บทที่ 1582 คนไม่มีอะไรจะเสียย่อมไม่กลัวสิ่งใด

“มันทำให้เป็นกลางไม่ได้ เรื่องนี้ฉันมีสิทธิ์ออกความคิดเห็นมากกว่าใคร ฉันเคยศึกษาส่วนประกอบเลือดของตัวเองด้วย ตอนนี้ยังหาจุดพลิกผันไม่ได้ นี่คือการเปลี่ยนแปลงของเลือดอย่างฉับพลันประเภทหนึ่ง ในปัจจุบันทางการแพทย์ยังทดสอบไม่ได้ และยังศึกษาวิธีทำให้เป็นกลางไม่สำเร็จเช่นกัน แต่ถ้าไม่เป็นอันตรายต่อร่างกาย ก็น่าจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงอะไร เอาแบบนี้แล้วกัน”

จณัตว์มองโลกในแง่ดีพอสมควร

“อ้อ ฉันยังได้ศึกษาตัวยาชนิดหนึ่งที่ช่วยเรื่องภาวะมีบุตรยากของผู้หญิงด้วย นรมน ฉันได้ยินมาว่าเพื่อนของเธอคนหนึ่งมีสุขภาพไม่ดีและมีลูกไม่ได้ใช่ไหม? เธอลองติดต่อดูหน่อย พาหล่อนมาที่นี่ ฉันจะตรวจดูว่ายาที่ฉันศึกษามาจะมีประโยชน์กับหล่อนหรือเปล่า ถ้ามีประโยชน์ก็ให้หล่อนกินจะดีกว่า”

คำพูดของจณัตว์ทำให้นรมนรู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

“คมทิพย์จะมีลูกได้แล้วเหรอ?”

ในช่วงปีสองปีที่ผ่านมานี้ คมทิพย์กลายเป็นนักร้องที่รู้จักกันทั่วบ้านทั่วเมือง และก้าวหน้าในวงการบันเทิงเมื่อปีก่อน ว่ากันว่าเธอได้เล่นละครยุคโบราณจนโด่งดังอย่างคาดไม่ถึง ในช่วงเวลานี้เธอยุ่งจนเท้าไม่แตะพื้น ว่ากันว่าพฤกษ์ต้องรอหลายชั่วโมงกว่าจะได้พบเธอ ดังนั้นพฤกษ์จึงบ่นกับบุริศร์อยู่บ่อยครั้ง

บุริศร์คิดมาตลอดว่านรมนไม่รู้เรื่องนี้ จนกระทั่งตอนนี้ที่นรมนพูดออกมา เขาถึงได้รู้ว่าเธอให้ความสนใจคมทิพย์มาโดยตลอด

คมทิพย์และพฤกษ์มีความสัมพันธ์ที่ดีมาก แต่น่าเสียดายที่ไม่มีลูก ทั้งสองแต่งงานกันมาสองปีแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน บางครั้งคมทิพย์ก็มาปรับทุกข์กับนรมน ถ้าเธอมีลูกกับพฤกษ์ได้ ต่อให้เธอต้องปลีกตัวออกจากสังคมไปใช้ชีวิตส่วนตัวก็ไม่เป็นไร

เมื่อเธอคลอดลูกคนที่สอง เธอสามารถสัมผัสได้ถึงความปรารถนาที่จะมีลูกของคมทิพย์ แต่เพื่อไม่ให้เป็นการสะเทือนจิตใจของคมทิพย์ นรมนจึงพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อลดเวลาที่เธอจะมาเยี่ยมตน

ตอนนี้คมทิพย์มีความหวังว่าจะรักษาหายเป็นปกติแล้ว นรมนก็ต้องมีความสุขมากเป็นธรรมดา

จณัตว์ยิ้มแล้วพูดว่า “ภรรยาของฉันก็ไม่มีลูก ฉันต้องทำให้ตระกูลทวีทรัพย์ธาดาของฉันมีทายาทสืบทอดสิ ถ้าเพื่อนของเธออยากจะขอบคุณ ก็ต้องขอบคุณภรรยาของฉัน ไม่งั้นฉันจะลำบากทำไม”

ช่างดีอะไรอย่างนี้จณัตว์ มีน้ำใจกับหงส์มากเหลือเกิน

“คุณกลัวว่าหลังจากนี้หงส์จะไม่ยอมยกโทษให้คุณ คุณต้องการหาใครสักคนมาพูดถึงคุณในแง่ดีใช่ไหม?”

บุริศร์มองปราดเดียวก็รู้ทันทีว่าจณัตว์คิดอะไรอยู่

“มองออกแต่ไม่เปิดเผย เรายังเป็นพี่เขยน้องเขยที่ดีต่อกันได้อยู่”

บุริศร์เพียงแค่เม้มปากและยิ้มมุมปากเล็กน้อย

นรมนมีความสุขมาก เช่นเดียวกับคิมและชินทร ท้ายที่สุดคมทิพย์ก็เป็นคนในครอบครัวของสหายร่วมรบของชินทร หากครอบครัวของเขามีความสุขได้ เขาก็จะสามารถสู้หน้าสหายร่วมรบที่เสียชีวิตไปแล้วได้

ราเชนพูดแทรกไม่ทัน จึงนั่งฟังเงียบๆ แต่ฉีกยิ้มอยู่ตลอดเวลา ในเวลานี้ หัวหน้าองครักษ์ก็กลับมาพร้อมกับสิ่งที่จณัตว์ต้องการ

จณัตว์ยื่นให้นรมน แล้วพูดว่า “โทรหาเธอสิ ถ้ามาได้บ่ายวันนี้เลยจะดีมาก”

นี่คือการพิสูจน์ว่าเหตุผลที่เขารักษาคมทิพย์ ก็เพื่อให้คมทิพย์เกลี้ยกล่อมภรรยาของเขา

นรมนยิ้มอย่างมีความสุข รีบหยิบมือถือออกมาแล้วโทรหาคมทิพย์ แต่ทางนั้นไม่มีใครรับสาย น่าจะกำลังถ่ายละครอยู่

ทุกคนเห็นภาพอันดวงดาวเปล่งแสงแวววาว แต่กลับไม่คิดว่าพวกเขาจะผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากอย่างมากมาแล้วจริงๆ

“เดี๋ยวเธอเห็นก็โทรกลับมาเองล่ะ แต่เมื่อไหร่ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน พี่คะ พี่ก็อธิษฐานให้ตัวเองแล้วกัน”

คำพูดของนรมนทำให้จณัตว์ร้องคร่ำครวญขึ้นมา

“จริงเหรอ อย่าบอกนะว่าแม้แต่สวรรค์ต้องการกำจัดฉัน?”

“คุณนี่น่ารำคาญจริงๆ”

บุริศร์ได้พูดแทงใจของจณัตว์อีกครั้งอย่างไม่กลัวตาย

“หุบปาก! ราเชน มีคนรังแกพี่ชายของคุณ คุณจะสนใจหรือเปล่า? พระราชาอย่างคุณไม่มีความรู้สึกของการมีตัวตนอยู่เลยเหรอ?”

จณัตว์รีบมองหาพันธมิตร

ราเชนรู้จักเอาตัวรอด เขารีบพูดทันที “แฟนสาวของผมน่าจะใกล้ถึงแล้ว ผมจะออกไปรับหน่อย พวกคุณว่ากันต่อตามสบาย”