บทที่ 1577 ให้พวกเขาฝังพร้อมกับผม

ฉากนี้เกินความคิดของคนทั้งหลาย รวมกับนรมนที่อยู่ในนั้นด้วย เธออดไม่ได้ที่จะนิ่งอึ้งไปเลย และคนอื่นๆล้วนรู้ถึงความสัมพันธ์ของเจตต์กับนิวัฒน์มาโดยตลอด ดังนั้นสำหรับเจตต์แม้ว่ามีการเตรียมป้องกันไว้บ้าง แต่ก็นึกไม่ถึงเจตต์จะลงมือกับนิวัฒน์อย่างนี้ ดังนั้นก็ได้ปรากฏสภาพการณ์อย่างหนึ่งขึ้นมา

นั่นก็คือตอนที่คนทั้งหลายล้วนอึ้งชะงักกลับกลายเป็นไม่มีสักคนนึกขึ้นมาว่าต้องเข้าไปปกป้องนิวัฒน์ จนกระทั่งมีดสั้นที่ไหลออกมาจากแขนเสื้อของเจตต์ที่ไม่มีการขัดขวางเลยสักนิดแทงเข้าไปในหน้าอกของนิวัฒน์เลย

เลือดแดงสดทำให้เสื้อเปียกหมด นิวัฒน์ล้วนนิ่งอึ้งไปเลยทั้งตัว

“คุณกล้า……”

“คนเหมือนอย่างคุณแบบนี้สมควรตาย!”

นัยน์ตาของเจตต์ป่าเถื่อนโหดร้ายไปหมด ชั่วพริบตาเดียวแรงกำลังที่อยู่ในมือผลักไปยังข้างในหลายส่วน นิวัฒน์อยากจะโต้ตอบกลับ แต่เจตต์ถอยไปข้างหลังแล้ว อีกทั้งชั่วพริบตาเดียวก็ดึงมีดสั้นออกมาแล้วด้วย

เลือดพ่นออกมาแบบสเปรย์

คนบริเวณรอบๆล้วนนิ่งอึ้งไปเลย

สีหน้าของนรมนมีความขาวซีดเล็กน้อย บุริศร์เข้าไปก้าวหนึ่งอย่างรวดเร็ว คุ้มครองเจตต์อยู่ข้างหลังโดยตรง

“คุณบ้าไปแล้วเหรอ? เรื่องแบบนี้ที่ไหนจะให้คุณลงมือล่ะ? นี่เป็นชีวิตชีวิตหนึ่งนะ!”

บุริศร์มีความกลัดกลุ้มเล็กน้อย

เจตต์ไม่ใช่คนที่วู่วาม ทำไมลงมือกับนิวัฒน์แล้วล่ะ?

ถึงแม้ว่าเป็นคนที่น่าเกลียดชังขนาดนั้นอย่างพวกเขาสมชัยยังต้องหาหลักฐานให้เจอ ส่งไปลงโทษตามกฎหมายเช่นกัน ถึงยังไงเขาก็นึกไม่ถึงว่าเจตต์จะไปฆ่านิวัฒน์ด้วยมือของตนเอง

เจตต์จ้องมองนิวัฒน์ดิ้นรนอยู่อย่างเจ็บปวด กัดฟันอยู่พูดทีละคำๆว่า “เขาใส่หนอนกู่ให้ขวัญตา แม่หนอนกู่ก็อยู่ในกายเขา เขาไม่ตาย ขวัญตาก็จะหลุดพ้นจากการควบคุมของเขาไม่ได้ตลอดกาล! อยากได้เส้นทางการเดินเรือของตระกูลปวนะฤทธิ์เหรอ? ลงไปเอากับยมบาลที่นรกเถอะ! เขามั่นใจว่าผมจะไม่ลงมือกับเขา แต่บางเวลาคนชั่วมักจะต้องมีคนชั่วมาปราบ เพื่อที่จะทำให้ขวัญตากับตระกูลปวนะฤทธิ์สามารถหลุดพ้นไปได้ ถึงแม้ว่าผมต้องติดคุกแล้วยังไงล่ะ?”

