บทที่ 1618 คมทิพย์เป็นจุดอ่อนที่ห้ามแตะต้องของฉัน

เป็นเพราะเธอเกิดความคิดขึ้นมาหลังตั้งท้องแล้ว

เธอเองก็เป็นสาวใหญ่คนหนึ่ง แถมยังไม่เคยมีแฟนมาก่อน ไม่รู้เลยว่าการทำเด็กหลอดแก้วคนหนึ่งจะทำให้แม่ต้องมาทรมานขนาดนี้

การผสมในตอนแรกไม่สำเร็จ แค่ฉีดยาเร่งไข่ตกก็ทำเธอเจ็บแทบตายแล้ว ความเจ็บปวดและอนาถในตอนหลังกลับยิ่งทำให้ใจของเธอรู้สึกไม่แฟร์ขึ้นมา

มีสิทธิ์อะไรที่เธอต้องมาทรมานมากขนาดนี้ แต่กลับต้องให้ลูกของตัวเองไปเรียกผู้หญิงอื่นว่าแม่เหรอ?

บุลินรู้สถานะทางทรัพย์สินของพฤกษ์ ยิ่งรู้ว่าพฤกษ์เป็นนักธุรกิจที่มีพรสวรรค์คนหนึ่ง บริษัทก็มั่นคงไม่ขาดทุน ปล่อยผู้ชายรวยๆแบบนี้ไปไม่เอา กลับต้องละทิ้งลูกชายของตัวเองไปแล้วไปต่างประเทศคนเดียว เธอรู้สึกว่าต่อไปตัวเองคงจะไม่มีทางหาผู้ชายที่ทั้งร่ำรวยและหล่อเหลาอย่างพฤกษ์ได้อีกแล้ว

ในเมื่อความรักระหว่างคมทิพย์กับพฤกษ์นั้นเกิดปัญหาขึ้นมา งั้นทำไมเธอจะไม่ใช้โอกาสนี้แทรกซึมเข้าไปล่ะ?

ตอนแรกบุลินนั้นหวาดกลัวอยู่ แถมยังเป็นกังวลด้วย แต่กลับคิดไม่ถึงว่าผู้หญิงอย่างคมทิพย์คนนั้นกลับไม่เอะอะโวยวาย แถมยังไม่อยากจะพูดกับเธอสักหน่อยด้วย ยิ่งเงียบขรึมไม่พูดอะไรกับการกระทำเล็ก ๆ น้อย ๆ ของเธอ อดกลั้นไว้ไม่โวยวาย ส่วนพฤกษ์หลังจากที่รู้ว่าเธอลงมือกับคมทิพย์แล้วก็ทำเหมือนมองไม่เห็นปล่อยผ่านไป และนี่ก็ทำให้ความกล้าของเธอยิ่งอยู่ก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น

ไม่ว่ายังไงเธอก็คิดไม่ถึงว่าพฤกษ์จะอยากฆ่าเธอได้!

ผู้ช่วยของคมทิพย์นั้นเธอเป็นคนหามา แน่นอนว่าจะต้องรู้อยู่แล้วว่าจุดอ่อนของชาช่าคนนั้นคืออะไร ขอแค่ข่มขู่เอามาใช้งาน แล้วก็เพิ่มผลประโยชน์ให้อีกนิดหน่อย ชาช่าคนนั้นก็กลายมาเป็นคนของตัวเองอยู่แล้ว เพียงแต่ว่าพฤกษ์มารู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไงกัน?

คมทิพย์จะต้องเป็นคนบอกแน่

ผู้หญิงคนนี้ปกติไม่แผลงฤทธิ์อะไร ที่แท้ก็อดกลั้นหมัดใหญ่เอาไว้รอเธออยู่ที่นี่นี้เอง

สมองของบุลินหมุนวนไปอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกว่าหายใจไม่ออกที่ลำคอก็ยิ่งหนักห่วงขึ้น แล้วพอมองดวงตาของพฤกษ์อีกทีก็กะว่าจะฆ่าเธอจริง ๆ

เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกถึงความกลัว

ผู้ชายที่ร่ำรวยและหล่อเหลาตรงหน้า ในวินาทีนี้กลับโหดเหี้ยมและน่ากลัวราวกับเป็นยมทูตที่มาเก็บเกี่ยววิญญาณยังไงอย่างงั้น

เธอจึงอดไม่ได้แล้วร้องไห้ขึ้นมา

“ประธานพฤกษ์ คุณปล่อยฉันเถอะ! ฉันตายไปคงไม่สำคัญ แต่ว่าลูกของเราจะเป็นอะไรไม่ได้นะคะ!”

