บทที่ 1663 แล้วทำไมต้องผม?

ชินทรรู้ว่าตัวเองควบคุมอารมณ์ไม่ได้แล้ว แต่ในเมื่อมันเป็นอย่างนี้ เขาจึงไม่อยากปิดบัง

“ฉันเป็นมนุษย์กลายพันธุ์เหมือนนภดล”

คำพูดของชินทรทำให้ธเนศพลนิ่งอึ้ง จากนั้นก็เหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ รีบลุกขึ้นไปปิดประตูด้วยความรวดเร็ว จากนั้นก็สังเกตซ้ายขวา เมื่อพบว่าไม่มีคนจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

เขาส่งสัญญาณทางสายตา กานต์ก็รู้ได้ในทันที จึงเปิดคอมพิวเตอร์เพื่อเก็บข้อมูลเหตุการณ์รอบๆ

เรื่องนี้มันเรื่องใหญ่มาก มากเสียจนใจของธเนศพลเต้นรัวเร็ว

มนุษย์กลายพันธุ์?

จะเป็นไปได้ยังไง?

เมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของธเนศพล นัยน์ตาของชินทรก็ทอแววขำขัน

“คุณชายธเนศพล นายไม่ต้องกังวลหรอก ฉันตัดสินใจเอาไว้แล้ว คราวนี้ที่ออกมาก็ไม่คิดที่จะมีชีวิตรอดกลับไปแล้วล่ะ”

“คุณตา กำลังพูดอะไร?”

หัวใจของกานต์บีบรัดขึ้นมาทันที

กว่าครอบครัวของเขาจะอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากัน กว่าหม่ามี๊จะได้กลับมาเจอพ่อแม่ เขาไม่ยอมให้ใครมาทำลายความสงบสุขของพวกเขาทั้งนั้น！

เมื่อชินทรเห็นท่าทีปกป้องของผู้เป็นหลาน ก็ลูบหัวของเขาแล้วพูดยิ้มๆว่า “ไม่ต้องห่วง ตาไม่ยอมตายง่ายๆหรอก ถึงยังไงกว่าจะมาเป็นอย่างวันนี้ได้ ก็เสียอะไรไปมากเหมือนกัน”

นัยน์ตาของเขาทอแววซับซ้อน

ธเนศพลขมวดคิ้วมุ่น เอ่ยถามเสียงเบาว่า “ท่านชินทร นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?”

“เรื่องนี้คงต้องเริ่มพูดตั้งแต่ยี่สิบปีก่อน”

จากนั้นชินทรก็เล่าเรื่องที่ตระกลูสิทธิรัตน์สุนทรมีส่วนร่วมยังไง หลอกใช้เชษฐ์ให้ทำอะไรบ้างออกมาทั้งหมด

หลังจากที่ธเนศพลกับกานต์ได้ฟังก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ

“มันจะมากเกินไปแล้ว！กล้าเอาทหารของเราไปทำการทดลองเหรอ！”

ธเนศพลทุบหมัดลงบนโต๊ะ

ด้านชินทรกลับไม่ได้กรุ่นโกรธและอารมณ์เดือดเหมือนอย่างเมื่อก่อน เอ่ยพูดนิ่งๆขึ้นมาว่า “ร่างกายของทหารแข็งแรง เหมาะแก่การกลายพันธ์ุมากที่สุดแล้ว อีกอย่างถ้าหากสำเร็จก็จะกลายเป็นยอดมนุษย์ที่เอาชนะคนเป็นร้อยๆได้ พรรคพวกของฉันออกไปทั้งหมดห้าสิบกว่าคน แต่เหลือรอดมาได้แค่สิบกว่าคน ฉันเห็นพวกเขาตายไปอย่างเจ็บปวดทรมานแต่กลับทำอะไรไม่ได้ ที่ฉันรอดมาได้ก็เพราะการวิจัยพันธุกรรมที่ตระกูลโตเล็กมีส่วนร่วมก่อนหน้านี้ และมีข้อมูลชุดนั้น ตอนแรกฉันไม่เข้าใจว่าข้อมูลชุดนั้นมีประโยชน์อะไร ต่อมาพอผ่านการทดลองอันเจ็บปวดครั้งแล้วครั้งเล่าฉันถึงค่อยๆจับต้นชนปลายได้ ฉันเลยบอกพวกเขา พวกเขาจึงปล่อยให้ฉันมีชีวิตรอด อาจเป็นเพราะความพิเศษทางสายเลือดของฉัน จึงกลายเป็นมนุษย์กลายพันธุ์ที่ประสบความสำเร็จที่สุด มีรูปร่างลักษณะเหมือนมนุษย์ทุกอย่าง แต่กลับมีกำลังที่ใครก็ไม่อาจต้านได้ แต่ว่าพรรคพวกของฉันไม่ได้โชคดีขนาดนั้น และนี่ก็คือสาเหตุที่ทำไมตระกลูสิทธิรัตน์สุนทรถึงลักพาตัวภาณ เขาคิดว่าดวงตาของภาณพิเศษ แล้วยิ่งนรมนเคยได้รับเลือดของนภดล จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการเป็นมนุษย์กลายพันธุ์”

“สารเลว！”

ไม่ว่ายังไง ธเนศพลก็รับไม่ได้ที่เอาเด็กไปวิจัย

กานต์ไม่ได้พูดอะไรออกมา แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความโหดเหี้ยมและขุ่นเคือง

เมื่อเห็นท่าทางแบบนี้ของพวกเขา ชินทรก็หลุดขำออกมา

“อย่าเป็นอย่างนี้กันหมดสิ ลองคิดในแง่ดี อย่างน้อยฉันกับพรรคพวกก็รอดมาได้ไม่ใช่เหรอ? อีกอย่างที่ฉันมาคราวนี้ก็เพราะอยากให้คุณชายธเนศพลช่วยอะไรบางอย่าง”

“ท่านพูดมาได้เลย”

ธเนศพลรีบยืดตัวตรง

ชินทรมองมาที่เขา เอ่ยพูดออกมาทีละคำว่า “ฉันหวังว่าคุณชายธเนศพลจะทำทุกวิถีทางเพื่อขึ้นไปนั่งตำแหน่งนั้นให้ได้ และให้สิ่งแวดล้อมที่ดีแก่พวกพ้องของฉัน เพราะถึงยังไง ครอบครัวของพวกเขาต่างก็คิดว่าพวกเขาตายกันหมดแล้ว สภาพของพวกเขาในตอนนี้ออกไปเจอใครไม่ได้ด้วย”

ธเนศพลนิ่งไปเล็กน้อย

ชินทรแค่อยากให้เขาดูแลกลุ่มมนุุษย์กลายพันธุ์เท่านั้นน่ะเหรอ?

“แล้วทำไมต้องผม? บุริศร์ก็สามารถสร้างสิ่งแวดล้อมดีๆให้พวกเขาได้เหมือนกันนะ”