บทที่ 1606 การหย่าไม่ใช่เรื่องน่ากลัว

“บ้าไปแล้วเหรอ? ตอนนี้? ฉันยังไม่ได้กลับไปเอาเสื้อผ้าเลย”

คมทิพย์ค่อนข้างแปลกใจกับการตัดสินใจของนรมน

นรมนกลับยิ้มขณะพูดขึ้น “จะยากอะไรกับเสื้อผ้า ถึงแล้วไปซื้อเอาก็ได้ ไปกันเถอะ ฉันเตรียมเครื่องบินส่วนตัวเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ออกเดินทางได้เลย”

“ฉันยังไม่ได้กินข้าว”

“ถึงก่อนค่อยกิน”

คมทิพย์ก็มองออก ไม่ว่าอย่างไรนรมนก็จะต้องพาตนไปให้ได้

ก็ดีเหมือนกัน

ออกจากที่นี่ไปเดินชมรอบๆ ไม่แน่อารมณ์อาจจะดีขึ้นบ้าง

ในเมื่อมีนรมนเดินทางไปด้วย เธอจะกลัวอะไรล่ะ?

บุริศร์คือเศรษฐี มีเงินสำหรับเสื้อผ้าไม่กี่ชุดอยู่แล้ว อีกอย่าง เธอเองก็มีเงินเช่นกัน

“ไหนๆ เธอก็พูดขนาดนี้แล้ว งั้นก็ไปกันเถอะ”

คมทิพย์ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ แต่รู้สึกสบายใจเหมือนเมื่อก่อน

นรมนไม่อยากให้การแต่งงานที่แย่มากักขังคมทิพย์เลยจริงๆ ยิ่งไม่อยากให้เธอกลายเป็นหดหู่ในอนาคต ในเมื่อเธอตกลงแล้ว นรมนก็ไม่รอช้า ขับรถพาคมทิพย์ไปสนามบิน ออกไปจากเมืองBโดยทันที

อย่างที่นรมนคาดคิดไว้จริงๆ พฤกษ์ออกตามหาคมทิพย์ทุกที่ แต่คมทิพย์ปิดโทรศัพท์ ไม่มีใครรู้ว่าเธอไปที่ไหน ผู้ช่วยก็โดนคมทิพย์ทิ้งไปแล้ว ไม่รู้อะไรสักอย่าง ทำให้พฤกษ์ร้อนใจอย่างมาก

แต่เขาได้ยินว่าพรุ่งนี้คมทิพย์มีถ่ายรายการก็วางใจ

ความจริงจังของคมทิพย์ที่มีต่ออาชีพการงานนั้นเขารู้ดีที่สุด ไม่ว่าอย่างไร พรุ่งนี้เขาก็ตั้งใจจะไปดักคมทิพย์ที่ถ่ายรายการของเธอ

เป็นเวลานานมากแล้วที่เขาไม่ได้พูดกับคุยคมทิพย์อย่างสงบใจเย็น

เมื่อคมทิพย์และนรมนมาถึงประเทศFก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

นรมนท้องหิวร้องจ๊อกๆ คมทิพย์ก็หิวมากเช่นกัน

เธอโทรหาราเชน หัวหน้าองครักษ์ขับรถมารับพวกนรมนด้วยตัวเอง

คมทิพย์เห็นหัวหน้าองครักษ์หน้าตาหล่อมาก ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น “ประเทศFนี่มีแต่หนุ่มหล่อใช่ไหมเนี่ย? พ่อหนุ่มคนนี้หล่อจนอยากทำผิดจริงๆ”

หัวหน้าองครักษ์ตกใจ รีบก้มศีรษะลง แต่มันทำให้คมทิพย์ชื่นชอบ

ไม่รู้ว่าเพราะออกมาจากสถานที่ที่เสียใจหรือเปล่า เธอรู้สึกว่าอากาศที่นี่มันสดชื่นเป็นพิเศษ

นรมนเห็นเธอฟื้นจากสภาพก่อนหน้านี้มาบ้างแล้ว ก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น “เธออย่าทำให้หัวหน้าองครักษ์ตกใจสิ นี่คือคนที่มีความสามารถที่สุดของลูกพี่ลูกน้องฝั่งแม่ฉัน จริงสิ ลูกพี่ลูกน้องฝั่งแม่ของฉันก็คือพระราชาราเชน”

“ว้าว สุดยอดไปเลย ตอนนี้เธอเป็นญาติราชวงศ์แล้วอ่า”

คมทิพย์พิงเบาะนั่ง มองรถขับผ่านย่านเจริญ ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าชีวิตที่เป็นอิสระของตนมันเหมือนผ่านมานานมากแล้ว

สองสามปีนี้เพราะอาชีพการงานที่เพิ่มขึ้น เธอไม่ได้ลาหยุดเลย จะว่าไปแล้วในเรื่องนี้เธอก็ไม่ใช่ภรรยาที่ดีจริงๆ

หลายๆ ครั้งเพราะต้องถ่ายละครเธอไม่ได้กลับบ้านหลายวัน ทิ้งให้พฤกษ์เหงาอยู่คนเดียวจริงๆ

เห็นคมทิพย์เหม่อ นรมนก็ใช้แขนกระทุ้งเขา

“คิดอะไรอยู่น่ะ?”

“ไม่มีอะไร แค่รู้สึกว่าสองสามปีมานี้ทำงานเหนื่อยเกินไป จู่ๆ ก็เงียบสงบ รู้สึกผิดนิดหน่อย”

“เธอน่ะ มีชะตาชีวิตที่เหนื่อย ชอบทำแต่งาน”

นรมนส่ายหน้า คมทิพย์หลุดขำแต่ก็ไม่พูดอะไรอีก

รถขับมาถึงในพระราชวังอย่างรวดเร็ว

บุริศร์ได้ยินว่านรมนกลับมาแล้ว ก็รีบออกมาต้อนรับ