บทที่ 1607 อย่าใจแคบแบบนั้นสิ

“ทำไมเหรอ? เธอรู้จักพี่ฉัน?”

คมทิพย์ส่ายหน้า “ไม่รู้จัก แต่ชื่อนี้เหมือนฉันเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน”

“ที่ไหน?”

“จำไม่ได้แล้ว”

จากนั้นนรมนก็ยิ้มขึ้นมา

“เธอน่ะ อาจจะแสดงละครจนสับสนแล้ว”

หลังจากนรมนดึงมือคมทิพย์เข้าไป ราเชนก็วางงานราชการลง นรมนแนะนำเขาให้กับคมทิพย์

คมทิพย์สุภาพเรียบร้อย ทำให้ราเชนชื่นชมมาก

ผู้คนทานอาหารเย็นกันหนึ่งมื้อ

บุริศร์ยุ่งกับการทำงานตลอดระหว่างที่นรมนออกไป อาหารเย็นก็ไม่ได้ทาน ตอนนี้ภรรยากลับมาแล้ว จึงทานเป็นเพื่อนนิดหน่อย

หลังจากคมทิพย์ทานอาหารเสร็จแล้ว นรมนก็พาเธอชมพระราชวัง คมทิพย์รู้สึกทึ่งมาก

เดิมทีแล้วบุริศร์นึกว่าเมื่อนรมนกลับมาจะได้กอดภรรยานอนหลับ ใครจะไปคิดว่านรมนจะย้ายเตียงไปที่ห้องคมทิพย์ ทิ้งเขาไว้คนเดียว

กานต์เห็นบุริศร์น้อยใจ ก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขณะพูดขึ้น “ไม่งั้นคืนนี้ผมมาอยู่กับคุณเอาไหม?”

“ก็ได้”

เดิมทีแล้วนึกว่าบุริศร์จะปฏิเสธ ใครจะไปรู้ว่าเขาตกลงจริงๆ!

ทันใดนั้นกานต์ก็เสียใจภายหลังนิดหน่อย

“ผมเปลี่ยนใจคำพูดเมื่อกี้ได้ไหม?”

“ไม่ได้”

บุริศร์หิ้วคอเสื้อกานต์ลากเขาเดินไป

คมทิพย์เห็นนรมนมาที่ห้องตัวเอง ก็ประหลาดใจเล็กน้อยอย่างช่วยไม่ได้ แต่ในใจก็รู้สึกอบอุ่นมาก

“เธอทิ้งสามีเธอแบบนี้เลยเหรอ? ไม่กลัวเขาหึงหรือไง?”

“หึงอะไร? ฉันยังนอนกับเขาได้ทั้งชีวิต แต่เธอจะอยู่กับชายอื่นในอนาคต ฉันไม่รู้ว่าจะได้นอนกับเธออีกกี่วัน”

นรมนพูดประโยคนี้ อยู่ดีๆ คมทิพย์ก็รู้สึกท้องอึดอัดเล็กน้อย

เธอแน่ใจนะว่านี่ไม่ได้กำลังอวดความรักอยู่?

คมทิพย์คิดอย่างหดหู่ การเดินทางครั้งนี้เหน็ดเหนื่อย เดินเยี่ยมชมพระราชวังไปเกินกว่าครึ่งอีก ร่างกายเหนื่อยล้าสุดๆ นอนลงไปไม่นานก็หลับไป

เห็นคมทิพย์หลับสนิท นรมนก็สบายใจไม่น้อย

นอนไม่หลับทั้งคืน

วันต่อมาเมื่อนรมนตื่นขึ้นก็ยังเช้าอยู่ เธอเห็นคมทิพย์ยังหลับลึก ก็อดไม่ได้ที่จะลุกจากเตียงไปเบาๆ

เมื่อออกจากห้องไปก็เห็นบุริศร์ถือคอมพิวเตอร์ทำงานในห้องรับแขก นรมนขมวดคิ้วอย่างลืมตัว

“คุณไม่ได้นอนทั้งคืนเหรอ?”

ได้ยินเสียงภรรยา บุริศร์ก็เงยหน้าขึ้นมา ยิ้มขณะพูดขึ้น “นอนไปไม่กี่ชั่วโมง เพิ่งตื่นได้ไม่นาน”

สองสามวันนี้บุริศร์ยุ่งอย่างมืดฟ้ามัวดิน นรมนรู้ว่าเพราะอะไร ถึงแม้จะโกรธเพราะเรื่องพฤกษ์ แต่อย่างไรแล้วก็เป็นผู้ชายของตน เหนื่อยจนแย่เธอก็สงสารเหมือนกัน

เธอเดินไปช่วยนวดไหล่ให้บุริศร์ พูดด้วยเสียงอ่อนโยน “ธุรกิจมากมายขนาดนี้ย้ายรวดเดียวทั้งหมดมันเป็นไปไม่ได้ และหลังจากเบื้องบนสังเกตเห็นการกระทำของคุณ แต่ละฝ่ายก็จะตรวจสอบคุณ คุณ……”

“ฉันรู้ ฉันเลยอยากฉวยโอกาสย้ายธุรกิจหลักตอนที่พวกเขาไม่สนใจ ส่วนที่กระจัดกระจายอื่นๆ ก็ถือว่าเอาไว้ที่เมืองชลธีก็ไม่เป็นไร”

บุริศร์จับมือนรมน ก้นบึ้งหัวใจอ่อนไหว

“นั่งอยู่กับฉันสักครู่สิ”

นรมนนั่งข้างๆ บุริศร์

ได้กลิ่นหอมของเส้นผมนรมน บุริศร์ก็รู้สึกจิตใจสดชื่นมาก

“เรื่องของพฤกษ์ฉันเคยพูดแล้ว แต่ตอนนี้พฤกษ์อาจจะกำลังดันทุรัง ไม่มีเหตุผลในหลายๆ เรื่อง ไม่ว่าคมทิพย์จะเลือกยังไง ฉันก็จะยืนหยัดอยู่เคียงข้างพวกคุณ”

การประกาศจุดยืนของบุริศร์ทำให้นรมนอารมณ์ดีขึ้นมาก