บทที่ 1581 ความมั่นใจหกสิบเปอร์เซ็นต์

“พ่อ แม่!”

ทันทีที่ได้ยินเสียงของคิมและชินทร นรมนก็อดดีใจอย่างออกนอกหน้าไม่ได้

“พวกคุณมาที่นี่ได้ยังไง? มาที่นี่ไม่เป็นไรหรอกเหรอ?”

เรื่องของจณัตว์ เรียกได้ว่านรมนมีความระมัดระวังเป็นพิเศษจนถึงกับไม่กล้าบอกพวกของชินทร เวลานี้เมื่อเห็นพวกเขามา จึงอดรู้สึกกังวลไม่ได้

หลังจากที่คิมเข้ามาก็แหย่ศีรษะของนรมน แล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “เธอเก่งนักใช่ไหม? กล้าจัดการเรื่องนี้แทนจณัตว์โดยไม่ให้พ่อแม่รู้ เธอไม่รู้หรอกว่าตอนนั้นฉันกับพ่อของเธอรู้สึกยังไง?”

“ฉันก็ทำเผื่อฉุกเฉินเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจปิดบังพวกท่านเลย จริงๆ นะคะ พ่อ”

นรมนรีบอธิบาย กลัวว่าพวกเขาจะไม่เชื่อ

จณัตว์พูดด้วยรอยยิ้ม “ผมเคยบอกคุณลุงกับคุณป้าไปตั้งนานแล้ว ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหมครับ? คุณลุง?”

เมื่อชินทรเห็นว่าจณัตว์ปกป้องนรมนขนาดนี้ก็รู้สึกสบายใจมาก เขายิ้มและพูดว่า “เรื่องนี้ถือว่าเข้าเป้าโดยบังเอิญ ตอนนี้เขาถือว่าเป็นจณัตว์ ทวีทรัพย์ธาดาอย่างแท้จริงแล้ว ก็ไม่เลว แต่ว่าไม่สามารถทำพิธีรับบรรพบุรุษได้อีกแล้ว”

“พิธีการไม่สำคัญ คนในครอบครัวได้อยู่ด้วยกันนั้นสำคัญที่สุด”

จณัตว์พูดด้วยรอยยิ้ม ดูปล่อยวางเป็นพิเศษ

“คุณน่ะ รู้ว่าการที่คนในครอบครัวได้อยู่ด้วยกันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดด้วยเหรอ? ตอนนี้ภรรยาของคุณ พ่อแม่ของคุณยังไม่รู้ว่าคุณยังมีชีวิตอยู่นะ คุณควรคิดดูให้ดีว่าจะกลับไปอธิบายให้พวกเขาฟังยังไงดี”

คำพูดของชินทรทำให้ใบหน้าของจณัตว์หมองลงทันที

นรมนเพิ่งนึกถึงเรื่องผีหลอกขึ้นได้ เธออดพูดด้วยรอยยิ้มไม่ได้ “พี่คะ พี่นี่น่าสงสาร ให้ตายสิ พี่เชื่อฉันเถอะ”

“แม้แต่เธอก็สาปแช่งฉันใช่ไหม?”

จณัตว์รู้สึกหดหู่

ในที่สุดบุริศร์ก็ดึงตัวนรมนกลับเข้ามาสู่อ้อมกอด แล้วพูดอย่างเฉยเมย “อีกสักพักหงส์น่าจะกลับมาแล้ว เธอคิดมาตลอดมาคุณตายแล้ว จู่ๆ คุณก็ให้ของขวัญวันเกิดเธอ เป็นของขวัญวันเกิดที่มีคุณสองคนเท่านั้นที่รู้ คุณคิดว่ามันคือเซอร์ไพรส์ แต่สำหรับเธอมันคือความตกใจกลัว เธอเพิ่งมาบอกเราไม่นานนี้ว่าถูกผีหลอก ผีอย่างคุณควรจะคิดดูให้ดีว่าจะอธิบายกับภรรยาของคุณยังไงดี”

พูดจบบุริศร์ก็ประคองนรมนไปนั่งที่โซฟาพร้อมกับพ่อตายแม่ยายของตน

มุมปากของจณัตว์กระตุก เขาดูกังวลเล็กน้อย

ตั้งแต่ที่เขารู้เรื่องความพิเศษของเลือดตัวเอง เขาก็ปิดบังหงส์มาตลอด การจะอธิบายเรื่องนี้ถ้าไม่มีเวลาสามวันสามคืนมันก็ยากที่จะอธิบายให้ชัดเจน

จะทำอย่างไรดี?

ภรรยาจะฟังคำอธิบายของเขาหรือเปล่า?

เมื่อคิดถึงอารมณ์ของหงส์ จณัตว์รู้สึกหมดความมั่นใจในทันที

“ไม่ได้นะ นรมน น้องเขย พวกเธอช่วยหาทางหน่อย ในเวลานี้พวกเธอจะยืนเฉยๆ ไม่ยื่นมือเข้าช่วยอะไรเลยไม่ได้นะ”

จณัตว์รีบนั่งลงข้างพวกเขา มองพวกเขาอย่างน่าสงสาร

แต่บุริศร์มักจะรู้สึกว่าชื่อเรียกน้องเขยมันไม่ค่อยน่าฟังเลย

“น้องเขย?”

“ไม่ๆๆ ประธานบุริศร์ คุณชายบุริศร์ ประธานบุริศร์ ขอเพียงคุณสามารถเสนอความคิดให้ผมได้ จะให้ผมเรียกคุณว่าอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

จณัตว์กลับเปลี่ยนท่าทีเขาอย่างรวดเร็ว เห็นได้ว่าเขากังวลเรื่องภรรยาแค่ไหน

บุริศร์รู้สึกพอใจในที่สุด กระดิกนิ้วเรียกเขาแล้วพูดเบาๆ “เรื่องระหว่างสามีภรรยาไม่มีอะไรที่แก้ไขไม่ได้ด้วยการนอน ถ้ายกเดียวไม่พอ ก็สองยกเลย”

พูดจบเขาก็เลิกคิ้วให้จณัตว์อย่างลำพองใจ แล้วเริ่มรินน้ำให้กับคิมและชินทรด้วยความกระตือรือร้น

จณัตว์รู้สึกขาดทุนเล็กน้อยที่เปลี่ยนวิธีเรียกบุริศร์อย่างกระตือรือร้นไปเมื่อครู่

ไอ้บ้าเอ๊ย! นี่ก็ถือว่าเป็นแผนด้วยเหรอ?

ราเชนเห็นภาพครอบครัวที่มีความสุขและปรองดองกัน ก็ยิ้มออกมาอย่างจริงใจ