บทที่ 1608 การตายทั้งเป็นมันทำให้ฉันรู้สึกแย่มากกว่า

ขณะที่เห็นคมทิพย์นั้น จณัตว์ก็รู้ว่าตนเคยเจอผู้หญิงคนนี้ เหมือนเขาจะพบเธอตอนทำภารกิจก่อนหน้านี้

ตอนนั้นเธอโดนทิ้งในสุสาน ดูเหมือนหวาดกลัวมาก ตอนนั้นเขาอยากช่วยเธอ แต่กำลังปฏิบัติภารกิจอยู่ ไม่สามารถพาคมทิพย์ออกมาได้ เขาให้เบอร์โทรศัพท์หนึ่งกับเธอ ให้เธอโทรหาคนของตน และบอกเธอว่าเขาชื่อจณัตว์ ต่อมาภารกิจเสร็จสิ้น เขาไปหาเพื่อนตัวเอง แต่รู้ว่าพวกเขาไม่ได้รับโทรศัพท์ขอความช่วยเหลือใดๆ ในตอนนั้นจณัตว์ถึงตระหนักได้ว่าในตัวคมทิพย์อาจจะไม่มีโทรศัพท์ก็ได้

ถ้ามี เธอจะไม่ขอความช่วยเหลือได้อย่างไร?

น่าเสียดายที่ตอนนั้นตัวเองไม่ได้ไตร่ตรองเรื่องนี้ให้ดี

ดังนั้นร่างกายคมทิพย์แย่เพราะในตอนนั้นใช่ไหม?

ดังนั้นแสดงว่าเขาติดหนี้เธอ

เห็นสารที่ไม่รู้จักในรายงานเลือด คิ้วของจณัตว์ก็ขมวดขึ้นมาเล็กน้อย

นี่ไม่ใช่อาการป่วย แต่คือโดนพิษ!

และเป็นยาพิษที่มีฤทธิ์ช้า

ใครวางยาพิษคมทิพย์?

สามีเธอเหรอ?

คิ้วจณัตว์ยิ่งขมวดแน่นขึ้น จากนั้นก็ออกจากห้องไป

“พี่”

นรมนรออยู่ตรงประตูทางเข้าตลอด เห็นจณัตว์ออกมาก็ยืนขึ้นมาอย่างลืมตัว สีหน้าเคร่งเครียด แต่คมทิพย์แค่มองเขาเรียบๆ จากนั้นก็ก้มศีรษะเล่นโทรศัพท์ ราวกับไม่สนใจอาการป่วยของตัวเอง

สายตาจ้องมองของจณัตว์ทำให้คมทิพย์เงยหน้าขึ้นมาในที่สุด ถามขึ้นอย่างสงสัย “ร่างกายฉันมีปัญหาเหรอคะ?”

“ไม่มี”

จณัตว์กลืนคำพูดที่ติดอยู่ริมฝีปากลงไป

ทันใดนั้นนรมนก็รู้สึกว่าบรรยากาศระหว่างพวกเขามันค่อนข้างแปลก

“พี่ ไม่มีอะไรจริงๆ เหรอ?”

“ไม่มีอะไร ช่วงนี้พักผ่อนไม่เพียงพอ เลือดไม่พอต่อการทำงานต่างๆ ของร่างกาย เลือดลมพร่องอย่างรุนแรง แค่ดูแลรักษาสักหน่อยก็พอ”

จณัตว์ขยี้ศีรษะนรมนอย่างเอาใจ ถ้าบุริศร์เห็น ต้องไม่อนุญาตแน่นอน คิดถึงตรงนี้ จณัตว์ก็ขยี้อีกครั้ง จนผมนรมนยุ่งไปหมด

“พี่!”

นรมนจ้องเขาอย่างหมดคำจะพูด ทำให้จณัตว์หัวเราะฮ่าๆ เสียงดัง

เห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาสองพี่น้อง จู่ๆ คมทิพย์ก็คิดถึงปัญญ์ ไม่รู้ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง

นรมนไม่อยากเถียงกับจณัตว์แล้ว ลากคมทิพย์เดินจากไป

“ไป เราไปกินของอร่อยกัน”

“กินน้อยๆ หน่อยนะ ตอนนี้ร่างกายเธอย่อยได้ไม่ดี”

จณัตว์พูดเรียบๆ สุดท้ายนรมนก็ตระหนักได้นิดหน่อยแล้ว

“พี่ เราสองคนมาคุยกันหน่อยไหม?”

“แล้วทำยังไงกับเพื่อนเธอคนนี้ล่ะ?”

“ฉันจะออกไปเดินเล่น”

คมทิพย์เหมือนไม่ใช่คู่กรณีที่เกี่ยวข้อง ออกความเห็นทันที จากนั้นก็ลูบมือนรมนแล้วเดินออกไป

ตามการจากไปของคมทิพย์ รอยยิ้มนรมนก็หุบลงเช่นกัน

“พี่ พี่รู้จักคมทิพย์ใช่ไหม?”

“เธอจับได้เหรอ?”

จณัตว์ดึงมือนรมนเข้าไปในห้องปฏิบัติการ ล็อกกุญแจ ถึงจะวางใจขึ้นบ้าง

นรมนไม่ได้โง่ เห็นจณัตว์ทำแบบนี้ ในใจก็เต้นตึกตักอย่างช่วยไม่ได้

“คมทิพย์หล่อน……”

“หล่อนโดนพิษ”

คำพูดนี้ของจณัตว์เหมือนฟ้าผ่ากลางวันแสกๆ ลงมาบนศีรษะนรมนโดยตรง

“โดนพิษ? ได้ยังไง?”

“ส่วนประกอบในเลือดแสดงออกมาว่าเป็นแบบนี้ อีกอย่างดูจากท่าทางหล่อน ก็น่าจะรู้ด้วย”

คำพูดของจณัตว์ทำให้นรมนค่อนข้างไม่เห็นด้วย