ตอนที่ 1570
บทที่ 1570 ไม่อยากทำร้าย ก็ไม่ได้
October 31, 2026
“เจตต์!”
บุริศร์ถีบประตูห้องเข้าไป เมื่อเห็นภาพในห้อง เขาตะลึงเล็กน้อย
เจตต์กำลังทำร้ายคนที่เฝ้าเขาอย่างโมโห ผู้ชายสี่ห้าคนถูกเขาจัดการ แต่เจตต์ยังไม่หายแค้น เขาทั้งตะโกนทั้งต่อยทั้งเตะ เมื่อเห็นบุริศร์เข้ามา เขาอึ้งไป จากนั้นจึงถามว่า “นายมาได้ไง”
“เหมือนฉันจะยุ่งเรื่องคนอื่นหรือเปล่า”
บุริศร์ตั้งสติได้ เขาเห็นสภาพอันน่าเวทนาบนพื้น และพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
เขากับนรมนเป็นห่วงแทบตาย แต่เจตต์ต่อสู้เก่งมาก นี่เขาเพี้ยนไปแล้วเหรอ
เมื่อครู่ถึงคิดว่าเจตต์จะเป็นอันตราย
ให้ตายเถอะ ถ้าเขาเป็นอันตราย แล้วบอดี้การ์ดพวกนี้ล่ะ
เจตต์คิดไม่ถึงว่าบุริศร์จะพูดเช่นนี้ แต่เขารู้ว่าบุริศร์มาช่วย จึงไม่โมโห เขาเหวี่ยงหมัดแล้วพูดว่า “ไม่ได้ยุ่งเรื่องคนอื่นหรอก ถ้านายไม่มา ฉันคงต้องใช้แรงอีกหน่อย ถึงจะออกไปได้ ในเมื่อนายมาแล้ว ก็รีบไปกันเถอะ ฉันต้องไปช่วยเมียฉันอีก”
พูดจบเจตต์ก็เดินออกไปข้างนอก
บุริศร์เห็นบาดแผลบนตัวเจตต์ เขาหรี่ตาลง แล้วยื่นมือไปรั้งไว้
เจตต์ตกใจ จากนั้นจึงยิ้มออกมา ฟันขาวจั๊ว ทำให้บุริศนร์เห็นแล้วแสบตา
“เพี้ยนเหรอ มายิ้มให้ฉันทำไม”
“คนเลวพูดอะไรก็มีแต่เรื่องเลวๆ”
เจตต์ย่นปากยู่ ได้ยินเสียงบุริศร์พูดว่า “ถ้านายเก่งก็พูดดีๆ ออกมาสิ”
“บุริศร์ อย่าคิดว่านายมาช่วยฉันแล้วจะเก่ง ระวังฉัน......”
“ทำไม”
บุริศร์ย้อนถามจนเจตต์เงียบไป
“ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”
ความเงียบของเจตต์ ทำให้บุริศร์แปลกใจ แต่เขาไม่ได้เซ้าซี้ เขารู้ว่าเจตต์เป็นคนที่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร ถ้ามีอะไรต้องพูด เขาก็จะพูด
บุริศร์เดินออกจากผับพร้อมเจตต์
เมื่อเห็นสภาพเละเทะที่นี่ เจตต์ไม่ได้คิดอะไร หลังจากออกจากผับ ได้ยินบุริศร์พูดว่า “ฉันจับทวีได้แล้ว เขาคงเป็นคุณอาของนายใช่ไหม เอาไง จะเจอเขาไหม”
“ฆ่าให้ตายไปก็จบ”
คำพูดของเจตต์โหดเหี้ยม จนทำให้บุริศร์คิดไม่ถึง
“แต่ทวีบอกอะไรเราได้หลายอย่าง นายจะ......”
“นายคิดว่าจะทำให้เขาบอกได้เหรอ พ่อคนนั้นของเขา เขาทั้งกลัวทั้งเคารพ ถึงนายฆ่าเขา ก็คงไม่ได้อะไรจากปากเขาหรอก แต่นายลองดูได้นะ ไว้ชีวิตเขา แล้วส่งให้ฉัน”
น้ำเสียงของเจตต์ราบเรียบ สีหน้าเฉยชา
บุริศร์สัมผัสได้ว่าเขาสะกดกลั้นความโกรธ จึงอดขมวดคิ้ว แล้วถามไม่ได้ว่า “นายมีความแค้นกับเขาเหรอ”
“ความแค้นมากมาย! ฉันแทบอยากขุดหลุมศพของบรรพบุรุษเขา!”
คำพูดนี่ทำให้บุริศร์รับไม่ได้
หลุมศพของบรรพบุรุษตระกูลทวี ก็คือคุณตาของเจตต์ไม่ใช่หรือไง
นี่หลานอกตัญญูชัดๆ!
แต่เป็นการดีที่อกตัญญู!
คนแบบนิวัฒน์ ควรไร้ลูกหลานสืบสกุล!
บุริศร์คิดในใจ จากนั้นจึงพยักหน้า
หลังทั้งสองคนขึ้นรถ บุริศร์ถามว่า “จะไปไหน นายรู้ไหมว่าขวัญตาถูกขังอยู่ที่ไหน”
แววตาของเจตต์เคร่งขรึม
“รู้ แต่ตอนนี้ไม่ต้องไปหาเธอก่อน”
“หืม?”
บุริศร์รู้สึกแปลกใจ