บทที่ 1637 ถ้าเธอเข้าใจฉันก็อย่าขัดขวางฉัน

“ฉันก็ไม่ได้พูดอะไรเลยนะ”

ความมั่นใจของชญตว์อ่อนลงมากอย่างเห็นได้ชัด

คมทิพย์ทนไม่ไหวที่เขาพูดแก้ตัวแบบนี้ คว้าคอเสื้อเขาแล้วเน้นถามทีละคำ “นายกล้าสาบานกับสวรรค์ไหม? ว่าเมื่อกี้นายไม่ได้พูดอะไร? ว่าไม่ได้พูดว่าพฤกษ์เกิดเรื่อง? ชญตว์ นายเห็นฉันหูตึงหรือไง? หรือเห็นฉันเป็นไอ้โง่?”

ขณะที่พูด ดวงตาคมทิพย์ก็มีน้ำตาส่องประกาย

ผู้หญิงที่แข็งแกร่งมาตลอด ในเวลานี้จู่ๆ ก็เหมือนตุ๊กตาเปราะบาง ชญตว์อยากจะตบตัวเองสักสองทีจริงๆ

นรมนเห็นว่าปิดบังไว้ไม่ได้แล้ว ทำได้แค่เดินไปดึงมือคมทิพย์กลับมา ทำให้เธอสงบแล้วนั่งลง ก่อนพูดขึ้นเสียงทุ้ม “พฤกษ์เกิดเรื่องที่สนามรบในต่างประเทศ หน่วยจู่โจมทีมเล็กของพวกเขาหลังจากปฏิบัติภารกิจมีการสูญเสียการติดต่อ ตอนนี้เป็นเวลาสามวันแล้ว ยังไม่มีข่าวคราวกลับมาเลยแม้แต่นิดเดียว หลายๆ คนคิดว่าพวกเขาน่าจะรอดกลับมายาก”

“เป็นไปไม่ได้!”

คมทิพย์ปฏิเสธข่าวนี้โดยไม่รู้ตัว แต่น้ำตาเม็ดโตก็ไหลลงมาทีละเม็ด

นรมนรู้ว่าในใจเธอรู้สึกแย่ แต่ในตอนนี้ก็ไม่มีวิธีอื่นแล้ว ทำได้แค่หวังว่าคมทิพย์จะทนได้

ทุกคนไม่รู้ว่าควรพูดอะไร ในชั่วขณะหนึ่งภายในทางเดินก็เงียบสงบมาก

เมื่อหมอเปิดประตูออกมาก็ตกตะลึง แต่ก็ยังพูดเสียงทุ้ม “องค์หญิงหกไม่เป็นอะไรมากครับ พักผ่อนสักพักก็โอเคแล้ว”

“ขอบคุณครับ หมอ”

ชญตว์ตอบสนองทันที รีบเดินเข้าไป

เห็นชญตว์ห่วงใยดารัณ เจตต์ก็ถามอย่างสงสัยเล็กน้อย “พวกเขาเป็นแฟนกันเหรอ?”

“ชญตว์เติบโตมากับดารัณตั้งแต่เล็กๆ ถือได้ว่าเป็นคู่รักในวัยเด็ก ชญตว์ไม่สนใจใครทั้งนั้น แต่ปฏิบัติกับดารัณดีมากอยู่คนเดียว ก่อนหน้านี้ตอนที่ดารัณเกิดเรื่องชญตว์ไม่อยู่ในประเทศ ไม่งั้นเขาไม่มีทางให้ดารัณเป็นอะไรแม้แต่นิดเดียวแน่ๆ”

จณัตว์คุ้นเคยกับพวกเขา หลังจากพูดออกมาอย่างรวดเร็วก็ทำให้ทุกคนเข้าใจบ้างแล้ว

คมทิพย์อารมณ์เสียมาก นรมนทำได้แค่ให้คนอื่นๆ อยู่ต่อ ส่วนตัวเองกลับห้องไปกับคมทิพย์

“ไม่ต้องคิดมาก บุริศร์บอกว่าตอนนี้ยังไม่มีข่าวส่งกลับมาก็อาจจะเป็นเรื่องดี แสดงให้เห็นถึงความหวังที่พวกเขายังมีชีวิตอยู่”

ทั้งร่างคมทิพย์ค่อนข้างเหม่อลอย

เหตุผลที่ตัวเองกับเจตต์ต้องเลิกกันคืออะไรเธอรู้ดีที่สุด ตอนแรกเธอไม่ได้ตามขึ้นไปบนเฮลิคอปเตอร์พฤกษ์ ตอนเธอท้องก็ไม่มีวิธีติดต่อพฤกษ์ได้ ตอนนี้เขาเจอกับอันตราย ตัวเองยิ่งไม่มีทางช่วยเขาได้สักนิด

ตั้งแต่ที่พฤกษ์จากไป คมทิพย์ก็รู้สึกถึงโลกสองใบและพื้นที่สองใบที่ใช้ชีวิตกับพฤกษ์ ตอนนี้เธอไม่สนอะไรทั้งนั้น ไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น เธอแค่อยากทำลายอุปสรรคระหว่างโลกสองใบ ตามหาคนรักในใจของตัวเองให้เจอ

คมทิพย์เช็ดน้ำตา มองนรมนขณะพูดขึ้นเสียงทุ้ม “นรมน ฉันอยากไปตามหาเขา”

“เธอบ้าไปแล้วเหรอ? นั่นมันสนามรบต่างประเทศนะ! ไม่มีใครเข้าไปได้! อีกอย่างการสู้รบที่นั่นรุนแรงมาก ตอนนี้เธออยู่ในสภาพนี้อีก……”

“ฉันอยากไปตามหาเขา! ฉันอยากพาลูกของเราไปตามหาเขาด้วยกัน!”

คมทิพย์เป็นคนดื้อรั้น ถ้าตัดสินใจเรื่องอะไรแล้ว ฉุดเท่าไรก็ไม่กลับมา

นรมนรู้ดี และเข้าใจ แต่ตอนนี้เธอยังอยากโน้มน้าวคมทิพย์ แต่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำคมทิพย์พูดขึ้น “ถ้าตอนนี้บุริศร์เกิดเรื่อง เธอยังใจเย็นได้อยู่ไหม?”

ประโยคหนึ่งถามจนนรมนไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร