ตอนที่ 1640
บทที่ 1640 ในท้องนี้มีอะไรบางอย่าง
October 31, 2026
นรมนรีบตามไปอย่างรวดเร็ว
“พี่”
เธอเรียกจณัตว์เอาไว้บริเวณตรงมุม
จณัตว์ตกตะลึงเล็กน้อย เมื่อเห็นนรมนก็เข้าใจอะไรบางอย่างไม่มากก็น้อย
“เธอตามมาเพราะอยากรู้ว่าฉันจับหญิงรับใช้คนนั้นได้หรือยังใช่ไหม?”
“อืม”
นรมนไม่ได้ปฏิเสธ รีบก้าวเท้าไปหาจณัตว์
“ฉันอยากไปดูกับพี่”
“ไปสิ”
จณัตว์กลับไม่ปฏิเสธ
น้องสาวตัวเองมีนิสัยอย่างไรเขารู้ดี ถึงเขาจะไม่ยอม สาวน้อยคนนี้ก็มีทางที่จะรู้มัน แทนที่จะให้เธอบุกเข้าไปก่อเรื่อง สู้พาเธอไปดูเองดีกว่า
“แต่เธอต้องเตรียมใจให้พร้อมนะ”
“หืม?”
นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย
จณัตว์พูดเสียงทุ้ม “หญิงรับใช้คนนั้นตายแล้ว คนของฉันพบศพเธอที่ทะเลสาบหลังสวน”
นรมนตกตะลึงอย่างอดไม่ได้
ตายแล้วเหรอ?
โดนฆ่าปิดปากเหรอ?
แต่ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้ทำอะไรเลย แค่ถูกเขาตะเบ็งเสียงเรียกเท่านั้น
แค่นี้ก็ให้คนคนหนึ่งตายได้เลยเหรอ?
นรมนไม่รู้ แต่ถ้าผู้อยู่เบื้องหลังคือปาณีจริงๆ ล่ะก็……
ดวงตาเธอจมลงทันที
ไม่!
ไม่มีทางเป็นปาณี!
คนใจดีอย่างปาณี จะกลายเป็นแบบนี้ได้อย่างไร?
แต่สำหรับเรื่องนภดลจะว่าอย่างไรล่ะ?
นรมนค่อนข้างสับสนวุ่นวายใจ
จณัตว์ตบบ่าเธอแล้วพูดเสียงทุ้ม “อย่าคิดเยอะเกินไป เรื่องนี้มันต้องมีบทสรุป เอาความคับข้องใจส่วนตัวที่มีกับปาณีออกไป เรามาดูความจริงกันดีกว่า เธอว่าไง?”
“ฉันรู้”
นรมนพยักหน้า
ที่จณัตว์พูดแบบนี้เพราะอยากให้เธออย่าคาดหวังกับปาณีมากเกินไป ปาณีที่ใจดีแบบนั้นจะเปลี่ยนแปลงจริงๆ เหรอ?
นรมนไม่รู้ แค่รู้สึกค่อนข้างเจ็บปวดหัวใจ
ถ้าปาณีเปลี่ยนไปจริงๆ เธอจะทำอย่างไรดี?
จนถึงตอนนี้นรมนก็ไม่รู้
เธอกับจณัตว์เดินมาถึงริมทะเลสาบ หญิงรับใช้คนนั้นนอนอยู่ที่นั่น องครักษ์สองสามคนเฝ้าอยู่ เมื่อเห็นนรมนและจณัตว์มาถึง ก็รีบพูดขึ้น “คุณธรณี คุณนายบุริศร์ เอาเธอขึ้นมาแล้วครับ”
“เอาไปไว้ห้องข้างๆ ฉันอาจจะต้องทำการชำแหละศพ”
จณัตว์เป็นหมอ และสามารถทำนิติเวชได้ บางครั้งศพก็สามารถให้คำตอบมากมายกับคนได้
ได้ยินว่าจณัตว์จะชำแหละศพ นรมนก็ชะงักไป แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ก็มีองครักษ์ยกศพไปอย่างรวดเร็ว
นรมนถามขึ้น “พี่ ตัวตนของหญิงรับใช้คนนี้สืบรู้เรื่องหรือยัง?”
“เอาไปเทียบDNAแล้ว ไม่นานก็จะได้ผลลัพธ์ แต่หญิงรับใช้โดยปกติจะไม่มีญาติ ไม่งั้นคงไม่ตายง่ายแบบนี้หรอก”
จณัตว์พูดพลางเดินไปที่ห้อง
“เธอจะมาด้วยไหม? หรือจะรออยู่ข้างนอก?”
อย่างไรแล้วการชำแหละศพก็ต้องมีเลือดไม่มากก็น้อย เขากลัวนรมนทนไม่ไหว
แต่นรมนพูดขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ “ไปด้วยสิ”
ไม่กี่ปีมานี้เธอไม่เจออุปสรรคอะไรมาบ้าง?
ก็แค่การชำแหละศพเท่านั้นเอง?
จะมีอะไรที่พบปัญหาได้มากกว่าการสังเกตการณ์ในสถานที่จริงอีกล่ะ?