บทที่ 1648 บางเรื่องฉันตัดสินใจเองไม่ได้

“คุณนาย คุณไปช่วยชัยยศ ฉันจะล่อพวกมันไป!”

นรมนตกตะลึง เธอมองสมจิต นึกถึงความรู้สึกระหว่างเธอกับชัยยศ ถึงในตอนนี้ไม่รู้ว่าความรู้สึกที่สมจิตมีต่อชัยยศยังเหลือมากน้อยแค่ไหน แต่เธอยอมเดิมพัน

“โอเค”

นรมนปล่อยสมจิตไปทันที จากนั้นก็รีบไปหาชัยยศ

กระสุนจำนวนมากยิงมาอย่างรวดเร็ว สมจิตควักปืนออกมาเล็งไปที่มือปืนซุ่มยิงด้านนอกทันที

ตามด้วยเสียงครวญคราง ร่างหนึ่งล้มลงมา

นรมนฉวยโอกาสนี้วิ่งไปข้างๆ ชัยยศ

“เป็นยังไงบ้าง? ทนได้ไหม? พวกโสธรกำลังมา นายต้องอดทนนะ”

ชัยยศเห็นนรมนพูด ขณะที่ใช้มือกดแผลเขาไว้แน่น ความรู้สึกเจ็บปวดทำให้เขาสั่นไปทั้งร่าง แต่ก็ขบฟันพูดขึ้น “คุณนาย ถ้ามีอะไรผิดปกติ คุณไปก่อนเลยนะ ไม่ต้องสนใจผม!”

“พูดอะไรน่าละอาย! นายคือคนของตระกูลโตเล็ก ไม่ว่าจะตอนไหนฉันก็ไม่ทิ้งนายไว้ข้างหลัง”

ตอนนี้นรมนตั้งหน้าตั้งตารอคอยว่าพวกโสธรจะมาเร็วหน่อย

ประมาณสองสามนาที ด้านนอกเกิดเสียงปืนที่แตกต่าง นรมนรู้ว่าพวกโสธรมาแล้ว

“ชัยยศ ทนไว้นะ!”

จิตวิญญาณทั้งหมดของนรมนอยู่ที่ชัยยศ ส่วนสมจิตสังเกตเห็นว่ามีคนมาแล้วมองชัยยศ จากนั้นก็หันตัววิ่งหนีไปอย่างไม่ลังเล

“คุณนาย รีบตามไป!”

“นายอย่าเพิ่งสนใจเธอ จัดการเรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน”

นรมนก็รู้ว่าสมจิตใช้โอกาสนี้หลบหนี แต่ตอนนี้เธอปล่อยชัยยศไม่ได้ ถ้าปล่อยเขา ชัยยศอาจจะเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ

คนของโสธรมาอย่างรวดเร็ว หนึ่งในนั้นมีชญตว์

เห็นบริเวณแผลชัยยศ ชญตว์ก็รีบลงมือช่วยห้ามเลือด

นรมนพูดกับโสธรว่า “ไปพาสมจิตกลับมาให้ฉัน”

“ครับ”

ชัยยศอยากพูดอะไรบางอย่าง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร

เขาถูกชญตว์แบกเดินไป

นรมนเหลือบมองทิศทางการจากไปของโสธร มองคนอื่นๆ ตัวเองก็เดินตามไป

โสธรไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสมจิต เมื่อสมจิตตั้งใจจะหนีอีกครั้งก็ถูกนรมนจับไว้ได้

“คุณนาย!”

“ถ้าเธอยังเอาใจใส่คุณนายอย่างฉัน ยังคิดถึงบุญคุณที่คุณตาฉันสนับสนุนเธอ เธอก็กลับไปกับฉัน ตอนนี้ถึงแม้เธอไม่พูดอะไร พวกมันก็จะฆ่าปิดปากเธอแล้ว เธอคิดว่าพวกมันจะเชื่อในสิ่งที่เธอพูดไหม?”

นรมนมองสมจิต น้ำเสียงธรรมดา แต่สมจิตรู้ว่านรมนโกรธแล้ว

เธอขบฟันพูดเสียงทุ้ม “ถึงฉันกลับไปกับคุณก็ไม่มีประโยชน์ บางเรื่องฉันตัดสินใจเองไม่ได้”

“งั้นก็แค่ทำตัวดีๆ”

คำพูดของนรมนทำให้สมจิตประหลาดใจ

โสธรฉวยโอกาสจับตัวสมจิตไว้ ทั้งสามขึ้นรถไป นรมนหาที่ซ่อนให้สมจิตซ่อนตัว

สถานที่แห่งนี้คือสถานที่ที่สหภาพQTจัดหาให้ น่าจะรอดจากสายลับที่อยู่เบื้องหลัง

เพราะการเคลื่อนไหวครั้งนี้แผลนรมนจึงเปิด เธอทำได้แค่ให้สมจิตช่วยตน

หลังจากสมจิตจัดการบาดแผลให้เธออย่างเงียบๆ แล้ว ก็ได้ยินนรมนพูดว่า “เธอกลับห้องไปพักผ่อนเถอะ ช่วงนี้ก็อยู่ที่นี่ พวกมันคงหาที่นี่ไม่เจอในเวลาสั้นๆ”

“ขอบคุณค่ะคุณนาย”

นรมนไม่ได้พูดอะไรอีก ที่จริงแล้วเธอค่อนข้างเหนื่อยใจ

ลูกชายคนเล็กไม่รู้อยู่ที่ไหน ตอนนี้สมจิตดูเหมือนกำลังน้ำท่วมปาก และชัยยศก็ได้รับบาดเจ็บ คุณตาก็ไม่รู้เป็นอย่างไรบ้าง เรื่องมากมายต้องให้เธอจัดการ เธอพักผ่อนไม่ได้ ทรุดตัวก็ไม่ได้

นรมนให้โสธรหาบางคนมาคุ้มครองสมจิต ส่วนตัวเองขับรถกลับไปที่พัก

เธอเพิ่งกลับบ้านมาก็ได้รับสายหนึ่ง เป็นเบอร์โทรศัพท์ที่ซ่อนเอาไว้ หัวใจนรมนกังวลขึ้นมาเล็กน้อย

หรือจะเป็นคนที่ลักพาตัวลูกชายคนเล็กโทรมา?

นรมนรีบเลื่อนปุ่มรับสาย

“แกเป็นใคร? ไม่ว่าแกจะมีจุดประสงค์อะไรก็เล่นงานฉัน ปล่อยลูกชายคนเล็กฉัน!”

คำพูดนรมนทำให้อีกฝ่ายตะลึงเล็กน้อย