พอคำพูดนี้พูดออกมา ที่ข้างนอกก็แตกตื่นกันขึ้นมาเลย

“เกิดอะไรขึ้น? นี่บุลินเป็นผู้หญิงของประธานพฤกษ์เหรอ?”

“ชู่ว์ อย่าพูดไปเรื่อย ชีวิตการแต่งงานของประธานพฤกษ์กับคุณนายคมทิพย์มีความสุขมาก เธอไม่ใช่ว่าจะไม่รู้สักหน่อย ถ้าจะให้ฉันพูดนะ จะต้องเป็นบุลินผู้หญิงที่หน้าไม่อายคนนี้ต้องใช้แผนการอะไรแล้วไปขึ้นเตียงของประธานพฤกษ์แน่”

ที่ข้างนอกเริ่มมีความคิดเห็นหลากหลาย

บุลินแทบจะโมโหจนจะตายอยู่แล้ว แต่ว่าเธอกลับไม่สามารถที่จะพูดเรื่องจริงออกมาได้

ตอนที่พฤกษ์ได้ยินคำว่าลูกนั้น ดวงตาไม่เพียงไม่อ่อนโยนลงมา แต่กลับยิ่งดุร้ายจนน่ากลัว

เกิดอะไรขึ้น?

ลูกเป็นอาวุธช่วยชีวิตของบุลิน ที่เธอกล้าทำอย่างนั้นกับคมทิพย์ ก็เพราะพึ่งการรอคอยและความห่วงใยที่พฤกษ์มีต่อลูกที่อยู่ในท้องของเธอ แต่มาวันนี้ทำไมถึงใช้ไม่ได้แล้วล่ะ?

อยู่ ๆ พฤกษ์ก็หัวเราะขึ้นมา แต่กลับทำให้คนหวาดผวา ทำให้คนอยู่ไม่สุข

“เธอนึกว่าฉันจะอดทนให้เธอลงมือกับคมทิพย์อย่างไม่มีขีดจำกัดเพราะว่าลูกได้จริง ๆ เหรอ? นั่นคือภรรยาของฉัน! ผู้หญิงที่ฉันเองยังทำใจด่าไม่ได้สักคำแตะต้องสักนิด แต่เธอกลับลงมือกับภรรยาของฉันซ้ำแล้วซ้ำเล่า ถ้าหากไม่ได้เห็นแก่ลูกละก็ เธอนึกว่าตั้งแต่ที่เธอลงมือกับภรรยาฉันครั้งแรก พอฉันรู้แล้วจะปล่อยเธอไปได้เหรอ? เธอควรดีใจที่ภรรยาฉันไม่เป็นอะไร แต่ว่าเธออาจจะไม่รู้ ว่าพนักงานที่เธอสั่งให้ไปทำอะไรกับสลิงของคมทิพย์ได้ถูกฉันพาตัวไปแล้ว”

พอคำพูดนี้พูดออกมา ตาของบุลินก็ลืมตาโตขึ้นมาทันที

เป็นไปได้ยังไง?

ทั้ง ๆ ที่เรื่องนี้เธอทำได้อย่างแยบยลมาก แล้วก็จัดแจงขึ้นมาช่วงที่พฤกษ์ออกไปดูงาน ถึงแม้ว่าพฤกษ์จะมีธุระกลับมากะทันหัน แต่ว่าก็กลับมาแล้วก็พุ่งสู่ห้องประชุมเลย แทบจะไม่มีโอกาสรู้เรื่องนี้เลยนี่

และที่สำคัญหลังจากเรื่องนั้นแล้วเธอก็ส่งคนให้พาตัวพนักงานจากไปเลย แล้วทำไมถึงมาอยู่ในมือพฤกษ์ได้ล่ะ?