ตอนที่ 1664
บทที่ 1664 ทำเรื่องดีๆเป็นสักที
October 31, 2026
ที่ชินทรพูดมาถือเป็นความลับสุดยอด เพราะมันเกี่ยวพันถึงชีวิตของหลายๆตระกูล ถ้าเกิดมีคนเจตนาไม่ดีมาได้ยินเข้าล่ะก็ต้องก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่แน่ๆ
“ผมจะออกไปดู！”
กานต์กำลังจะออกไป แต่ถูกธเนศพลห้ามเอาไว้เสียก่อน ในเวลาแบบนี้เขาจะให้กานต์ออกไปเผชิญเหตุไม่คาดฝันไม่ได้เด็ดขาด
“อยู่เฝ้าน้องชายนายไป เรื่องนี้ฉันจัดการเอง”
พูดจบธเนศพลก็เรียกคนของตัวเองตามออกไปด้วย
เงาดำนั้นไหวตัวอย่างรวดเร็ว ชินทรตามออกมาถึงประตูได้ไม่ทันไรก็ไร้ร่องรอยของอีกฝ่ายแล้ว ด้านธเนศพลที่ตามออกมาแล้วเห็นชินทรยืนขมวดคิ้วอยู่ตรงนั้น ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า “ท่านชินทร มันไปไหนแล้ว?”
“หายไปแล้ว”
ชินทรขมวดคิ้วจนแทบจะผูกเป็นปม
ไหวตัวได้เร็วขนาดนี้มันน่าเหลือเชื่อเกินไป แต่ชินทรก็นึกถึงความเป็นไปได้อีกอย่าง นั่นก็คือเงาดำนั้นคือคนที่นี่
เพราะดูคุ้นชินกับเส้นทางที่นี่เป็นอย่างดี ดังนั้นต้องมุดเข้าไปในที่พักหลังใดหลังหนึ่งแน่ๆ ถ้าจะสืบหาตอนนี้ก็คงสืบหาไม่ได้
ชินทรเริ่มไม่สบายใจ
เขากลับมาที่ห้องของธเนศพล
“ท่านชินทร ไม่มีใครตามทันเลยเหรอ?”
ชินทรส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ฉันสงสัยว่ายังไม่ไปไหนหรอก อยู่แถวๆนี้แหละ แต่ว่าคนของนายมีมากเกินไปเลยจะดูวุ่นวาย ถ้าเกิดทำการตรวจสอบขึ้นมาล่ะก็ อาจจะเป็นการดึงดูดความสนใจของฝ่ายอื่น ถึงตอนนั้นคงไม่เป็นผลดีกับนายแน่ๆ”
คำพูดนี้ทำลายการคาดเดาของธเนศพลในทันที
“เป็นใครกันนะ?”
กานต์เริ่มขมวดคิ้ว
“อย่าเพิ่งไปสนใจเลยว่าเป็นใคร ตั้งแต่นี้เป็นต้นไปนายสังเกตคนของนายให้ดี ฉันอยู่ที่นี่นานไม่ได้ คนของฉันยังอยู่ที่สนามฝึกซ้อมของตระกลูสิทธิรัตน์สุนทร ฉันกลัวว่าตุลธรจะเล่นอะไรตุกติก ฉันคงต้องขอตัวกลับไปที่นั่นก่อน”
“ท่านชินทรระวังตัวด้วย”
ธเนศพลมาส่งชินทรที่หน้าประตู
อีกด้านหนึ่ง
เงาดำนั้นผลุบเข้าไปในห้องข้างๆด้วยความรวดเร็วราวกับหายตัว จากนั้นก็กลั้นหายใจเอาไว้เป็นอันดับแรก
ชินทรไวเกินไป จนเกือบจะจับเขาได้แล้ว
หลังจากที่เห็นว่าชินทรไปแล้ว เขาก็ไม่กล้ารีบออกไปทันที รออยู่ประมาณครึ่งชั่วโมงถึงได้เดินออกมา
เขาย่องเบาอย่างไร้เสียงเดิน จนมาถึงห้องหนังสือของคุณท่านขวัญชัย
“ท่านขวัญชัยครับ”
“เข้ามา！”
หลังจากที่เงาดำนั้นเดินเข้ามา ก็พบว่ายศพงศ์เองก็อยู่ข้างใน เขาจึงชะงักนิ่งไปในทันที
คุณท่านขวัญชัยมองมาที่เขา เอ่ยถามต่อหน้ายศพงศ์ว่า “ชินทรไปแล้ว?”
“ครับ”
“เขามอบหมายให้ธเนศพลดูแลคนพวกนั้น?”
“ครับ”
แม้เจ้าของเงาดำจะประหลาดใจ แต่ก็ยังรายงานความเป็นไปอย่างสมหน้าที่
เมื่อได้ยินเจ้าของเงาดำเอ่ยพูดอย่างนี้ คุณท่านขวัญก็โบกมือ “เอาล่ะ แกออกไปได้ละ ต่อไปนี้ไม่ต้องมารายงานฉันแล้ว ตั้งใจทำหน้าที่คุ้มกันธเนศพลให้ดีก็พอ”
“ครับ”
เจ้าของเงาดำพูดจบก็ถอยออกไป