บทที่ 1578 ตายร้อยรอบก็ไม่เพียงพอที่จะระงับความโกรธของประชาชน

“สามีจ๋า!”

ถ้าหากก่อนหน้านี้เพราะว่าหนอนกู่ขวัญตาคาดเดาความรักความผูกพันที่เจตต์มีต่อตนเองลึกซึ้งไม่พอ กระตือรือร้นไม่เท่าความรักความผูกพันที่มีต่อนรมนล่ะก็ อย่างงั้นวินาทีนี้เธอรู้สึกอับอายขายหน้าแทบตายจริงๆเลย

ตั้งแต่ตอนที่แน่ใจได้ว่าความสัมพันธ์ของเจตต์กับนรมนเป็นญาติพี่น้องกัน ความรักความผูกพันที่เขามีต่อเธอก็มีการเปลี่ยนแปลงอยู่เช่นกัน เธอคงไว้ด้วยความคิดเล็กๆน้อยๆอยู่ตลอด ไม่ได้มั่นใจในตนเองขนาดนั้น ถ้าหากไม่ใช่เป็นอย่างนี้ นิวัฒน์ก็จะไม่จับช่องว่างนี้ได้ ทำให้ความสงสัยงงงวยที่อยู่ในใจของเธอขยาย จากนั้นเกือบจะทำร้ายเจตต์กับนรมน เจตต์ยังตกกระไดพลอยโจนไปจนถึงต้องออกทะเล พาเธอออกมาเดินเล่นผ่อนคลาย นี่จึงพบเจอกับนิวัฒน์และคนทั้งหลาย ตกหลุมพรางของพวกเขาแล้ว

“ขอโทษ ล้วนเป็นฉันใจแคบเอง”

เสียงที่แหบของขวัญตามีความสะอึกสะอื้นเล็กน้อย

ในชั่วพริบตาเดียวที่นิวัฒน์ตายไปร่างกายของเธอสบายขึ้นไม่น้อย แต่ว่าตอนนี้เธอรู้สึกว่าในใจก็สบายขึ้นเช่นกันแล้ว

มุมปากของเจตต์งอขึ้นนิดๆ ยิ้มลูบหัวของขวัญตาอยู่ พูดเสียงเบาๆว่า “เรียกผมว่าสามีคำหนึ่ง ชีวิตนี้ล้วนให้คุณแล้ว? จำเป็นต้องพูดขอโทษเหรอ อีกทั้งตอนที่แต่งงานก็ได้บอกพ่อมาก่อน ได้ลูกเขยคนหนึ่งก็เหมือนได้ลูกชาย ผมแทนลูกชายคนหนึ่ง ในเมื่อเป็นบิดาของผม จะให้คนอื่นวางแผนทำร้ายผู้เฒ่าผู้แก่อย่างเขาตามใจได้อย่างไรล่ะ?”

นอกจากร้องไห้ขวัญตาล้วนไม่รู้ว่าตนเองยังจะสามารถทำอะไรได้อีกแล้ว

เดิมทีเธอก็ไม่ใช่ผู้หญิงที่เจ้าน้ำตาคนหนึ่ง และทนดูผู้หญิงที่ไม่ทันไรก็ร้องไห้ไม่ได้ แต่วินาทีนี้ตนเองจึงรู้ บางทีก็ร้องไห้โดยไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

เจตต์ถูกการร้องไห้ของเธอทำจนมีความรู้สึกรักสงสารเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะกระซิบเบาๆกล่อมภรรยาอยู่ กลับทำให้นรมนกับบุริศร์ที่อยู่ข้างๆมีความรู้สึกกลัดกลุ้มเล็กน้อยแล้ว

“คู่นี้จะทารุณใครให้ตายเหรอ? โชว์ความรักเหมือนดั่งคนอื่นทำไม่เป็น ก็ไม่ดูสถานที่เช่นกัน”

ในคำพูดของบุริศร์ค่อนข้างมีความอิจฉาเล็กน้อย

นรมนหัวเราะเบาๆหนึ่งที โดยจิตใต้สำนึกมาถึงข้างกายของบุริศร์ ดึงแขนเสื้อของเขาดึงแล้วดึงอีก พูดเสียงเบาๆว่า “ทำยังไงดีล่ะ? ฉันก็ลงมือแล้วเช่นกัน คุณจะไม่โทษฉันนะ?”

