บทที่ 1605 อุบไว้ก่อน

“ประธานบุริศร์ เด็กคือผู้บริสุทธิ์”

ในที่สุดพฤกษ์ก็พูดประโยคนี้ออกมา

บุริศร์ไม่รู้แล้วว่าตัวเองยังพูดอะไรได้อีก

เขาพูดเสียงทุ้ม “พฤกษ์ ในฐานะพี่น้อง จะแนะนำกับนายประโยคหนึ่ง รีบหย่าให้เร็วที่สุด ไม่งั้นถ้าทะเลาะกันจริงๆ แล้วมันจะไม่จบ ฉันเองก็ช่วยนายไม่ได้ ฉันคิดมาตลอดว่านายคือคนที่ไว้ใจได้ตลอดชีวิต คิดมาตลอดด้วยซ้ำนายบุคลิกดี นิสัยก็ไม่แย่ คมทิพย์แต่งงานกับนายแล้วจะมีความสุข แต่ไม่คิดว่านายจะเป็นแบบนี้ บางทีทุกคนอาจจะมีด้านที่เห็นแก่ตัว บางคนไม่ยุ่งเกี่ยวเรื่องทัศนคติทางโลก ไม่ยุ่งเกี่ยวกับบุคลิกนิสัย และบางคนอาจจะทำให้ทุกคนผิดหวังเพราะเรื่องเรื่องเดียว ฉันก็ต้องพูด ว่าตอนนี้ฉันผิดหวังในตัวนายมาก”

พูดจบบุริศร์ก็วางสายไป

เป็นเวลาหลายปี น้อยครั้งมากที่บุริศร์พูดแรงๆ กับพฤกษ์แบบนี้

พฤกษ์ค่อนข้างตกตะลึงไปชั่วขณะหนึ่ง ทั้งร่างเหมือนโดนอะไรบางอย่างตี ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างงุนงง แม้แต่โทรศัพท์หล่นพื้นตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่ได้สังเกต

ประธานบุริศร์บอกว่าเขาเห็นแก่ตัว แต่ที่เขาทำแบบนี้มันเพื่อใครล่ะ? ไม่ใช่เพราะกลัวคมทิพย์แก่ตัวไปแล้วไม่มีคนพึ่งพิงหรอกเหรอ?

ถ้าทั้งสองคนมีลูก ถึงเขาจะตายต่อหน้าคมทิพย์ อย่างไรแล้วก็ยังมีลูกอยู่ไม่ใช่เหรอ?

แถมยังอยู่ภายใต้นามของเธอ เพิ่งเกิดมาก็ยังไม่รู้อะไรทั้งนั้น ต้องเห็นคมทิพย์เป็นแม่แท้ๆ ของตนอย่างแน่นอน

ทำไมเธอไม่เข้าใจความเพียรพยายามของตนล่ะ?

ทำไมนี่คือความเห็นแก่ตัว?

พฤกษ์รู้สึกตัวเองไม่ผิด แต่เขาไตร่ตรองคำพูดบุริศร์อีกครั้ง สุดท้ายแล้วในใจก็รู้สึกอึดอัด

ด้านนอกมีเสียงเคาะประตู

บุลินไม่รอให้พฤกษ์พูดก็เปิดประตูห้องทำงานเข้ามา ถือแก้วกาแฟแก้วหนึ่งเข้ามา

“เกิดอะไรขึ้นเหรอ? ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ฉันต้มกาแฟมาให้คุณ คุณลองชิมดู”

บุลินยิ้มหวาน แต่พฤกษ์กลับนึกถึงคำพูดของบุริศร์

ผู้หญิงตรงหน้าเป็นคนอ่อนโยนและเห็นอกเห็นใจคนอื่นต่อหน้าเขา เป็นผู้ช่วยที่หาได้ยากในเรื่องธุรกิจ เวลาที่ได้อยู่กับเธอนั้นมากกว่าเวลาที่อยู่กับคมทิพย์ด้วยซ้ำ

ผู้หญิงคนนี้สร้างภาพลวงตาเรื่องความอ่อนโยนให้กับเขามาโดยตลอด แต่ทำอะไรมากมายกับคมทิพย์ลับหลังเขางั้นเหรอ?

ดวงตาคมทิพย์จ้องตรงไปที่บุลิน

บุลินโดนเขามองจนค่อนข้างขนลุก ยิ้มก็ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติแล้ว

“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมมองฉันแบบนี้?”

“ท้องแล้วยังใส่รองเท้าส้นสูง ไม่กลัวทำร้ายเด็กเหรอ?”

พฤกษ์ยับยั้งสายตา สิ่งที่ถามออกมาทำให้บุลินโล่งอก

“ฉันไม่มีเวลาไปซื้อต่างหาก ช่วงนี้งานบริษัทเยอะมาก”

“ฉันให้ฝ่ายบุคคลคัดเลือกผู้ช่วยสองคนเข้ามาแล้ว สองสามวันนี้เธอก็ไปอธิบายกระบวนการทำงานของบริษัทกับพวกเขา จากนั้นก็ดูแลลูกในท้องให้เต็มที่”

คำพูดของพฤกษ์ทำให้บุลินตกตะลึงเล็กน้อย จากนั้นก็พูดอย่างร้อนใจ “งานในบริษัทเยอะขนาดนี้ เวลาแค่ไม่กี่วันจะรับช่วงต่อทั้งหมดได้ยังไง?”

“ยังมีฉันอยู่ไม่ใช่เหรอ? ฉันสอนคนใหม่ได้”

“ประธานพฤกษ์ ฉันท้องแค่ห้าสิบกว่าวัน ไม่รีบร้อนกลับไปพักผ่อนหรอก ฉันยังทำงานได้”

“ฉันอยากให้เด็กเกิดมาอย่างปลอดภัยไร้กังวล”

สายตาของพฤกษ์แหลมคมทันที

บุลินกัดปาก รู้ว่าตัวเองเถียงกับพฤกษ์ต่อไปก็พ่ายแพ้ เธอพูดขึ้นอย่างน้อยใจ “เพราะคุณนายอะไรนั่นกดดันคุณใช่ไหม? ประธานพฤกษ์ ยังไงคุณก็เป็นประธานบริษัทมหาชน ทำไมต้องกลัวผู้หญิงคนเดียว?”

“เรื่องของฉันเธอไม่ต้องมาถาม ฉันจ้างพี่เลี้ยงแล้ว และซื้อบ้านให้เธอหนึ่งหลัง ห้าวันส่งมอบงานเสร็จแล้วก็ไปดูแลลูกในท้องซะ เรื่องของกินของใช้ฉันจะส่งคนไปรับใช้ ตราบใดที่เธอคลอดลูกให้ฉันแข็งแรง เธอจะได้รับไม่น้อยเลย”

คำพูดของพฤกษ์ทำให้บุลินรู้สึกเบิกบานใจ

เธอจำได้ว่าพฤกษ์เคยตกลงว่าจะให้เงินก้อนหนึ่งกับตน ถึงแม้เงินก้อนนั้นจะไม่ได้เยอะ แต่ตราบใดที่เขาให้ เธอก็จะมีวิธีที่จะเก็บลูกไว้ข้างตน

ระหว่างคิ้วของบุลินมีความดีใจเพิ่มขึ้น