บทที่ 1601 ให้เหตุผลฉันหนึ่งข้อ

พฤกษ์ถูกนรมนซักถามก็ไม่รู้ควรตอบอย่างไร ใบหน้าหล่อแดงขึ้น

นรมนเห็นเขาเป็นแบบนี้ ก็ยิ้มเยาะขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้แล้วพูดขึ้น “หย่าเถอะ”

“ไม่! คุณนาย ผมไม่หย่า!”

ทันใดนั้นพฤกษ์ก็เครียด

นรมนมองเขา นึกถึงทุกอย่างที่คมทิพย์ต้องทนเพราะสิ่งนี้ ก็พูดขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ “ไม่หย่าแต่อยากทำร้ายคมทิพย์แบบนี้เหรอ? เธอผิดอะไร? หย่าไปแล้ว จะทำให้นายเป็นอิสระ นายกับบุลินนั่นจะทำอะไรก็ไม่มีใครมายุ่งกับพวกนาย”

“ผมกับบุลินไม่มีอะไรกันจริงๆ! คุณนาย ผมสาบาน!”

น้ำเสียงใจร้อนของพฤกษ์ไม่เหมือนพูดโกหกเลย แต่ทุกการกระทำของเขายังทำให้นรมนผิดหวังและปวดใจ

“ฉันจะให้เวลานายพิจารณาหนึ่งอาทิตย์”

พูดจบนรมนก็หันตัวเดินจากไป

พฤกษ์อยากหยุดนรมนไว้ แต่แววเย็นชาของเธอทำให้เขาตกใจกลัว

หลังจากออกไปจากบริษัทตระกูลรัตติกรวรกุลแล้ว นรมนก็นึกถึงอาการป่วยของคมทิพย์ขึ้นมา

แพทย์ก็ตรวจอาการป่วยไม่พบว่าเป็นอะไรกันแน่?

ดูสิคนที่ฉลาดขนาดนั้น ไม่คิดว่าความรักจะทำให้น่าสงสารแบบนี้

นรมนไปที่สถานที่ถ่ายทำโดยตรง

ตั้งแต่รู้ว่านรมนกลับมา คมทิพย์ก็รู้ดีว่าอยากหลีกเลี่ยงเธอมันเป็นไปไม่ได้

ชยินเห็นนรมนพิงประตูรถกำลังรออยู่ ก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้ ไม่รู้ว่าตัวเองควรไปหรือไม่ ก็ได้ยินเสียงคมทิพย์ถอนหายใจก่อนพูดขึ้น “คุณไปก่อนเถอะ”

“แล้วคุณ……”

ชยินค่อนข้างกังวล

คมทิพย์ยิ้มขมขื่นพูดขึ้น “ไม่เป็นไร บนโลกนี้ถึงทุกคนจะทำร้ายฉัน ก็ยกเว้นเธอไว้คนหนึ่ง”

ชยินตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้

เขานึกถึงสิ่งที่นรมนเคยพูดกับเขา เธอบอกว่าเธอคือญาติของคมทิพย์ ตอนนี้ดูแล้วน่าจะเป็นความจริง

จนถึงตอนนี้ ชยินถือว่าวางใจอย่างแท้จริง

คมทิพย์เดินมาตรงหน้านรมน เปิดประตูรถทันที พูดอย่างค่อนข้างเหนื่อยล้า “พรุ่งนี้เช้าฉันมีถ่ายรายการ ไม่เหมาะที่จะดื่มเหล้า แต่ดื่มชาได้”

“แถวนี้มีโรงน้ำชาพอดี ไปนั่งกัน”

นรมนถือโอกาสพูดขึ้น

พูดขนาดนี้แล้ว คมทิพย์จะทำอะไรได้อีก?

เธอพยักหน้าอย่างเหนื่อยล้า

นรมนเห็นรอยคล้ำใต้ตาและสภาพจิตใจที่ซึมเศร้าของเธอ ถ้าไม่ได้เห็นด้วยตาตัวเอง เธอไม่เชื่อเลยว่าคนตรงหน้าคือคมทิพย์ เพื่อนสนิทของเธอ

เก็บความคิดทั้งหมดไว้ นรมนขับรถพาคมทิพย์ไปโรงน้ำชาละแวกนั้น

เธอสั่งชาหม้อหนึ่งกับเจ้าของร้าน ตัวเองและคมทิพย์ไปที่ห้องส่วนตัว จากนั้นก็เริ่มต้มชา

หมอกควันจางๆ คมทิพย์เห็นการเคลื่อนไหวอันคุ้นเคยของนรมน ราวกับกลับไปในอดีต หัวใจที่ชอกช้ำราวกับได้รับการรักษา มีความอบอุ่นเคลื่อนผ่านไป

“ชิมดู ชาต้าหงเผาชั้นดี ฉันจำได้เมื่อก่อนเธอชอบดื่มที่สุด”

นรมนส่งชาที่ต้มเรียบร้อยแล้วให้

คมทิพย์รับมาจิบหนึ่งอึก ความอบอุ่น แทรกซึมลึกเข้ามาในหัวใจอย่างมาก ความหดหู่หลายวันที่ผ่านมาราวกับถูกซัดหายไปมาก

“เธอมักจะมีวิธีที่ทำให้ฉันไม่กล้าทำอะไรกระทบคนอื่นตลอดเลย”

“ก็เพราะเราเป็นญาติกัน”