บทที่ 1647 พวกเขาจำเป็นต้องช่วยตัวเอง

ทั้งร่างชัยยศตกตะลึง

เป็นแบบนี้ได้อย่างไร?

“คุณนาย เข้าใจผิดตรงไหนหรือเปล่า?”

“แผลบนร่างฉันเธอเป็นคนลงมือเอง ฉันเห็นกับตา ฉันจะบอกว่าฉันเข้าใจผิดเหรอ?”

เสียงนรมนมีความเย็นชาเล็กน้อย

ตอนนี้ลูกชายคนเล็กหายตัวไป เธอกระวนกระวายใจ เธอรู้ว่าตัวเองตำหนิชัยยศไม่ได้ แต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับสมจิตมีแค่ชัยยศเท่านั้นที่รู้เรื่องบ้าง

นรมนพูดมาถึงขนาดนี้แล้ว แน่นอนว่าชัยยศไม่คิดว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด อารมณ์เขาก็ค่อนข้างหนักอึ้ง

“ผมรู้ว่าสมจิตมีบ้านอยู่ที่นี่ แต่ไม่รู้ว่ามีคนอาศัยอยู่ไหมตอนนี้”

“ส่งที่อยู่ให้ฉัน”

นี่คือเบาะแสหนึ่งสำหรับนรมน

ชัยยศยืนกรานที่จะไปกับนรมน บางทีอาจจะเพราะว่าไม่เชื่อว่าสมจิตทรยศ บางทีอาจจะเพราะกลัวนรมนได้รับบาดเจ็บ

นรมนก็ไม่ได้เห็นเขาเป็นคนนอก ขับรถไปที่พักอาศัยของสมจิตพร้อมกับเขา

ไม่คิดว่าชัยยศจะมีกุญแจที่นี่ด้วย เรื่องนี้ทำให้นรมนค่อนข้างประหลาดใจ

เมื่อพวกเขาเดินเข้าไป นรมนเห็นถ้วยชาในห้องรับแขก น้ำในนั้นยังคงร้อนอยู่ แสดงว่าเมื่อครู่นี้มีคนอยู่ แค่ออกไปตอนที่พวกเขาเปิดประตู

เห็นได้ชัดว่า ชัยยศก็สังเกตเห็นจุดนี้เหมือนกัน

“สมจิต เธออยู่ไหม?”

ชัยยศตามหาอย่างรวดเร็ว นรมนยืนกลางห้องรับแขก มองไปรอบๆ รู้สึกได้ว่ามีสายตาหนึ่งมองร่างตนอยู่ เธอพูดขึ้นเรียบๆ “สมจิต ฉันไม่สนว่าเธอทำงานให้ใคร ไม่สนว่าเธอเป็นคนของใคร ฉันแค่อยากรู้ที่อยู่ของลูกชายคนเล็กฉัน”

ภายในห้องเงียบสงบ ราวกับไม่มีใครอยู่ แต่นรมนรู้ ว่าเธออยู่

“สมจิต ฉันไม่ถามอะไรเลย ไม่พูดอะไรเลยก็ได้ ฉันแค่อยากรู้ที่อยู่ของลูกชายคนเล็กฉัน เธออยู่กับคุณตาฉันมาตั้งหลายปี ตอนนี้คุณตาฉันสมองตายเพราะลูกชายคนเล็กฉันหายตัวไป เธอแน่ใจนะว่ามันคือสิ่งที่เธออยากเห็น?”

สมจิตที่อยู่ในความมืดกำหมัดสองข้างแน่น ดวงตาเกิดแสงดิ้นรน เธอปิดหู ไม่อยากได้ยินนรมนพูด แต่ยิ่งไม่อยากได้ยินมากเท่าไร เสียงนรมนก็ยิ่งดังเข้าหูเธอมากเท่านั้น

“ตอนเธออยู่กับฉัน ฉันให้ความสำคัญกับเธอ เธอมีอะไรไม่พอใจฉัน เธอบอกฉันได้ อะไรที่เปลี่ยนได้ฉันเปลี่ยนแน่ อะไรที่เปลี่ยนไม่ได้ฉันจะพยายามเปลี่ยนมันโอเคไหม? ฉันเป็นแม่คน เป็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอน่าจะเข้าใจสภาพจิตใจฉันในตอนนี้นะ สมจิต ถือว่าฉันขอร้องเธอได้ไหม?”

เสียงนรมนมันแทรกซึมเข้าไปในหูสมจิต

ชัยยศตามหาหนึ่งรอบก็ไม่เจอสมจิต อดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ

“สมจิต เธอออกมา! ตอนแรกที่เธอติดต่อฉันมันหมายความว่ายังไงฮะ? เพื่อลักพาตัวลูกของคุณนายไปงั้นเหรอ? เรื่องระหว่างเรามันคือผลประโยชน์ เธอให้ฉันรู้หน่อยได้ไหม?”

สมจิตรู้สึกหัวใจตัวเองโดนฉีกเป็นชิ้นๆ แล้ว

เธอหายใจเข้าลึกๆ สุดท้ายก็เดินออกมา

ขณะที่นรมนเห็นสมจิต ทั้งร่างก็ค่อนข้างระวังตัว

“สมจิต”

“คุณนาย ขอโทษนะคะ ฉันบอกที่อยู่คุณชายน้อยของคุณไม่ได้ แต่ฉันบอกคุณได้ว่า เขาปลอดภัยมากๆ และไม่เป็นอะไร”

คำพูดของสมจิตทำให้นรมนหรี่ตาเล็กน้อย

“ฉันเป็นแม่ของลูก ฉันอยากเจอลูกชายฉัน”

“ฉันตัดสินใจเองไม่ได้”

“งั้นก็ให้คนตัดสินใจได้มาคุยกับฉัน!”

ท่าทางของนรมนดื้อรั้นมาก

เมื่อชัยยศได้ยินสมจิตพูดแบบนี้ก็รู้ว่าสิ่งที่นรมนพูดเป็นความจริง

สมจิตของเขากลายเป็นคนที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเขาแล้วจริงๆ

“ทำไม? สมจิต เธอบอกฉันหน่อยว่าทำไม?”

เผชิญหน้ากับการซักถามของชัยยศ สมจิตหันศีรษะไปกัดปากไม่พูดอะไร แต่ในดวงตามีน้ำตาและความสับสน

สมจิตมองไหล่ที่ได้รับบาดเจ็บของนรมน ใบหน้าก็มีความรู้สึกผิดเล็กน้อย

“คุณนาย คุณได้รับบาดเจ็บ รีบกลับไปพักผ่อนดีกว่านะคะ คุณชายน้อยฉันจะดูแลให้”