บทที่ 1646 ทำไมไม่ถามล่ะ

ทั้งร่างคมทิพย์ตกตะลึง แต่แววตาค่อนข้างแน่วแน่

ตอนแรกเธอไม่คิดว่ามันคือแผนสมรู้ร่วมคิด แต่ตอนนี้ดูเหมือนการหายตัวไปของพฤกษ์จะมีอะไรบางอย่าง

“คุณนายรัตติกรวรกุล เราต้องบอกประธานบุริศร์ไหมครับ?”

“ได้”

คมทิพย์ไม่สามารถเคลื่อนไหวเพียงลำพังได้ เมื่อได้ยินบอดี้การ์ดพูดแบบนี้ก็พยักหน้า แต่หัวใจนั้นเด็ดเดี่ยวอย่างมาก

อีกฝ่ายคือใครกันแน่?

บางทีตั้งแต่พวกเขาเหยียบแผ่นดินนี้ก็ถูกจับตามองแล้ว ถึงขนาดโดนเฝ้าดูอย่างใกล้ชิดด้วย แต่คนที่รู้ว่าพวกเขามาที่นี่ นอกจากนรมนและบุริศร์ ก็มีแค่คนของทหารเท่านั้น

หรือคนของทหารต้องการกำจัดพฤกษ์?

ความคิดนี้ทำให้คมทิพย์กลัวจนตัวสั่น

ถ้าเป็นความจริง งั้นพฤกษ์ก็ตกอยู่ในอันตรายแล้วจริงๆ

เธอรีบโทรหานรมน

นรมนตกใจตื่นเพราะเสียงริงโทนโทรศัพท์ เห็นเป็นเบอร์คมทิพย์ก็ตกตะลึงเล็กน้อย รีบกดรับสาย

“คมทิพย์ เธอถึงแล้วเหรอ? สถานการณ์เป็นยังไงบ้าง? ร่างกายเธอยังโอเคไหม?”

สิ่งที่นรมนอยากถามมีเยอะมากเกินไป ในตอนนี้ได้รับสายจากคมทิพย์ก็อยากรู้มากว่าทางนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้างผ่านโทรศัพท์

หัวใจคมทิพย์อบอุ่นไม่มากก็น้อย

เธอพูดเสียงทุ้ม “ฉันถึงแล้ว อยู่โฮสเทล แต่มันมีเรื่องแปลกเกิดขึ้น”

คมทิพย์เล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้นรมนฟัง

นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย

นี่ไม่ใช่สถานการณ์ที่ดี

เธอนึกถึงสมจิตอีกครั้ง

สมจิตคือคนที่คุณท่านตนุวรให้เธอมา ครั้งหนึ่งเคยเป็นทหาร หรือทุกอย่างนี้จะเกี่ยวข้องกับทหาร?

ทหารต้องการฆ่านภดล ต้องการกำจัดพฤกษ์เหรอ?

แต่เพราะอะไรล่ะ?

เรื่องที่นภดลเป็นผู้บ้าคลั่งก็สมควรที่ทหารจะลงมือ แล้วพฤกษ์ล่ะ?

ทำไมพฤกษ์ถูกมุ่งเป้า?

เพราะพฤกษ์พบอะไรบางอย่างเหรอ?

นรมนเกิดความสงสัยขึ้นมาทีละอย่าง

“คมทิพย์ เธออย่าเพิ่งเคลื่อนไหว เธอโทรหาบุริศร์และพี่ฉัน พวกเขาน่าจะใกล้ถึงแล้ว เธอปรึกษาพวกเขาดู ฉันรู้ว่าเธอร้อนใจ เป็นห่วงพฤกษ์ แต่เธอเชื่อฉันนะ มีพวกเขาอยู่ โอกาสในการตามหาพฤกษ์เจอมันจะมากขึ้น”

“ฉันรู้ แล้วทางฝั่งเธอเป็นยังไงบ้าง?”

คมทิพย์ไม่เคยคิดเลยว่าผู้หญิงอ่อนแออย่างตัวเองจะมีวันที่ได้มาสนามรบจริงๆ แต่เพื่อพฤกษ์แล้ว สิ่งที่เธอทำมันคุ้มค่า

นรมนก็บอกคมทิพย์เกี่ยวกับเรื่องที่นี่ ในเวลานี้เธอไม่สามารถมองคมทิพย์เป็นผู้หญิงธรรมดาได้ และไม่สามารถมองเป็นดาราได้ อย่างไรแล้วตอนนี้สองเรื่องนี้ดูเหมือนจะเกี่ยวข้องกันทั้งหมด

คมทิพย์ได้ยินคำพูดนรมนแล้วก็ไม่กล้าทำอะไรซี้ซั้วอย่างแท้จริง

ทั้งสองคุยกันอีกสองสามประโยค คมทิพย์วางสายไป ทางด้านนรมนก็ตกอยู่ในความคิด

สมจิตเป็นคนของใครกันแน่?

เธอก็วิดีโอคอลไปหาคุณท่านตนุวรอย่างไม่รู้ตัว

ตามหลักการแล้วราเชนแต่งงาน คุณท่านตนุวรต้องมา แต่เขามีธุระไปไม่ได้ชั่วคราว ตอนนี้นรมนถึงนึกขึ้นได้ว่าคุณท่านตนุวรเป็นคนที่เกษียณแล้ว ในเวลานี้จะมีเรื่องอะไรขัดขวางเขาจนไปไม่ได้?

แต่คุณท่านตนุวรไม่รับสายวิดีโอคอล

ความไม่สบายใจในก้นบึ้งจิตใจของนรมนค่อยๆ แพร่กระจายออกไปทีละนิด

เธอรีบโทรหาคนที่คฤหาสน์หลังเก่า พ่อบ้านทางนั้นรับสายอย่างรวดเร็ว

“ครับคุณนาย”

“คุณตาฉันอยู่ไหม?”

พ่อบ้านส่ายหน้ากับคำพูดนรมนแล้วพูดขึ้น “คุณนาย คุณท่านตนุวรไม่อยู่ จริงๆ แล้วคุณท่านตนุวรอยู่โรงพยาบาลครับ”