บทที่ 1602 นี่ไม่ใช่ความลำบากใจ แต่มันคือการทำร้าย

“เธอว่าไงนะ?”

นรมนตกตะลึง

ไม่ได้มีชู้?

ถ้าไม่ได้มีชู้ ทำไมคมทิพย์ถึงเป็นแบบนี้?

ในใจนรมนประหลาดใจและสงสัยมาก แต่เธอก็ถามตอนนี้ไม่ได้ รอคมทิพย์ร้องไห้พอแล้ว เธอถึงประคองหล่อนนั่งดีๆ เห็นดวงตาคมทิพย์ร้องไห้จนบวมไปหมด คำพูดตำหนิทั้งหมดก็ติดอยู่ในลำคอ

“เธอน่ะ กำลังทำอะไรอยู่?”

นรมนถอนหายใจอย่างหมดหนทาง

ความลำบากใจของคมทิพย์หลายวันมานี้ก็ระบายออกมาในที่สุด จากนั้นก็เช็ดน้ำตาพูดขึ้น “ฉันแค่ไม่อยากคบกับเขาแล้ว”

“เขาไม่ดีกับเธอเหรอ?”

คมทิพย์ส่ายหน้า

“ไม่ เขาดีกับฉันมาก ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบฉันตลอด สนับสนุนอาชีพของฉัน ถ้าสามีที่ดีมีคะแนนเต็มสิบ เขาได้เก้าคะแนน”

คิ้วนรมนขมวดขึ้นมาเล็กน้อย

คมทิพย์เกิดอุบัติเหตุโหนสลิงเขาไม่มาปรากฏตัวด้วยซ้ำ นี่เรียกว่าดีกับเธอเหรอ?

แต่ในเมื่อคมทิพย์พูดแบบนี้ นรมนก็ไม่ได้คัดค้าน แค่ถามหยั่งเชิง “งั้นคือเธอไปรักคนอื่นเหรอ?”

ทันใดนั้นคมทิพย์ก็ยิ้มขมขื่น

“ถ้าฉันรักคนอื่น จะเจ็บปวดแบบนี้ไหม?”

“งั้นเพราะอะไรล่ะ?”

นรมนไม่เข้าใจ

คมทิพย์รินชาให้ตัวเองหนึ่งแก้ว ดื่มมันแล้วพูดขึ้น “เพราะลูกล่ะมั้ง”

“ลูก?”

นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย

คมทิพย์พยักหน้า

“บุลินท้อง เด็กคือลูกของพฤกษ์”

คำพูดนี้ของคมทิพย์เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ลงมาบนศีรษะนรมน

“เดี๋ยวก่อน เธอบอกฉันว่าพฤกษ์ไม่ได้มีชู้ แต่บอกว่าบุลินท้อง เด็กคือลูกของพฤกษ์ นี่มันเกิดอะไรขึ้น?”

คมทิพย์มองนรมน ยิ้มขมขื่นขณะพูดขึ้น “บุลินไม่ได้มีอะไรกับพฤกษ์จริงๆ แต่ลูกในท้องเธอคืออสุจิของพฤกษ์ พวกเขาทำเด็กหลอดแก้ว”