“คุณวินิจฉัยอย่างแน่ชัดว่าผมจะสามารถจัดการเรื่องนี้ให้ดีๆใช่ไหม?”

บุริศร์มีความหึงหวงเล็กน้อย

แม้รู้ว่านรมนทำเช่นนี้เป็นเพราะว่าเจตต์คือพี่ชายของเธอ แต่พอนึกถึงลักษณะท่าทีการร้องตะโกนของเจตต์เมื่อก่อนหน้านี้ เขาก็ไม่พอใจ

นรมนรีบพูดว่า “เอาล่ะ ฉันผิดแล้วยังไม่ได้เหรอ? เดี๋ยวคุณจะลงโทษฉันยังไงก็ได้ล่ะ”

พูดจบตาของเธอกะพริบสองที ความหมายไม่ชัด บุริศร์รู้สึกกลับมีไฟร้อนผะผ่าววิ่งอุตลุดขึ้นมาทั้งตัว ทรมานเหลือเกิน

เขากอดนรมนไว้ในอ้อมอกทันที ดั่งไม่มีใครอยู่ข้างๆพูดว่า “นี่คุณพูดเองนะ เดี๋ยวอย่าร้องขอความเมตตาล่ะ”

นรมนเหมือนนึกอะไรออก อยู่ดีๆใบหน้าแดงขึ้นเลย

“นี่ไม่ใช่ฉันรู้ว่าที่นี่เป็นเขตอิทธิพลของคุณชายอรรณพเหรอ? ก็แค่ความสัมพันธ์ของคุณกับคุณชายอรรณพ นิวัฒน์ตายแค่คนเดียวน่าจะจัดการได้ อีกทั้งคุณยายและน้องชายฉันฝั่งโน้นก็จะไม่ยอมรับการคงอยู่และฐานะของเขาอยู่แล้ว ดังนั้นจะไม่มีคนออกหน้าพูดเข้าข้างเขา ถึงแม้ว่าเป็นทวีฝั่งนี้อยากจะทำอะไร ก็ก่อเรื่องอะไรขึ้นมาไม่ได้เช่นกัน”

“แสดงว่าคุณล้วนคิดวางแผนทุกอย่างไปเรียบร้อยแล้วล่ะ”

แท้ที่จริงบุริศร์ก็คิดอย่างนี้เช่นกัน ก็เพียงแค่อยากจะหยอกนรมนเล่นเท่านั้น

นรมนรู้สึกเขินยิ้มแล้วยิ้มอีก รู้สึกว่าบุริศร์ดูเหมือนยังมีความรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย เธอรีบเขย่งเท้าจูบอยู่บนใบหน้าของบุริศร์หนึ่งทีอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พบเห็นว่ามีสองสายตาส่งตรงมายังพวกเขา

พอบุริศร์เงยหน้าขึ้นก็มองเห็นเจตต์กอดขวัญตาไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสนใจจ้องมองพวกเขาอยู่ ยิ้มอยู่พูดว่า “โชว์ความรักความเคยชินแบบนี้จะไม่ดีนะ”

“ไสหัวออกไป ใครเริ่มโชว์ก่อนล่ะ? ในใจตนเองไม่รู้เหรอ? ยังมีความยุ่งเหยิงกองนี้ที่คุณทิ้งไว้ให้ผมจัดการ คุณก็ไม่ได้คิดทางหนีทีไล่เหรอ?”