บทที่ 1639 คุณสงสัยใคร

“คุณตั้งใจไม่อยากให้ฉันไปใช่ไหม?”

มือบุริศร์จับเอวบางนรมนไว้แน่น ในดวงตามีกระแสคลื่นโหมกระหน่ำ

นรมนก็หายใจค่อนข้างถี่เช่นกัน แต่เธอก็ยิ้มน่ารักแล้วพูดขึ้น “รอคุณกลับมา ฉันจะให้คุณ”

“ยัยตัวแสบ!”

ลมหายใจบุริศร์ค่อนข้างสับสนวุ่นวาย เขาก้มศีรษะจูบริมฝีปากเชอร์รี่ของนรมนอย่างดุเดือด แรงกระตุ้นสัมผัสนั้นอยากจะกลืนนรมนลงท้องทั้งหมด

ทั้งสองกว่าจะเสร็จสิ้นจูบอันลึกซึ้ง เฮลิคอปเตอร์ของราเชนก็เตรียมพร้อมเรียบร้อยแล้ว

ธเนศพลให้สิทธิในการช่วยชีวิตกับบุริศร์และเจตต์ แต่ห้ามทำเอิกเกริก ทำได้แค่ไปจากประเทศF

นรมนลูบหน้าบุริศร์แล้วพูดขึ้น “ถ้ากลับมาน้ำหนักลด ดูสิว่าฉันจะจัดการคุณยังไง”

“ได้”

บุริศร์มองริมฝีปากเชอร์รี่แดงสดของนรมน อยากจะอุ้มเธอกลับห้องแล้วจัดการอย่างดุเดือดสักหนึ่งรอบ แต่เขารู้ว่าทำไม่ได้

เจตต์กับขวัญตาจากกันด้วยความอาลัยอาวรณ์ นรมนลูบหลังมือบุริศร์ “จำไว้นะ ห้ามเอายาออกห่างจากตัว ช่วยชีวิตในเวลาที่สำคัญ”

“ครับ”

เจตต์และบุริศร์ขึ้นเครื่องบิน เฮลิคอปเตอร์ขับออกอย่างรวดเร็ว ราวกับพาหัวใจนรมนและขวัญตาไปด้วย

นรมนโอบไหล่ขวัญตา แล้วพูดเสียงทุ้ม “พี่สะใภ้ คุณไม่ต้องห่วงนะ พวกเขาจะกลับมา ต้องกลับมาแน่ๆ”

“อืม”

ขวัญตาพยักหน้า เก็บความไม่ยินยอมในก้นบึ้งหัวใจเอาไว้ และกลับวังไปพร้อมนรมน

พรุ่งนี้คือวันที่น่ายินดีของราเชน พวกเธอในฐานะครอบครัวของราเชนไม่ว่าอย่างไรก็ต้องช่วยกันจัดการ

ดารัณเจ็บจนไอเพราะหมัดของเจตต์ ชญตว์อยู่ข้างๆ ยกชาและเทน้ำให้ บริกรอย่างเอาใจใส่อย่างมาก

เมื่อนรมนและขวัญตากลับมาก็เห็นฉากกลมกลืนนี้ ก็เม้มปากยิ้มขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“คุณชายชญตว์ คุณดีกับองค์หญิงหกมาก แต่ทำไมไม่ใส่ใจเราขนาดนี้เลยล่ะ?”

นรมนเอ่ยปากแซว

ดารัณหน้าแดงเล็กน้อยทันที

“คุณนายบุริศร์พูดเล่นแล้วค่ะ ฉันกับชญตว์เราโตมาด้วยกันตั้งแต่เล็กๆ ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิดหรอกค่ะ”

“พวกเราคิดยังไงเหรอ?”

นรมนยิ้มหยอกต่อไป

ชญตว์ปกป้องดารัณไว้ในอ้อมแขนทันที พูดอย่างเอาแต่ใจ “ทำอะไรน่ะ? รังแกดารัณที่ไม่มีคนรักเอ็นดูใช่ไหม? ฉันจะบอกพวกคุณให้นะ ฉันกลับมาแล้ว ต่อไปใครกล้าแกล้งดารัณของเรา ดูสิว่าฉันจะจัดการพวกคุณยังไง?!”

“พูดอะไรไร้สาระเนี่ย?”

หน้าดารัณแดงกว่าเดิม ดึงชญตว์มา เขินอายเล็กน้อย

ขวัญตากลับยิ้มขึ้นมา

“ดารัณ เราเรียกคุณแบบนี้ได้ไหม?”

ดารัณชะงักไป จากนั้นก็รีบพยักหน้า

เธอขี้ขลาดมาตั้งแต่เด็ก ไม่ค่อยมีเพื่อน ทุกคนเจอเธอ ถึงแม้ว่าจะเรียกเธอว่าองค์หญิงหกๆ แต่ก็ไม่ได้มีความเคารพเท่าไรนัก จนกระทั่งหลังจากราเชนเป็นพระราชา เธอก็เลยได้รับความเคารพขึ้นบ้าง แต่ก็ยังอิจฉาญาณินมากอยู่ดี

ทุกคนไม่เคยเรียกหล่อนว่าองค์หญิงห้า เรียกชื่อเล่นเธอแทน ดารัณอิจฉามากจริงๆ

ในตอนนี้ได้ยินขวัญตาพูดแบบนี้ แน่นอนว่าเธอก็รีบพยักหน้าตอบตกลง

ชญตว์เห็นแววตาปรารถนาของดารัณ ก็สงสารอย่างอดไม่ได้

“วันหลังฉันจะพาคุณออกไปแข่งรถ ถึงตอนนั้นคุณก็จะไม่รู้สึกเบื่อแล้ว”