บทที่ 1604 ความผิดพลาดบางอย่างทำผิดไปแล้วก็ไม่มีเส้นทางหวนกลับ

พฤกษ์ได้ยินบุริศร์พูดแบบนี้ ก็ตกตะลึงอย่างช่วยไม่ได้

เป็นแบบนี้เหรอ?

ไม่คิดว่าเขากำลังปกป้องบุลินจริงๆ?

บุริศร์ก็ไม่สนว่าพฤกษ์กำลังคิดอะไร ก็พูดต่อ “นายรู้เรื่องที่คมทิพย์โหนสลิงแล้วตกลงมาไหม?”

“รู้ครับ แต่เพิ่งรู้ คุณนายบอกผม ประธานบุริศร์ ผมไม่รู้เรื่องนี้ ผมไม่รู้เรื่องนี้เลยจริงๆ”

สำหรับคำพูดของพฤกษ์ บุริศร์หมดคำจะพูดอย่างแท้จริง

เขาถอนหายใจก่อนพูดขึ้น “ภรรยานายโหนสลิงตกลงมา เรื่องร้ายแรงแบบนี้นายไม่รู้ นายรู้สึกจริงๆ ไหมว่าตัวเองรักเธอ?”

“ประธานบุริศร์ ความรักที่ผมมีต่อคมทิพย์คือเรื่องจริงคุณก็รู้ เพื่อคมทิพย์ผมทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น”

“นั่นมันเมื่อก่อน นายลองคิดดูว่านายในตอนนี้ คมทิพย์เกิดอุบัติเหตุตกลงมาจากสลิง ถูกส่งเข้าโรงพยาบาล โทรศัพท์หานาย แต่บุลินเป็นคนรับสาย แต่นายกลับบอกว่านายเพิ่งรู้เรื่องนี้ ห่างจากคมทิพย์ออกจากโรงพยาบาลเกือบหนึ่งเดือน นายเพิ่งรู้เรื่องนี้ นายมีสิทธิอะไรมาบอกว่านายรักเธอ? อีกอย่าง เธอเพิ่งเกิดอุบัติเหตุ คนที่ห้อยสลิงก็ลาออกไปแล้ว สลิงอันที่เกิดอุบัติเหตุก็หายไป นายคิดว่านี่มันบังเอิญเหรอ?”

คำพูดของบุริศร์ทำให้ดวงตาพฤกษ์หดหู่ขึ้น มีอารมณ์บางอย่างกำลังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว สองมือกำเข้าหากันแน่น

เขาพูดขึ้นว่า “ประธานบุริศร์ ช่วงนี้ผมกดดันมากเพราะเรื่องลูก ผมต้องปิดบังคมทิพย์ และกังวลเกี่ยวกับท้องของบุลินด้วย ผมดูแลหลายอย่างพร้อมกันไม่ได้จริงๆ”

“แต่สถานการณ์นี้ใครมันเป็นคนสร้างล่ะ? ทำไมนายต้องปิดบังคมทิพย์ในการมีลูก? ก็เพราะนายปรารถนามันเหรอ? ถ้านายปรารถนาลูกจริงๆ ตอนแรกก็รู้อยู่แล้วไม่ใช่เหรอว่าคมทิพย์ไม่สามารถมีลูกได้ ทำไมถึงอยากแต่งงานล่ะ?”

พฤกษ์กัดปากแน่น พูดขึ้นเสียงทุ้ม “เมื่อก่อนไม่ได้มีความปรารถนาอยากมีลูกมากขนาดนั้น แต่สองปีมานี้คมทิพย์เอาแต่ทำงาน ทุกครั้งที่ผมทำงานกลับบ้านมาสิ่งที่รอผมอยู่ก็คือห้องอันเปล่าเปลี่ยว ผมกำลังคิดว่า ถ้ามีลูกผมก็จะไม่เหงาแบบนั้นแล้วหรือเปล่า คมทิพย์สว่างเจิดจ้าอยู่ในหน้าจอ แฟนคลับของเธอก็เยอะมาก เธอจะไม่รู้สึกเหงา แต่ผมไม่เหมือนกัน ผมเป็นผู้ชายคนเดียว ผู้ชายที่แต่งงานแล้ว แต่ทุกครั้งที่ผมอยู่ในบ้านคนเดียว มองห้องที่ว่างเปล่า ผมก็สงสัยว่าผมแต่งงานแล้วจริงๆ เหรอ? ผมแค่หวังว่ามีลูกแล้วจะครึกครื้นขึ้นบ้าง เธอชอบงานของเธอ ผมก็สนับสนุนเธอ เธอมีลูกไม่ได้ ผมก็ไม่ได้บังคับเธอ ทำไมเป็นผมที่ทำผิดพลาดล่ะ?”

บุริศร์ไม่อยากคุยอะไรกับเขาแล้วจริงๆ

จนถึงตอนนี้พฤกษ์ก็ไม่รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน ถึงขนาดบ่นคมทิพย์ที่ไม่สนใจครอบครัวด้วย

แต่บุริศร์ก็รู้ บางเรื่องหรือบางคำพูดถ้าเขาไม่พูด นรมนและคมทิพย์ก็ไม่มีใครพูดกับพฤกษ์หรอก

คนคนนี้บางครั้งก็เป็นคนโง่

เขานวดขมับ ไม่รู้มาก่อนเลยว่าสักวันหนึ่งตัวเองจะมีบทบาทเป็นที่ปรึกษาทางด้านความรัก

บุริศร์พูดเรียบๆ “พฤกษ์ ถ้านายไม่อยากให้เธอออกไปทำงานนายพูดกับเธอได้นะ แต่นี่มันไม่ใช่เหตุผลที่นายทำร้ายเธอได้ตามใจชอบ”

“ผมไม่ได้ทำร้ายเธอ! ผมทำร้ายอะไรเธอ? เธอต้องการอะไรผมก็พยายามทำให้เธอพอใจมากที่สุด เธอมีลูกไม่ได้ ผมก็หาคนอื่นมาคลอดให้แค่นั้นเอง”

“แต่ลูกนั่นไม่ใช่ลูกของเธอ! นายไม่เคยถามความเห็นเธอด้วย”

บุริศร์ขึ้นเสียงไม่น้อย

“พฤกษ์ นายลองคิดในทางกลับกัน ถ้าวันนี้เป็นนายที่มีลูกไม่ได้ คมทิพย์ใช้ไข่ของตัวเอง ไปที่คลังอสุจิเพื่อซื้ออสุจิของคนแปลกหน้ามาทำเด็กหลอดแก้ว นายจะยอมรับมันไหม? นายยอมรับได้ไหม? นั่นใช่ลูกของนายไหม?”

จู่ๆ พฤกษ์ก็ตะลึงงัน

ยอมรับได้ไหม?

ไม่ได้!

จะยอมรับได้อย่างไร?!

นั่นแค่ลูกของคมทิพย์ ไม่ใช่ลูกของเขา!

ทำไมเขาต้องเอาลูกคนอื่นมาเลี้ยงเป็นลูกของตัวเอง?

เมื่อคิดแบบนี้ ทันใดนั้นพฤกษ์ก็เข้าใจความรู้สึกคมทิพย์แล้ว