บทที่ 1610 นายพยายามจะทำอะไรกับฉันกันแน่

“คมทิพย์!”

ถึงแม้จะรู้ว่ายานั้นไม่เป็นอันตรายต่อคมทิพย์ แต่เห็นเหตุการณ์อันน่าตกใจแบบนี้ นรมนก็ยังกลัวจนหน้าซีดไปหมด

คมทิพย์โบกมือ สีหน้าซีดเซียวน่ากลัว นั่งขึ้นมาด้วยตัวเอง

ตอนนี้ในใจเธอไม่แน่ใจว่ารู้สึกอย่างไร จะบอกว่ามีความสุข มีความตื่นเต้น และมีความปวดใจรู้สึกแย่ที่พูดไม่ออกอีกด้วย

ถ้าพฤกษ์ไม่ทำเช่นนั้น ตอนนี้เธอบอกเขาว่าตัวเองเป็นแม่คนได้แล้ว ไม่รู้ว่าเขาจะดีใจขนาดไหน แต่ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องพูดแล้ว

นรมนก็ไม่พูดอะไรอีก อยู่กับคมทิพย์เงียบๆ

ผ่านไปนานมาก คมทิพย์ก็พูดเสียงทุ้มขึ้นมา “นรมน ฉันอยากออกไปเดินเล่น”

“ฉันจะไปกับเธอ”

“ฉันอยากออกไปเดินคนเดียว ให้รถฉันคันหนึ่งได้ไหม? ฉันเห็นในโรงรถมีรถสปอร์ต”

คำพูดของคมทิพย์ทำให้นรมนค่อนข้างตกตะลึง แต่นึกถึงอารมณ์ของคมทิพย์ในตอนนี้ เธอก็พยักหน้า

“เธอต้องระวังตัวนะ มีอะไรก็แจ้งฉันได้ทุกเมื่อ”

“ได้”

คมทิพย์พยักหน้า

นรมนหารถสปอร์ตที่มีประสิทธิภาพค่อนข้างดี ความปลอดภัยค่อนข้างสูงให้กับคมทิพย์

คมทิพย์รับกุญแจรถมาแล้วออกไป

รถของเธอขับเร็วมาก บนถนนหลวงยังมีความยับยั้งชั่งใจ แต่เมื่อออกจากเขตเมืองไป เธอก็ขับตรงไปที่เขตชานเมือง

ถ้ามองอย่างละเอียดรอบคอบ จะเห็นได้ว่าตำแหน่งในโทรศัพท์เธอกำลังเคลื่อนที่ เห็นได้ชัดว่ามีคนให้ตำแหน่งสถานที่กับเธอ เธอถึงได้รู้สถานที่

คมทิพย์ขับรถมาถึงชานเมืองทางตอนใต้ ที่นี่ขบวนรถกำลังแข่งกันอยู่พอดี

เธอสะบัดจอดรถอย่างสวยงาม จากนั้นก็เดินลงมา

รถคันหนึ่งไล่ตามอีกคัน ไล่ล่ากันอย่างจริงจัง

คมทิพย์ได้ยินเสียงเครื่องยนต์รถสปอร์ต ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

ไม่นานนัก ชายคนหนึ่งสวมชุดแข่งรถ สวมหมวกนิรภัยก็เดินมา

“ขับสักรอบไหม?”

“ฉันขับไม่เป็น”

คมทิพย์ปฏิเสธทันที

“นั่งข้างฉัน ฉันจะพาคุณขับสักรอบ มันตื่นเต้นมากนะ รับประกันว่าความหงุดหงิดต่างๆ ของคุณจะหายไปหมด”

เสียงชายคนนั้นมีมนต์สะกดเล็กน้อย

คมทิพย์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังขึ้นรถชายคนนั้นไป

รถสตาร์ตแล้ว เสียงคำรามของเครื่องยนต์ดังกึกก้อง ทำให้ปรับตัวไม่ค่อยได้ แต่ขณะที่รถขับแล่นขึ้นมา คมทิพย์เหมือนรู้สึกว่าวิญญาณทั้งร่างกำลังแผดเผา กำลังไล่ลา

ความรู้สึกสายลมไล่ล่านั้นมันตื่นเต้นและรุนแรง ทำให้เธอประหม่า หวาดกลัวในชั่วขณะหนึ่ง กำที่จับข้างๆ โดยไม่รู้ตัว แต่ไม่ได้กรีดร้องแบบผู้หญิงคนอื่น

ผู้ชายมองออกว่าที่จริงแล้วคมทิพย์ตึงเครียดมาก เขาตะเบ็งออกไป “ที่นี่ไม่มีใครรู้จักคุณ ถ้ากลัวก็ตะโกนออกมา ตะโกนจนหมดเรี่ยวแรงถึงจะมีความรู้สึก”

เมื่อตอนเริ่มต้น คมทิพย์ไม่ค่อยเปิดใจ แต่เมื่อรถยิ่งเร็วขึ้นเรื่อยๆ สุดท้ายคมทิพย์ก็ทนไม่ไหวกรีดร้องขึ้นมา

เสียงแสบแก้วหูดังก้องในรถ แล้วหายไปกับสายลมอีกครั้ง

มุมปากชายคนนั้นยกขึ้นเล็กน้อย ความเร็วของรถไม่ได้ลดลงสักนิด

ขับไปสองรอบ ทั้งร่างคมทิพย์ก็หมดแรง

เธอถูกผู้ชายคนนั้นประคองลงมา จากนั้นก็นอนหายใจหอบอยู่บนเนินข้างๆ ตามใจชอบ บนใบหน้าไม่รู้เป็นน้ำตาหรือว่าเหงื่อ

เป็นครั้งแรกที่ได้ระบายออกมาอย่างสบายใจหลังจากเกิดเรื่องกับพฤกษ์ ถึงจะเหนื่อยล้า แต่มันสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

ความรู้สึกทั้งร่างถูกปิดกั้นมันถูกระบายออกมาหมดแล้ว