ตอนที่ 1584
บทที่ 1584 ทุกคนมองออกแล้ว
October 31, 2026
“คุณชายจณัตว์ องค์หญิงห้ากลับมาแล้ว พระราชาให้ผมมาถามว่าคุณต้องการไปรับด้วยตนเองหรือไม่? เขาบอกว่าไม่ช้าก็เร็วก็ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องแบบนี้ เร็วก็ดีกว่าช้า”
คำพูดของหัวหน้าองครักษ์ทำให้จณัตว์ชักสีหน้าขึ้นมาทันที ในขณะที่บุริศร์และนรมนหัวเราะไปกับความโชคร้ายของคนอื่น
“พี่คะ พี่รีบไปดีกว่า จะเดินหน้าหรือถอยหลังก็ตายเหมือนกัน”
เป็นครั้งแรกที่จณัตว์รู้สึกว่านรมนไม่น่ารักเสียแล้ว
“เธอเรียนรู้นิสัยแย่ๆ มาจากบุริศร์แล้ว ถ้าฉันถูกหงส์ฆ่าปิดปาก พวกเธอลองนึกภาพดูสิว่าจะมีกี่คนที่ต้องเจ็บปวดจนจะขาดใจ”
ว่าแล้วจณัตว์ก็เงียบแล้วลุกขึ้นยืน เดินออกไปข้างนอกอย่างไม่ยี่หระ
นรมนอึ้งไปชั่วขณะหนึ่ง จากนั้นก็นึกถึงคมทิพย์ หงส์ และปวีรา ดูเหมือนว่าคนเหล่านี้ต้องการให้จณัตว์ทำการผ่าตัด
“ที่รัก เราไปช่วยพี่ชายของฉันดีไหม?”
“เรื่องผัวเมียทะเลาะกัน คุณจะไปทำไม? ไปเป็นกว้างขวางคอเหรอ?”
บุริศร์ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล
นรมนลองคิดดูมันก็ถูก สองคนนี้ไม่เจอกันมาเกือบสองปีแล้ว มันไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ
“ทำไมเราไม่ไปพักผ่อนสักหน่อยล่ะ การเดินทางเที่ยวนี้เหน็ดเหนื่อยมาก คืนนี้พอพวกนภดลมาถึงน่าจะยิ่งเหนื่อยกว่านี้อีก”
สิ่งที่บุริศร์พูดทำให้นรมนหน้าแดงอย่างช่วยไม่ได้
“ไม่เอา ฉันอยากอยู่กับพ่อแม่”
จิตใจที่แพรวพราวไปด้วยเล่ห์เพทุบายของเขา เธอจะไม่รู้ได้อย่างไร?
เธอไม่อยากเข้าไปให้เขาต้อนจนมุม
บุริศร์รู้สึกห่อเหี่ยวที่ถูกปฏิเสธ
“ที่รัก คุณสัญญากับผมแล้วนะ”
“ฉันไปสัญญากับคุณตอนไหน?”
นรมนพยายามบ่ายเบี่ยงจนถึงที่สุด
คิมทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว
“เดี๋ยวพ่อกับแม่จะออกไปเดินเล่นกัน เชิญพวกเธอตามสบายเถอะ”
พูดจบก็ดึงชินทรไป
ชินทรไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่ในเมื่อภรรยาต้องการออกไปให้ได้ จึงต้องยืนขึ้นเหลือบมองบุริศร์แล้วบอกว่า “นรมนไม่ค่อยสบาย คุณอย่าหักโหมนักล่ะ”
พอพูดออกมาเช่นนี้ นรมนก็แทบอยากจะฝังตัวเองลงกับพื้น
ที่แท้เรื่องนั้นทุกคนก็มองออกหมดแล้ว!
น่าอายชะมัด
บุริศร์กลับยิ้มอย่างเฉยเมยแล้วพูดว่า “ครับ คุณพ่อ ผมจะระวัง”
นรมนหยิกบุริศร์อย่างแรง
ผู้ชายคนนี้หนังหน้าจะหนาถึงขนาดไหนกันนะ!
แต่ดูเหมือนบุริศร์จะไม่รู้สึกอะไรเลย เขาส่งพ่อตาแม่ยายกลับไปด้วยรอยยิ้ม แล้วอุ้มนรมนขึ้นมา
“ปล่อยฉันลงนะ!"
นรมนรู้สึกอับอายเหลือเกิน
แต่บุริศร์กลับยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่เห็นเป็นไร เราเป็นสามีภรรยากันมาตั้งนานแล้ว ปล่อยให้พวกเขาหมั่นไส้อิจฉาไปเถอะ”
“คุณจะบ้าเหรอ? ใครจะมาหมั่นไส้อิจฉา?”
นรมนแทบจะเอาหน้าตัวเองซุกไว้ในอ้อมแขนของบุริศร์
มันช่างน่าละอายอย่างปฏิเสธไม่ได้
บุริศร์ไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย เขาพาภรรยาเข้าไปในห้องและปิดประตูด้วยความพึงพอใจ ส่วนจะทำอะไรนั้น ทุกคนรู้อยู่แก่ใจดี
เมื่อออกจากวังมาแล้วจณัตว์ก็ค่อนข้างหวาดหวั่น เมื่อนึกถึงท่าทีของหงส์หลังจากที่ได้รู้เรื่อง เขาก็รู้สึกเย็นวาบที่ท้ายทอยอย่างฉับพลัน
บางทีเขาควรไปซื้อที่ฝังศพเอาไว้ก่อน
หัวหน้าองครักษ์ออกมาพร้อมกับเขา เมื่อเห็นจณัตว์มีสภาพเช่นนั้น ก็หัวเราะพร้อมกับบอกว่า “คุณชายจณัตว์ องค์หญิงห้าไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นนะครับ”
“อืม”
จณัตว์ที่อยู่ต่อหน้าคนนอกและต่อหน้าพวกนรมนเป็นคนละคนกัน
แม้ว่าในใจจะยังกังวลอยู่บ้าง แต่ก็ไม่พูดอะไรอีก ขับรถตรงไปยังสนามบิน