒน์ เธอต้องการห้องเพื่อพักผ่อน

กานต์เข้าไปในห้องกับนรมน เมื่อปิดประตูลง ก็พบกล้องวิดีโอ เขาอดยกยิ้กมุมปากไม่ได้ จากนั้นเขายกมือขึ้น และพ่นหมากฝรั่งในปากไปบนเลนส์กล้อง เพื่อปิดบังภาพเอาไว้

นรมนเห็นเขาทำเช่นนั้น เธอไม่ได้ห้าม เพราะมาถึงที่นี่ ทำให้เธอได้อะไรบ้างแล้ว ได้เจอนิวัฒน์ตัวเป็นๆ

ทำไมเธอถึงแน่ใจว่าเป็นเขา อาจเป็นเพราะการรู้เอง แต่ความรู้สึกแบบนี้รุนแรงมาก

ความโกรธที่อยู่ในอก ไม่สามารถสงบลงได้ นรมนทำได้เพียงเทน้ำ และดื่มลงไป

กานต์ปกปิดการมองเห็นของกล้องบริเวณรอบๆ หมดแล้ว เขานั่งลงข้างนรมน แล้วพูดเบาๆ ว่า “หม่ามี้ มีแผนยังไง”

“ในเมื่อเจอนิวัฒน์แล้ว หม่ามี้ต้องรู้ให้ได้ว่าคุณยายกับผู้ชายคนนี้ มีบุญคุณความแค้นอะไรกัน ลูกพูดไม่ผิด ตอนที่เรามีประโยชน์ เขาไม่มีทางฆ่าเรา”

นรมนรู้สึกว่าน้ำสามารถทำให้เธอใจเย็นลงได้ และเทน้ำดื่มอีกแก้ว

กานต์เห็นคอมพิวเตอร์ในห้อง เขาเปิดคอม แต่พบว่าไม่สามารถใช้อินเทอร์เน็ตได้ เห็นได้ชัดว่ามันวางไว้เฉยๆ หรือไม่นิวัฒน์ก็จงใจวางไว้

นรมนเห็นกานต์มีท่าทีหมดหวัง เธอจึงพูดอย่างเจ็บปวดใจว่า “อย่าไปสนใจของพวกนั้นเลย เรื่องบางเรื่อง ถึงเขาไม่อยากให้เรารู้ แต่เราจะรู้เอง อีกอย่าง หม่ามี้เชื่อว่าแด๊ดดี้จะมาช่วยเรา”

“หม่ามี้หมายถึงผลไม้ลังนั้นเหรอ”

คำพูดของกานต์ ทำให้นรมนหัวเราะ แต่เธอไม่ตอบอะไร

ด้านบุริศร์ เขาพาคนมาที่ผับ ตามที่ได้วางแผนเอาไว้ล่วงหน้า ล่อทวีเข้ามา และจับเป็น

ทวีไม่คิดไม่ฝัน ว่าหลายปีมานี้ เขาจะตกอยู่ในมือพนอ ถ้าสายตาสามารถฆ่าคนได้ พนอคงโดนทวีสับเป็นหมื่นชิ้น

พนอตัวสั่นงันงก เขากลัวทวีมาก เมื่อคิดถึงว่าตัวเองเคยโดนคนตรงหน้าวางยาพิษ เขาตกใจจนเข่าอ่อน

บุริศร์ไม่สนใจว่าพนอกลัวหรือไม่ หลังจากคุมตัวทวีได้ เขาจึงถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “นายเป็นอะไรกับนิวัฒน์”

“เกี่ยวอะไรกับนาย!”

ทวีดูเหี้ยมโหด ถึงอายุห้าหกสิบปีแล้ว แต่ใบหน้ายังดูดุดัน ดูเหมือนไม่ใช่คนดีอะไร

เบิร์ดเห็นเขาก็โกรธจนกัดฟันกรอด เพราะเขาโดนคนของบุริศร์จับตัวอยู่ จึงเข้าไปถีบหนึ่งที

“แปดปีก่อนแกทำลายตระกูลธีรกุลภักดี​ของเรา ทำให้ตระกูลเราไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีก ต่อมายังสมคบคิดกับขวัญชนก บังคับให้น้ำแต่งงานกับฉัน หลายปีมานี้ พวกแกทำเรื่องเลวๆ ไปเพื่ออะไร”

ทวีใช้ชีวิตที่มีเกียรติมั่งคั่งและร่ำรวยจนเคยตัว ตอนนี้โดนเบิร์ดถีบ ถึงไม่เจ็บมาก แต่ทำให้เขาอับอายมาก จู่ๆ เขาโมโหขึ้นมา

“นายกล้าถีบฉันเหรอ ตระกูลธีรกุลภักดี​กระจอกๆ อย่างนาย ตระกูลธีรกุลภักดี​ที่ย่อยยับ ยังกล้ามาทำร้ายฉัน! ฉันจะฆ่าพวกนายทั้งตระกูล!”

“นายกล้าขู่ฉันเหรอ ไอ้เวร!”

เลือดในตัวเบิร์ดพลุ่งพล่าน จู่ๆ เขาเตะทวีเหมือนคนบ้า บุริศร์ไม่ได้ห้ามเขา ความเกลียดชังและความคับข้องใจตลอดแปดปี เขาต้องระบายมันออกมา

พนอเห็นด้านแข็งแกร่งของ เบิร์ด เขาอดคิดถึงเรื่องที่ผ่านมาของเราสองคนไม่ได้ จู่ๆ เขารู้สึกว่าก่อนหน้า ที่ได้รู้จักเบิร์ด เขาเหมือนภาพฝัน แต่ตอนนี้เบิร์ดกลับดูเหมือนคนแปลกหน้า

เขานึกขึ้นมาได้ว่าตัวเองโดนบุริศร์จับตัวได้ยังไง เขาอดตกใจไม่ได้

เบิร์ดงั้นเหรอ

ไม่กี่ปีมานี้ ความสัมพันธ์ของทั้งสองดีมาก เขาคิดมาตลอดว่าเบิร์ดจริงใจกับเขา ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาคงคิดไปเอง