บทที่ 1638 ไม่ควรมองคนอื่นด้วยมุมมองตัวเอง

“เอาล่ะ เป็นแม่ที่มีลูกสี่คนแล้ว ทำไมยังร้องไห้ขี้มูกโป่งเหมือนเด็ก?”

ถึงคมทิพย์จะยิ้ม แต่ในดวงตาก็มีน้ำตาส่องประกายเช่นกัน

การจากลาทะเลาะกันไม่ดีครั้งนี้ก็ทั้งชีวิตแล้ว ในใจคมทิพย์รู้สึกไม่ดีเช่นกัน แต่เธอรู้ว่านรมนมีบุริศร์ปกป้องอยู่ มีลูกๆ คอยอยู่ด้วย ชีวิตของหล่อนสมบูรณ์แบบแล้ว

แต่เธอต้องไปตามหาและปกป้องชีวิตของเธอ ความสุขของเธอ

เพื่อนสนิทที่สุดก้าวออกมาช่วยอย่างห้าวหาญตอนที่อีกฝ่ายเป็นทุกข์ และถอยออกมาหลังจากอีกฝ่ายได้รับความสุข

เธอกอดนรมนแน่น แล้วพูดขึ้น “อวยพรฉันสิ นรมน ถ้าฟ้ามีตา หวังว่าเธอจะได้ฉลองครบเดือนให้ลูกฉัน”

“ได้! ฉันจะต้องเข้าครัวเตรียมทำอาหารด้วยตัวเอง! เธอต้องสบายดีกลับมานะ!”

น้ำตานรมนไหลลงลงมาอย่างหยุดไม่อยู่อีกครั้ง

คมทิพย์พยักหน้า

คนจำนวนหนึ่งออกไปจากประเทศFเงียบๆ สุดท้ายก็ไม่ได้เข้าร่วมงานแต่งราเชน ราเชนก็ไม่ได้ตำหนิเกี่ยวกับเรื่องนี้

ที่จริงแล้วเจตต์ก็อยากไปตามหาพฤกษ์เช่นกัน แต่คมทิพย์พูดแล้ว นอกจากเธอแล้วคนอื่นก็ไม่จำเป็น

พฤกษ์คือสามีเธอ เป็นพ่อของลูกในท้องเธอ เธอพาลูกไปด้วยตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ จนกว่าจะตามหาพฤกษ์เจอ อีกอย่างคนอื่นๆ ตอนนี้ก็มีครอบครัวหมดแล้ว พวกขวัญตาก็ต้องการการดูแลจากผู้ชาย คมทิพย์เข้าใจเจตนาดีของพวกเขา แต่ไม่เห็นด้วยที่พวกเขาจะไปด้วย

เมื่อคมทิพย์ออกไป บุริศร์และเจตต์ก็ไม่วางใจอยู่ดี ทั้งสองร่วมมือกันโทรหาธเนศพล อยากให้ธเนศพลส่งคนไปคุ้มครองคมทิพย์ที่สนามรบต่างประเทศ นอกจากนี้ทั้งสองยังเสนอออกศึก หวังว่าจะไปตามพฤกษ์กลับมาได้ด้วยตัวเอง

ในตอนแรกธเนศพลไม่เห็นด้วย อย่างไรแล้วบุริศร์และเจตต์ก็เกษียณแล้ว พวกเขาคือทหารที่โดดเด่นที่สุด คือท่าไม้ตายของธเนศพล ตั้งใจว่าจะใช้ในตอนสุดท้ายที่สำคัญมากที่สุด แต่ความสัมพันธ์ของบุริศร์และเจตต์ที่มีต่อพฤกษ์นั้นพิเศษ การขอออกศึกเองของพวกเขาก็เด็ดเดี่ยวมากเป็นพิเศษ สุดท้ายธเนศพลก็อนุญาต

นรมนและขวัญตาก็ไม่ได้ขัดขวางพวกเขาสองคน แต่หลังจากได้รับคำสั่ง ทั้งสองก็ทำอาหารอร่อยๆ ให้สามีของตัวเองทาน

เจตต์มองขวัญตา พูดขึ้นอย่างรู้สึกผิดนิดหน่อย “ขวัญตา จะโทษฉันหรือเปล่า?คราวที่แล้วคุณแท้งลูก ฉันไม่ได้อยู่เคียงข้างคุณ คราวนี้คุณท้องอีกครั้ง ฉันก็ยังจากคุณไปอีก ฉันรู้สึกผิดกับคุณมากเลย ฉันไม่ใช่สามีที่ดี แต่……”

“ฉันเข้าใจ คราวที่แล้วคุณทำเพื่อนรมน ฉันเข้าใจคุณ คราวนี้คุณทำเพื่อพฤกษ์ พี่น้องของคุณ ฉันเข้าใจคุณ ในเมื่อแต่งงานกับเจตต์อย่างคุณไปแล้ว คนที่ฉันรัก คนที่ฉันชอบก็มีแค่คุณ ไม่ว่าคุณจะตัดสินใจอะไร ฉันก็จะสนับสนุนคุณ ฉันหวังว่าคุณจะกลับมาโดยปลอดภัย มาดูลูกเกิดและเติบโตด้วยกันกับฉัน แต่ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาจริงๆ เจตต์ คุณฟังฉันให้ดีนะ ขวัญตาคนนี้จะเฝ้าคุณและลูก ไม่แต่งงานอีกตลอดชีวิต!”

เจตต์ได้ยินขวัญตาพูดแบบนี้ ก็สะอึกทันที

เขากอดขวัญตาแน่น กอดเธอไว้แน่น ราวกับจะฝังเธอเข้าไปในกระดูกและเลือดเนื้อของเขา

บางครั้งเขาก็คิดว่า ชาตินี้พระเจ้าไม่ได้มอบครอบครัวที่แข็งแกร่งให้เขา ไม่ได้ให้พ่อแม่ที่รักเขา แต่ให้ภรรยาที่เข้าอกเข้าใจแต่ก็แข็งแกร่งและเป็นตัวของตัวเองให้กับเขา!

“ให้เวลาฉันหนึ่งอาทิตย์ ฉันรับรองว่าจะรอดชีวิตกลับมาหาคุณและลูก”

เจตต์พูดทีละคำ นี่คือคำสัญญาและคำสาบาน

ขวัญตาพยักหน้า น้ำตาในดวงตาไม่กล้าไหลออกมาตั้งแต่ต้นจนจบ

เธอกลัว!