ตอนที่ 1586
บทที่ 1586 บุริศร์กลายเป็นคนเลวไปแล้ว
October 31, 2026
นรมนหน้าแดงเล็กน้อย ส่วนหงส์เหมือนกำลังคิดถึงความเป็นไปได้ ในการทำเช่นนั้น
บุริศร์เห็นหงส์หยุดร้องไห้แล้ว จึงพูดว่า “ผู้ชายอย่างจณัตว์ ปล่อยไว้ไม่ได้ นี่เพิ่งแต่งงาน ก็ทำกับเธอแบบนี้แล้ว ต่อไปจะเป็นยังไงล่ะ ถ้ามีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก อย่าบอกนะว่าจะทำแบบนี้อีก เธอทนได้เหรอ”
“ไม่ได้!”
หงส์คิดว่าแค่ครั้งแรกยังรู้สึกทรมาน จะให้มีครั้งที่สองอีกเหรอ เป็นไปได้ยังไงล่ะ
“งั้นก็จัดการเขาซะ!”
นรมนรฟังออกว่าบุริศร์ต้องการทำให้เป็นเรื่องใหญ่
เธอจ้องบุริศร์เขม็ง แล้วพูดเบาๆ ว่า “หงส์ อย่าไปฟังเขา เขาพูดไร้สาระ”
“พวกเธอจัดการกันไปก่อน ฉันขอกลับไปเตรียมตัว”
จู่ๆ หงส์ก็หันหลังเดินออกไป
นรมนถามอย่างแปลกใจ “เตรียมอะไร”
“เทียน แส้ เครื่องมือลงโทษต่างๆ! ฉันเชื่อว่าเขายังไม่หลาบจำ!”
หงส์พูดจบ ก็เปิดประตูอย่างแรง จนทำให้นรมรตกใจ
โอ้ ต้องรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ
“บุริศร์ ถ้าเกิดอะไรกับพี่ฉัน นายกับฉันไม่จบแน่!”
บุริศร์ดึงนรมนเข้ามา เขายิ้มแล้วพูดว่า “เขาหนังหนาจะตาย จะเป็นอะไรได้ล่ะ อีกอย่าง นี่คือความสนุกในห้องส่วนตัว เรามาลองกันไหมล่ะ”
“ไอ้เลว!”
นรมนรู้สึกว่าบุริศร์กลายเป็นคนเลวไปแล้ว
หลังจากหงส์กลับไป เธอให้คนเตรียมของพวกนี้จริงๆ ขณะที่จณัตว์วิ่งกลับมาตำหนักอย่างยากลำบาก เขารู้สึกเหมือนขาจะขาด มีองครักษ์เดินเข้ามา
“คุณชายจณัตว์ องค์หญิงห้าให้คุณไปพบเธอที่ตำหนักครับ”
แววตาขององครักษ์แฝงไปด้วยความเห็นใจ
จณัตว์เห็นแววตาขององครักษ์ที่มองมา เขารู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ
“ให้ฉันไปหาเธอที่ตำหนัก แล้วทำไมนายมองอย่างนั้น”
องครักษ์รีบหลบตา แล้วพูดว่า “เปล่าครับ”
อันที่จริง จณัตว์ เหนื่อยมาก แต่เมื่อนึกถึงความโมโหของภรรยา เขาคิดว่ารีบไปดีกว่า
เมื่อคิดได้ดังนั้น จณัตว์รีบเดินไปหาหงส์ แต่เมื่อเขาเดินเข้ามา เสียง “แกรก” ดังขึ้น ประตูโดนคนล็อกจากข้างนอก
หัวใจของจณัตว์ถึงกับหล่นวูบ เขารู้สึกกล้าๆ กลัวๆ
“ที่รัก!”
จณัตว์ยิ้มอย่างประจบประแจง
หงส์ถือแส้อยู่ในมือ เธอมองจณัตว์อย่างเย็นชา แล้วพูดว่า “ถอดเสื้อ”
จณัตว์อึ้งเล็กน้อย
โห!
รุนแรงขนาดนี้เชียวเหรอ
แต่ทำไมหน้าเธอถึงเย็นยะเยือกแบบนั้นล่ะ
หงส์เห็นเขานิ่งไป จึงฟาดแส้มาข้างหน้าเขา เสียงแส้ทำให้จณัตว์ตกใจจนตัวสั่น
“ที่รัก ไม่จำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้ก็ได้”
“ถอดเสื้อ! อย่าให้ฉันพูดรอบสอง!”
ตอนนี้สีหน้าและท่าทางของหงส์ เหมือนตอนแรกที่ทั้งสองเจอกันเมื่อไม่กี่ปีก่อน จณัตว์รู้ทันที ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
ช่างเถอะ ตอนนี้เขามีหน้ามีตา จะไปกลัวอะไร
ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าทำให้ภรรยาหายโกรธได้ เขาคงต้องจำใจยอม
จณัตว์ถอดเสื้ออย่างรวดเร็ว เผยให้เห็นกล้ามเนื้อส่วนบน ซิกซ์แพ็กอันงดงาม ยังคงไม่เปลี่ยน แต่รอยมีดบนนั้น กลับทำให้หงส์อยากร้องไห้
“แผลมาจากไหน”
หงส์พยายามควบคุมเสียงสั่นเครือของตัวเอง มือเธอกำแส้แน่น
จณัตว์มองแผลที่เป็นรอยมีด ตั้งแต่อกลงไป เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ไม่ทันระวังตอนสู้กับนภดลน่ะ อ๊าก!”
เขาพูดจบ หงส์ก็ฟาดแส้ใส่