ตอนที่ 1585
บทที่ 1585 ตอนนี้เกรงว่าจะไม่เหมาะ
October 31, 2026
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หงส์ก็เหยียบคันเร่งพุ่งทะยานออกไปอีกครั้ง
จณัตว์แทบจะกระอักเลือดแล้ว
เมื่อครู่เขาเห็นรถของหงส์ชะลอลง ก็นึกว่าหงส์ให้อภัยตัวเองแล้ว ใจอ่อนไม่ลงโทษเขาแล้ว ตอนนี้เขาเพิ่งตระหนักว่าตัวเองคิดอะไรไร้เดียงสาเกินไป
ช่างมันเถอะ โพรงที่ตัวเองขุด ต่อให้คลานก็ต้องไปให้สุด ไม่เช่นนั้นจะทำอย่างไรได้อีก?
จณัตว์วิ่งต่อไปอย่างยอมรับชะตากรรม ขณะที่หงส์ตรงกลับมาถึงวัง
หัวหน้าองครักษ์เห็นรถลิงคอล์นกลับมาก็รีบเข้ามาต้อนรับ
“คุณชายจณัตว์ คุณกลับมาแล้วเหรอ?”
สุดท้ายคนที่ลงจากมากลับเป็นหงส์ เขาตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้
“องค์หญิงห้า?”
“เกิดอะไรขึ้น? ตอนนี้เขาชื่อคุณชายจณัตว์แล้วเหรอ? ชื่อนามสกุลก็เปลี่ยนแล้วเหรอ?”
ประโยคนี้หงส์ถามอย่างเย็นชา
หัวหน้าองครักษ์กลืนน้ำลายแล้วพูดว่า “เปล่าครับ เขาชื่อจณัตว์ นอกจากนามสกุลที่เปลี่ยนกลับไปแล้ว อย่างอื่นก็เหมือนเดิม”
“เหมือนเดิม? คุณแน่ใจนะ?”
คำถามนี้เฉียบคมมากจนหัวหน้าองครักษ์ไม่กล้าตอบ
เขามองออกว่า ตอนนี้องค์หญิงห้ากำลังอารมณ์คุกรุ่น หาใครมาระบายไม่ได้ เขาจึงไม่อยากชนปากกระบอกปืนนี้
หัวหน้าองครักษ์รีบพูดว่า “องค์หญิงห้า พระราชาสั่งให้ผมรอท่านอยู่ที่นี่ วังของท่านยังเหมือนเดิม ให้ผมพาท่านไปที่นั่นไหม?”
“ไม่ต้องหรอก นรมนกับเฮียบุริศร์มาแล้วหรือยัง?”
ตอนนี้หงส์อยากรู้ว่าเหลือเกินว่าทำไมจณัตว์ถึงทำเช่นนั้น? ทำไมเขาไม่บอกแม้แต่เธอที่เป็นภรรยา? แล้วนรมนกับเฮียบุริศร์ก็เพิ่งรู้ด้วยเหรอ?
หัวหน้าองครักษ์พูดอย่างลำบากใจ “คุณชายบุริศร์กับคุณนายบุริศร์กลับห้องไปแล้ว ตอนนี้เกรงว่าไม่ค่อยเหมาะที่จะไปรบกวน”
“ไม่ค่อยเหมาะ?”
หงส์ระเบิดเสียงหัวเราะขึ้นมาทันที
เธอตัวคนเดียวไร้ที่พึ่งพา เหตุใดเฮียบุริศร์ถึงใช้ชีวิตอย่างสุขสบายได้?
เมื่อครู่เธอยังนึกว่าพวกเขาสองคนอาจจะเพิ่งรู้เรื่องนี้เหมือนเธอ แต่ตอนนี้เธอมาคิดๆ ดูแล้วมันเป็นไปไม่ได้!
ในระหว่างที่เฮียบุริศร์กับนรมนถูกกักตัวเพื่อตรวจสอบ เป็นเวลานานแต่พวกเขาก็ไม่ได้พูดออกมา นั่นก็แสดงว่าพวกเขารู้เรื่องนี้ตั้งแต่แรกแล้ว
รู้ตั้งแต่แรกแล้ว ก็แค่ปิดบังเธอไว้ใช่ไหม?
คิดว่าคนอย่างหงส์ใจดีงั้นเหรอ?
หรือว่าแค่อยากจะดูว่าเธอร้องไห้อย่างไร
เมื่อหงส์คิดถึงเรื่องนี้ ก็เดินตรงไปที่ห้องของบุริศร์กับนรมนอย่างไม่ลังเล
บุริศร์และนรมนกำลังทำศึกหนัก คิดว่าลูกชายไม่อยู่ ไม่มีใครมารบกวนพวกเขาแล้ว บุริศร์ทุ่มเททั้งร่างกายเพื่อทำให้ภรรยาพอใจ แต่จู่ๆ ก็มีเสียงเคาะประตูดังมาจากข้างนอก
นรมนตกตะลึงไปในทันที
บุริศร์อารมณ์เสีย
“ใครน่ะ? ไม่รู้เวล่ำเวลา?”
บุริศร์คิดว่าจะไม่ใส่ใจกับคนที่สลักสำคัญอะไร แต่อีกฝ่ายก็เคาะประตูเหมือนจะมางัดกับพวกเขา ไม่เปิดประตูก็เคาะไม่หยุด เสียงนั้นทำให้ทั้งสองไม่สามารถทำต่อไปได้แม้จะเร่าร้อนเพียงใด
ก่อนที่ไฟทั่วร่างจะสลายไป บุริศร์ก็คว้าผ้าเช็ดตัวมาพันตัวเองอย่างหงุดหงิด ขณะที่นรมนรีบคว้าเสื้อผ้าไปห้องน้ำเพื่อล้างตัว
“ไม่มีมารยาทขนาดนี้เลยเหรอ?”