บทที่ 1665 ผมจะรอพี่มาหา

นี่มันหมายถึงอะไร?

ยอมรับ?

หัวคิ้วของธเนศพลเริ่มขมวดมุ่น

เขาไม่ชอบตรงที่คุณท่านคบค้าสมาคมกับคนอย่างลุงยศพงศ์ ทั้งๆที่บางเรื่องสามารถพูดมันออกมาให้ชัดเจนก็ได้ แต่กลับทำให้มันมีลับลมคมนัย ให้เขาต้องคอยมาคาดเดาอยู่เรื่อย

เขากับชินทรคิดเหมือนกัน ไม่มีใครเร็วกว่าชินทร แต่ชินทรกลับตามคนคนนั้นไปไม่ทัน นั่นแปลว่าคนคนนั้นอยู่ในนี้นี่แหละ ซึ่งที่นี่ไม่ได้มีแค่อีกฝ่ายอยู่แค่คนเดียว

ดังนั้นธเนศพลจึงคิดถึงคุณท่านขวัญชัยขึ้นมาได้

เขาเคาะประตูแล้วเดินเข้าไป ก็พบว่าคุณท่านขวัญชัยกำลังหลับตาอยู่ พร้อมเอ่ยพูดอย่างเรียบนิ่งว่า “อยากถามอะไรก็กลับไปหาคำตอบเอง ฉันเหนื่อยแล้ว”

“ผมยังไม่ได้พูดเลย”

“ไม่อยากฟัง ถึงพูดมาฉันก็ไม่บอกแกหรอก อยากทำอะไรก็ไปทำ ยังหนุ่มยังแน่นให้มันกล้าๆหน่อย”

คำพูดของคุณท่านขวัญชัยแฝงไปด้วยความหมาย ซึ่งธเนศพลฟังออก

“ต่อให้ผมพลิกทั้งเมืองหลวงก็จะไม่สนใจ?”

“แกเป็นผู้ใหญ่แล้ว สามารถรับผิดชอบการกระทำของตัวเองได้แล้ว”

คุณท่านขวัญชัยยังคงพูดออกมาอย่างคลุมเครือ ทำให้ธเนศพลปวดหัวตุบๆ

“ได้ ไหนๆคุณปู่ก็แก่แล้ว ก็พักผ่อนเยอะๆ ไม่ควรสอดมือเข้าไปยุ่งเรื่องของคนอื่น แล้วก็ฝากไปบอกลุงยศพงศ์ด้วย บางเรื่องผมจำเป็นต้องอยู่ฝ่ายตรงข้ามกับเขา”

“เขาเป็นหทารมาทั้งชีวิต ความคิดความอ่านสูงกว่าแกเยอะ ออกไปได้แล้ว อย่ามารบกวนเวลาพักผ่อนฉัน”

คุณท่านขวัญชัยเอ่ยไล่

ธเนศพลเดินออกมาอย่างฟึดฟัด จึงเห็นชมพูยืนอยู่ตรงนั้นพอดี ราวกับกำลังรอเขาอยู่

“ชมพู? มาทำอะไรที่นี่?”

“พี่กานต์บอกว่าแด๊ดดี้อยู่ที่นี่”

ชมพูชื่นชอบแด๊ดดี้คนนี้เป็นอย่างมาก

ขอแค่เธออยากได้ ต่อให้ไม่เอ่ยปากขอ แด๊ดดี้ก็จะซื้อให้ทุกอย่าง บางครั้งเธอแค่มองบ่อยๆเท่านั้น วันต่อมาก็จะมีของชิ้นนั้นมาวางอยู่ในห้อง อีกอย่างธเนศพลยังเล่นเป็นเพื่อนเธอได้ด้วย ต่อให้เขาจะยุ่งหรือเหนื่อยแค่ไหนก็จะหาเวลามาอยู่กับเธอและหม่ามี๊ได้ตลอด

นี่คือความใฝ่ฝันของชมพูเลย

เมื่อเห็นธเนศพลเธอจึงรีบเดินเข้าไปหา

“แด๊ดดี้ หม่ามี๊ถามว่าจะกลับไปกินข้าวที่บ้านไหม?”

“แด๊ดดี้มีงานต้องทำ ตอนนี้ยังกลับไม่ได้ หนูกับหม่ามี๊กินก่อนเลย ไม่ต้องรอ แต่แด๊ดดี้จะรีบกลับไปหานะ”

ธเนศพลอุ้มชมพูขึ้นมา

เด็กคนนี้มีเนื้อมีหนังกว่าตอนที่กลับมา ดูน่ารักน่าชังเป็นไหนๆ

ชมพูกอดคอของธเนศพลเอาไว้ กัดริมฝีปากแล้วพูดว่า “งั้นหนูเรียกพี่กานต์มาทานข้าวกับพวกเราได้ไหม?”

“น่าจะไม่ได้ พี่กานต์ของหนูติดธุระส่วนตัว”

ธเนศพลรู้ว่าพอตามตัวภานกลับมาได้ สิ่งแรกที่กานต์จะทำคือบอกนรมนแน่ๆ ถึงตอนนั้นนรมนก็คงรีบนั่งเครื่องบินกลับมา

ช้าสุดก็คงมาถึงตอนเที่ยงคืน ช่วงเวลานี้คงไม่มีใครสามารถพาตัวกานต์ออกจากข้างกายของภาณได้

ชมพูรู้สึกหงอย

ธเนศพลไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่ จึงรีบพูดว่า “เอาอย่างนี้ไหม สุดสัปดาห์นี้หนูค่อยเชิญพี่กานต์มากินข้าวที่บ้านเราอีกทีดีไหม?”

“ดีค่ะ！”

ชมพูร่าเริงขึ้นมาในทันที

ธเนศพลอุ้มเธอ พาเดินกลับบ้านด้วยตัวเอง จากนั้นก็เอ่ยพูดอะไรเงียบๆกับน้ำสองสามประโยค

เมื่อเห็นแด๊ดดี้กับหม่ามี๊ใกล้ชิดสนิทกัน ชมพูก็ดีใจเป็นอย่างมาก

นี่สิถึงจะเรียกว่าครอบครัว

เมื่อเทียบกับอีกด้าน กานต์กลับกำลังรู้สึกปวดใจ