เขาจะไปตายเอาดาบหน้าแล้ว

ระหว่างทางก่อนที่เขาจะมาก็เตรียมตัวจะทำเช่นนี้แล้ว แต่เป็นเพราะว่าบุริศร์มีบางเรื่องยังไม่ชัดเจน อยากจะฟังนิวัฒน์อธิบายเขาจึงเหลือเวลาช่วงหนึ่งให้กับเขาเท่านั้น

ตอนนี้เรื่องที่บุริศร์อยากจะรู้ก็รู้แล้วเช่นกัน นรมนก็รู้เรื่องของคุณยายไปด้วย เขารู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเก็บนิวัฒน์ไว้อีกเลย

คนชั่วเหมือนอย่างเขาแบบนี้ทั้งสมองล้วนเป็นการวางแผนทำร้ายผู้อื่นกับความคิดชั่วร้าย เพียงแค่อยู่มากกว่าวันหนึ่งก็จะมีคนที่ใจงามตายไปยิ่งมากขึ้น

นิวัฒน์ได้ยินเจตต์พูดอย่างนี้ โมโหจนใบหน้าล้วนซีดแล้ว

“แกคนเลวทรามคนนี้! ผมเป็นตาแกนะ!”

“คุณตาผมเป็นคุณท่านตนุวร! คุณไม่คู่ควร! ยิ่งกว่านั้นคุณฆ่าพ่อแม่ของคุณยายผม ความแค้นนี้คุณยายผมใจร้ายไม่ลง ผมมาแก้แค้นเอง! นิวัฒน์ คุณคิดเองว่าความผูกพันทางสายเลือดสามารถผูกมัดผมไว้ได้ใช่ไหม? แต่น่าเสียดายผมเหมือนดั่งคุณที่ใจดำอำมหิต เพื่อคนที่ผมแคร์ผมจะไม่เสียดายสิ่งที่ต้องชดใช้ทั้งหมด! อย่าบอกว่าเป็นการฆ่าคุณด้วยมือตนเองเลย ถึงแม้ว่าจะลงโทษคุณด้วยวิธีฆ่าหั่นศพ ผมล้วนจะไม่ลังเลล่ะ ขวัญตาเป็นภรรยาของผม! เป็นผู้หญิงที่ผมจะเอาชีวิตไปรักทั้งชีวิต คุณกลับกลายเป็นกล้าใส่หนอนกู่ให้เธอ อยู่ตอนที่เธอสูญเสียลูกทำให้เธอเกิดภาวะซึมเศร้า กระทั่งยังคิดที่จะอาศัยแม่หนอนกู่ที่อยู่ในกายควบคุมเธอมารับใช้คุณ หลอกใช้สถานะที่เป็นทายาทตระกูลปวนะฤทธิ์ของเธอมาข่มขู่พ่อตาผมเอาเส้นทางการเดินเรือให้กับคุณ? การดีดลูกคิดที่สมปรารถนาของคุณนี้ช่างคิดอย่างฉลาด แต่น่าเสียดาย คุณพลาดคิดถึงผมไปเลย สำหรับการฆ่าคุณผมไร้ความหวาดกลัว!”

แต่ละคำของเจตต์ดังชัดทรงพลัง ดูเหมือนแต่ละคำๆล้วนแทงเข้าไปในหัวใจของนิวัฒน์

เขาคำนวณพลาดแล้วจริงๆ

เขาคิดว่าท่าทีที่เจตต์มีต่อเทย่ากระหายขนาดนั้น แคร์ขนาดนั้น สำหรับคุณตาแท้ๆอย่างเขาคนนี้ น่าจะแคร์ความเกี่ยวข้องทางสายเลือดอยู่เช่นกัน ถึงแม้ว่าเจตต์ทนดูสิ่งที่ทำของตนเองไม่ได้ ก็จะไม่ลงมืออย่างโหดร้ายกับเขาเช่นกัน แต่เขาลืมไปเลย คนล้วนมีเส้นตาย

และขวัญตาก็คือเส้นตายของเจตต์!

นรมนทั้งสมองล้วนมึนงงไปทั้งตัว

ขวัญตาถูกใส่หนอนกู่เหรอ?

ทั้งยังถูกนิวัฒน์ใส่กับมือตนเอง?