บทที่ 1666 ผู้หญิงนี่น่ากลัวชะมัด

กิจจาประหม่าขึ้นมาชั่วขณะ

“เดี๋ยวฉันรับเอง”

เขารีบวิ่งไปด้วยความเร็ว ชิงกดรับสายก่อนที่คนใช้จะไปถึง

กมลหรี่ตาลงเล็กน้อย

ทำไมดูอยากรับโทรศัพท์จังเลยล่ะ?

มันแปลกๆนะ

แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย เพียงแค่เอนพิงผนังข้างๆ มองคิ้วที่เริ่มขมวดมุ่นของกิจจา

“พี่กิจ เป็นอะไรไป?”

กมลเดินเข้าไป กิจจาจึงวางสาย

เขามองมาที่กมล ในใจรู้สึกสับสน

ผ่านมาตั้งหลายวัน ไม่มีใครบอกพวกเขาเลยว่ามีเรื่องเกิดขึ้นกับตาทวด ดูเหมือนทุกคนจะเห็นพวกเขาเป็นเด็กจริงๆ ถึงได้ปกป้องดูแลดีขนาดนี้

จริงๆแล้วกิจจาก็อยากไปเยี่ยมตาทวด แต่ว่าในช่วงเวลาแบบนี้ถ้าภาณยังไม่ฟื้น ก็มีแต่จะทำให้ตาทวดยิ่งป่วยใจ ต่อให้เขาไปเยี่ยมก็เปล่าประโยชน์ แต่ถ้าให้กมลไปก็ดีเหมือนกัน

เธอจะไม่ได้ต้องสงสัยว่าเขาออกไปไหน และจะได้ถ่วงกมลไว้ด้วย

คิดมาถึงตรง กิจจาก็เอ่ยพูดอย่างเสียใจว่า “ตาทวดเข้าโรงพยาบาล”

“เกิดอะไรขึ้น?”

กมลกังวลขึ้นมาในทันที

สองปีมานี้คุณท่านตนุวรดีกับพวกเขามากๆ ทั้งตอนที่บุริศร์และนรมนอยู่หรือไม่อยู่ คุณท่านตนุวรก็มักจะเผื่อผ่ายความรักมาให้พวกเขาเสมอ

พวกเขาไปอยู่ที่โรงเรียนได้ไม่กี่วันเอง ทำไมถึงได้เข้าโรงพยาบาลซะแล้วล่ะ?

“พี่กิจ พี่จะไปเยี่ยมตาทวดกับฉันไหม?”

“ฉันจองบัตรเข้าร่วมสัมมนาแล้วนี่สิ อีกอย่างมีอาจารย์ตั้งหลายคนไปที่นั่นด้วย ถ้าไม่ไปก็คงไม่เหมาะสม ดังนั้นกมล ฉันคงต้องฝากเยี่ยมตาทวดไว้กับแกแล้วล่ะ”

คำพูดของกิจจาทำให้กมลนิ่งไปเล็กน้อย

หืม?

ตาทวดเข้าโรงพยาบาลขนาดนี้ยังต้องไปสัมมนาอะไรอีก?

แบบนี้มันแปลกๆนะ

ถ้าเป็นเมื่อก่อนกิจจาไม่เป็นอย่างนี้แน่

ถ้าจะบอกว่าเรียนหมอจนเลอะเลือน เธอเชื่อ แต่เลอะเลือนได้ถึงขนาดนี้ เธอไม่เชื่อ

แต่กมลก็ไม่ได้พูดอะไรมากมาย เพียงแค่พยักหน้าแล้วพูดว่า “ได้ ฉันไปเยี่ยมคนเดียวก็ได้ พี่กิจก็ระวังตัวด้วย ถ้ามีเรื่องอะไรให้รีบบอกฉันทันที”

“ได้ ถ้าตาทวดเป็นอะไรแกก็ต้องรีบบอกฉันเหมือนกัน”

“โอเค”

กมลพยักหน้า

ทันใดนั้นเธอก็นึกอะไรขึ้นมาได้

“เอ๋? ทำไมวันนี้บ้านเงียบๆ? น้องๆไปไหน?”

ความบันเทิงทุกครั้งที่กมลกลับมาบ้านก็คือการได้หยอกน้องเล่น พวกเขาน่ารักมากๆ พอได้เห็นพวกเขาค่อยๆเติบโต ตั้งแต่นั่ง คลาน จนถึงหัดเดิน ก็เหมือนได้เห็นชีวิตตัวเองฉายซ้ำอีกครั้ง ความรู้สึกนั้นมันน่าภาคภูมิใจมาก

ทุกครั้งที่เธอกลับบ้านก็จะมีเสียงอ้อแอ้ของเด็กทั้งสองคอยต้อนรับเสมอ ทว่าตอนนี้ในบ้านกลับเงียบเหงา จึงอดที่จะสงสัยขึ้นมาไม่ได้

หัวใจของกิจจากระตุกวูบ รีบเรียกคนใช้เข้ามาสอบถาม “น้องสองคนไปไหน?”

กิจจาหันหลังให้กมล จึงใช้แววตาคมปลาบข่มขู่คนใช้ด้วยสายตาว่าถ้ากล้าพูดรับรองเจอดี

แม้ว่ากิจจาจะเป็นคนสุภาพ แต่สายตาดุดันที่มีในตอนนี้ ทำเอาคนใช้สะดุ้งตกใจ

คนใช้แต่ละคนใช้ชีวิตอยู่ในตระกูลโตเล็กจนกลายเป็นคนไหวพริบดี เมื่อเห็นท่าทางของกิจจาในตอนนี้ จึงรีบพูดขึ้นมาว่า “ช่วงนี้คุณชายน้อยทั้งสองเป็นหวัดบ่อย เลยถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาลแล้วค่ะ”

“น้องๆเป็นยังไงบ้าง? อาการหนักไหม?”

กมลกังวลขึ้นมาในทันที

“พี่กิจ เดินทางระวังนะ ฉันต้องไปเยี่ยมน้องