บทที่ 1593 เธอเป็นใครไม่ทราบ

“เธอรู้เรื่องรถเหรอ”

“รู้นิดหน่อย”

นรมนพูดอย่างถ่อมตัว

ชายหนุ่มมองเธอ แล้วพูดว่า “ฉันชื่อชญตว์ เธอจะเข้าไปในสถานที่ถ่ายละครเหรอ”

ครั้งนี้นรมนเป็นฝ่ายอึ้งไป แต่เธอก็พยักหน้า

“ใช่ เข้าไปหาเพื่อนน่ะ แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้เข้าไปไม่ได้”

นรมนยิ้มอย่างเหนื่อยใจ

เธอไม่คิดไม่ฝันว่าวันหนึ่งเธอจะเจอกับเหตุการณ์เช่นนี้

ชญตว์พูดอย่างไม่ใส่ใจ “เข้าไปกับฉันสิ ฉันเป็นผู้ผลิตละครเรื่องนี้”

“ขอบใจนะ”

นรมนไม่ได้ดัดจริตอะไร เธอปิดประตูรถ และเดินตามชญตว์เข้าไป

เพราะมีชญตว์นำทาง เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย จึงไม่กล้าขวางนรมน ทำให้เธอเข้ามาในสถานที่ถ่ายทำอย่างราบรื่น

ชญตว์ให้นามบัตรกับนรมน จากนั้นจึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เหมือนฉันจะจำได้ว่าเธอเป็นใคร นักออกแบบแคทเธอรีใช่ไหม ฉันจำได้ว่าเคยดูแข่งขันการออกแบบของเธอครั้งหนึ่ง น่าสนใจมาก แต่น่าเสียดายที่สองปีมาแล้ว เธอไม่มีความเคลื่อนไหวหรือผลงานอะไรออกมาเลย ผู้คนต่างพูดกันว่า เธอออกจากวงการเงียบๆ คิดไม่ถึงว่าจะเจอกันที่นี่ พูดตรงๆ เลยนะ ฉันมีทีมรถอยู่ทีมนึง อยากหาเวลาให้เธอมาสอนเกี่ยวกับรถ ถึงตอนนั้นหวังว่านักออกแบบแคทเธอรี จะมีเวลาให้ฉันได้โปรโมทสักหน่อย”

นรมนคิดไม่ถึงว่าจะเจอแฟนคลับตัวเองที่นี่ เธออดละอายใจไม่ได้

“สองปีมานี้ เรื่องส่วนตัวมากมายเหลือเกิน ทำให้ไม่มีเวลาทุ่มเทกับเรื่องนี้”

“เธอมีความสามารถมาก อย่าเก็บมันไว้ ฉันรู้ว่าเธอแต่งงานแล้ว แต่ผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว ไม่ควรละทิ้งอาชีพและอุดมการณ์ของตัวเองไม่ใช่เหรอ”

คำพูดของชญตว์ทะลุเข้าไปในใจของนรมน

สองปีนี้ เธอผ่านอะไรมามากมาย ยังดีที่จัดการทุกอย่างได้ คนที่สมควรได้รับโทษก็ได้รับโทษแล้ว ต่อไปเธอต้องทุ่มเทเพื่ออุดมการณ์ของตัวเอง เพราะการทำงานบ้านเพียงอย่างเดียว ไม่เหมาะกับเธอสักนิด

“ขอบคุณที่เตือนสติ ฉันจะคิดเรื่องทีมรถของนาย”

“งั้นขอบใจล่วงหน้าเลยละกัน”

ชญตว์ดูมีความสุขมาก

นรมนเก็บนามบัตร และไปข้างสถานที่ถ่ายทำ

คมทิพย์กำลังถ่ายละครอยู่ ไม่เจอกันสองปี การแสดงของคมทิพย์พัฒนาขึ้นอย่างก้าวกระโดด

เธอเดบิวต์ด้วยการเป็นนักร้อง ว่ากันตามเหตุผล ไม่น่าจะแสดงได้ แต่ตอนนี้ นรมนเห็นการแสดงของเธอ ทำให้รู้สึกมีอารมณ์ร่วมไปด้วย

ดูเหมือนสองปีมานี้ คมทิพย์ทุ่มเทให้กับงานมาก

“คัท!”

การแสดงเสร็จสิ้นลง

จากนั้นผู้กำกับสั่งให้ทุกคนพัก หนุ่มน้อยที่ตามกับคมทิพย์ จับมือเธอแล้วยิ้มตาหยี จากนั้นจึงพูดว่า “พี่คมทิพย์ เดี๋ยวไปทานข้าวกันนะ ผมเลี้ยงเอง”

นรมนตกใจกับภาพตรงหน้า แววตาของเธอเคร่งขรึม

“คมทิพย์!”

เสียงของเธอสูงเล็กน้อย ทำให้เรียกความสนใจจากทุกคน

ตอนคมทิพย์เห็นนรมน เหมือนเธอตั้งสติได้ รีบชักมือออกจากหนุ่มน้อยทันที จากนั้นจึงเดินมาหานรมน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย

“เธอมาได้ยังไง”

“ถ้าฉันไม่มา เธอจะไปกับเจ้าหนุ่มนั่นเหรอ”

นรมนพูดอย่างไม่เกรงใจ

หนุ่มน้อยดูไม่พอใจ ที่โดนคมทิพย์สลัดทิ้ง ตอนนี้ได้ยินนรมนพูดแบบนี้ เขาจึงพูดอย่างเย็นชาว่า “เธอเป็นใคร ใครให้เธอเข้ามา รปภ. มาไล่เธอออกไปที!”