บทที่ 1603 ตอนนี้นายสุดยอดจริงๆ

“หย่า! ไม่ว่าจะยากแค่ไหน ก็ต้องหย่า!”

นรมนไม่อยากจะเชื่อเลยว่าที่ผ่านมาคมทิพย์ใช้ชีวิตไปได้อย่างไร

พฤกษ์มีสิทธิอะไรมารังแกคมทิพย์แบบนี้?

เพราะคมทิพย์ไม่มีคนในครอบครัวอยู่เคียงข้างเหรอ

ถ้าปัญญ์สุขภาพดี เขาจะกล้าไหม?

ถ้าพ่อแม่คมทิพย์ยังมีชีวิตอยู่ เขาจะกล้าไหม?

ถ้าพูดกันจริงๆ แล้ว คมทิพย์เป็นคุณหนูในครอบครัวร่ำรวย แต่พฤกษ์ไม่มีค่าอะไรเลย!

ถ้าบุริศร์ไม่ได้สนับสนุน ตอนนี้เขาก็เป็นแค่ผู้ช่วยต๊อกต๋อยเท่านั้น

ไม่มีใครบอกว่าการที่เขาต้องการลูกเป็นของตัวเองมันไม่ถูกต้อง แต่พื้นฐานการสร้างเด็กคนนี้ขึ้นมาคือส่วนสำคัญที่สุด

เขาสร้างความปรารถนาของตัวเองบนความทุกข์ของคมทิพย์ แถมยังต้องการให้คมทิพย์ยอมรับทุกอย่างด้วยความใจกว้างและให้อภัย ถ้าไม่ยอมรับแสดงว่าคมทิพย์เลวร้าย นี่มันเหตุผลอะไร?

แถมไอ้บุลินนั่น!

เพราะมีลูกของพฤกษ์เป็นตัวพึ่งพา เพื่อทำร้ายคมทิพย์ตามอำเภอใจได้งั้นสิ?

หลังจากเธอคลอดลูก แล้วใช้ลูกขู่เพื่ออยากได้ชื่อคุณนายรัตติกรวรกุลอีกล่ะ? ถึงตอนนั้นคมทิพย์ก็จะโดนพฤกษ์ไล่ออกจากบ้านหรือเปล่า?

ถ้ารอให้ถึงตอนนั้น สู้กำจัดมันในตอนนี้เลยดีกว่า

ถึงแม้พฤกษ์จะไม่ได้มีชู้ แต่ก็เป็นฝ่ายผิด ตราบใดที่นรมนอย่างเธออยู่ การแบ่งทรัพย์สินครอบครัวของพฤกษ์ครึ่งหนึ่งก็ไม่ใช่ปัญหา สำหรับเรื่องความรัก นรมนไม่มีกำลังทำอะไรได้ ทำได้แค่ให้คมทิพย์เดินออกมาเอง

คมทิพย์ร้องไห้ในอ้อมกอดนรมนสักพัก เมื่อได้ยินนรมนพูดว่าหย่า ดวงตาเธอก็มีความปวดใจเคลื่อนผ่านไป

ต้องหย่ากับพฤกษ์เธอเสียใจอย่างสุดซึ้งจริงๆ เจ็บเหมือนกรีดเนื้อเลาะกระดูก แต่เธอก็รู้ การแต่งงานแบบนี้มันไม่มีคุณค่าในตัวมันเองตั้งนานแล้ว และผู้ชายคนนั้นที่รักเธอก็ทำให้ตนลำบากใจเพราะลูกที่ยังไม่เกิด เมื่อลูกคลอดออกมา เธอก็ไม่เหลืออะไรเลย

แทนที่จะรอถึงตอนทำลายความงดงามระหว่างทั้งคู่ สู้เลิกรากันด้วยดีตอนนี้ดีกว่า ถือว่าให้เกียรติและความสมบูรณ์แบบต่อกันและกัน

แค่การแต่งงานที่ชอกช้ำทำให้คมทิพย์หมดเรี่ยวแรง เธอรู้สึกว่าเรี่ยวแรงและความรู้สึกทั้งหมดของตัวเองจะถูกดึงออกไป ถึงตอนนั้นเธอหวังจริงๆ ว่าตนจะเป็นแบบที่พวกนรมนพูดจริงๆ คือการเกิดใหม่อีกครั้งก็พอแล้ว

อย่างน้อยเป็นแบบนั้นหัวใจก็ไม่เจ็บ

“พฤกษ์ไม่เห็นด้วยหรอก”

เสียงคมทิพย์เบามาก แต่นรมนยังได้ยิน

นรมนลูบหลังเธอด้วยความปวดใจแล้วพูดขึ้น “คมทิพย์ ตอนนี้ฟังฉันนะ กลับบ้านพักผ่อนให้เต็มที่ ถ่ายรายการเลื่อนไปก่อน ลางานสักสองสามวัน ปรับสภาพตัวเองให้ดี ถึงจะต้องหย่า ก็ต้องไปด้วยสภาพที่ดีที่สุด ไม่ใช่เหมือนผู้หญิงที่โดนทิ้งโดนคนหัวเราะเยาะ ฉันรู้ว่าเธอปวดใจ และรู้ว่าเธอจะผ่านมันไปไม่ได้สักระยะหนึ่ง แต่การแต่งงานต้องการความซื่อสัตย์และมีขอบเขต ถ้าไม่มีสองสิ่งนี้ แตงที่แข็งกระด้างมันก็ไม่หวาน”

“ฉันเข้าใจ ฉันเข้าใจทุกอย่าง ก็แค่นอนคนเดียวไม่หลับ มองห้องที่ว่างเปล่า มักรู้สึกว่ามันหนาวและอ้างว้างมาก ฉันสั่งยานอนหลับมา กินไม่น้อยเลย แต่มันไม่ได้ผล”

ยิ่งคมทิพย์พูดแบบนี้ นรมนก็ยิ่งรู้สึกแย่

“ฉันจะนอนกับเธอตอนกลางคืน สองสามวันนี้ฉันจะอยู่กับเธอ”

“โอเค”

ราวกับว่าคมทิพย์เหนื่อยมากเกินไปจริงๆ ไม่คิดว่าจะร้องไห้จนหลับไปในอ้อมกอดนรมน

นรมนวางเธอบนเตียงพักผ่อน หาผ้ามาห่มให้เธอ จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกไปจากห้องส่วนตัว

เธอโทรหาบุริศร์