บทที่ 1661 นายกล้าถีบฉันเหรอ?

คำพูดของชินทรทำให้หัวใจของตุลธรบีบรัดแน่น

“ฉันไม่เข้าใจนายกำลังพูดอะไร?”

“ไม่เข้าใจงั้นเหรอ? ตอนแรกฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน ก่อนที่พวกฉันจะรับภารกิจ จู่ๆก็มีคนมาบอกว่าต้องตรวจเลือดพวกฉัน ซึ่งตั้งแต่ออกปฏิบัติการมาพวกฉันไม่เคยต้องทำอย่างนี้เลยสักครั้ง ตอนนั้นแม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่ฉันเองก็ไม่ได้คิดมากอะไร จนกระทั่งรู้ว่าที่จริงแล้วคำว่าภารกิจก็เป็นแค่เรื่องโกหก เพื่อที่จะปิดล้อมพวกฉันเอาไว้ในสนามรบ แต่กลับส่งคนมานำตัวพวกฉันไปอย่างลักขื่อเปลี่ยนเสา ฉันก็เลยรู้ว่าที่ตรวจเลือดมันมีปัญหาแน่ๆ”

คำพูดของชินทรทำให้สีหน้าของตุลธรเปลี่ยนไป

เขาพูดต่อว่า “ต่อมาก็ได้มาเจอเชษฐ์ ถึงฉันจะพอเดาได้ แต่ก็ยังคิดไม่ถึงอยู่ดีว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเชษฐ์คือพวกนาย！กรงขังนั่นทำให้พวกฉันสูญเสียศักดิ์ศรี สูญเสียสิทธิ์ในการมีชีวิตอยู่ต่อ ถึงแม้พี่น้องของตระกูลเจริญไชยจะตายแทนฉัน แต่ฉันคิดว่าเพราะการตายของเขาพวกนายถึงได้หันมาสนใจนรมนลูกสาวฉันใช่ไหม?”

“พวกนายคิดว่าคนที่ตายคือฉัน เพราะความพิเศษของสายเลือดตระกูลเจริญไชย ดังนั้นพวกนายถึงได้จับตามองนรมนลูกสาวของฉัน และก็เพราะความพิเศษของตำแน่งบุริศร์ พวกนายเลยไม่สามารถทำมันได้อย่างเปิดเผย เลยต้องหลอกใช้คนอื่นให้จัดการแทนพวกนาย ไม่ว่าจะเป็นหมู่บ้านดารายน รวมไปถึงพวกนิวัฒน์ ฉันล่ะอยากรู้จริงๆข้อมูลสายแร่ของหมู่บ้านดารายนหลุดออกไปได้ยังไง?”

“สายแร่อยู่หลังภูเขาของหมู่บ้านดารายน ปกติแล้ว คนในหมู่บ้านจะไม่ไปทำะไรที่นั่นถ้าไม่จำเป็น คนรุ่นหลังแทบจะไม่รู้เลยว่ามีสถานที่แบบนั้นอยู่ แต่แล้วทำไมดันมาถูกค้นพบในรุ่นของโอด้วยล่ะ? มันมีความเป็นไปได้เดียวเท่านั้น ก็คือมีคนบอกพวกเขา และก็เพราะว่าสายแร่ถูกค้นพบ ถึงเป็นเหตุให้หมู่บ้านดารายนตกอยู่ในอันตรายทั้งหมู่บ้าน”

“ทำยังไงไม่ให้คนสังเกตเห็นเรื่องที่พวกนายทำงั้นเหรอ? ก็คงเป็นไปได้ว่าในสถานการณ์ที่มีทั้งปัญหาภายในและภายนอกจู่โจมเข้ามาพร้อมกัน เลยไม่มีใครคิดมาถึงพวกนาย ดังนั้นลูกสาวของฉันเลยต้องอยู่ในสถานการณ์แบบนั้นบ่อยๆ แต่ก็รอดพ้นมาได้เพราะมีบุริศร์ช่วย ต่อมาพอพวกนายรู้ว่าฉันถูกเบื้องบนช่วยเอาไว้ และเริ่มทำงานให้เบื้องบน นายก็เลยได้รู้ว่าคนที่ตายในตอนนั้นไม่ใช่ฉัน แต่เป็นพี่น้องของตระกูลเจริญไชย ดังนั้นพวกนายเลยเริ่มตรวจสอบและตามสืบนภดล เพราะถึงยังไงนภดลก็อยู่ในฐานะบุคคลที่ถูกทดลองตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ แถมยังมีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้ และควบคุมอาการคลุ้มคลั่งได้ เพราะงั้นสำหรับพวกนายแล้ว นภดลจึงควรค่าแก่การวิจัย แต่ขณะเดียวกันพวกนายก็ไม่ยอมปล่อยหลานชายของฉันไป เพราะว่าดวงตาสีฟ้าสองคู่นั้น เและสายสัมพันธ์จากสายเลือดพิเศษของฉันในอดีต พวกนายเลยไม่ยอมปล่อยให้หลานของฉันได้เติบโตอย่างอิสระใช่ไหม?”

เมื่อได้ยินชินทรพูดประโยคเหล่านี้ออกมาอย่างฉะฉาน สีหน้าของตุลธรก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด

“เรื่องพวกนี้นายเดาได้ หรือมีหลักฐาน?”

“ฉันไม่มีหลักฐาน และฉันก็ไม่คิดที่จะทำอะไรพวกนายด้วย ตอนนี้สำหรับฉันแล้ว การที่ครอบครัวได้อยู่อย่างสงบสุขต่างหากคือสิ่งที่ปรารถนาที่สุด เพราะงั้นคุณตุลธร อย่ามาบังคับฉัน ฉันต้องการแค่หลานของฉัน!”

คำพูดของชินทรทำให้ตุลธรนิ่งอึ้งไป

เขาขมวดคิ้วครุ่นคิดอย่างหนัก

ชินทรรู้มากเกินไปแล้ว เขาเริ่มกลัวซะแล้วสิ!

เรื่องเมื่อยี่สิบปีก่อนเขาก็เดาได้หมด ถึงแม้จะไม่มีหลักฐาน แต่ใครจะรับประกันได้ว่าในอนาคตจะหาหลักฐานไม่ได้?

“ชินทร นายควรรู้เอาไว้ ที่นี่ ฉันใหญ่ที่สุด!”

“แล้วยังไง? ฉันต้องกลัวเหรอ?”

พูดจบชินทรก็แกะกระดุมเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นระเบิดที่แขวนอยู่กับหน้าอก

“เชี่ยนี่มัน!”

ตุลธรทรุดลงกับพื้น เหงื่อเย็นๆไหลซึมตามหน้าผาก

“ชินทร นายบ้าไปแล้วเหรอ?”

“ส่งตัวหลานฉันมา ไม่อย่างนั้นนายกับฉันดับพร้อมกันแน่!”

ชินทรไม่ได้มีท่าทีล้อเล่นเลยสักนิด

แววตาของเขาแดงเถือกน่ากลัว ดูก็รู้แล้วว่ากำลังเสียสติ

หัวใจของตุลธรเต้นตุบๆ

เขาจะตายไม่ได้!

ตอนนี้เขาได้ทั้งชื่อเสียงและผลประโยชน์ ชีวิตดีๆหลังจากนี้กำลังรอเขาอยู่ เขาจะตายได้ยังไง?

“ได้! ฉันจะส่งให้คุณ นายเก็บระเบิดก่อนนะ!”

“ฉันต้องได้เห็นหลานฉัน!”

ชินทรไม่ยอมถอยเลยสักนิด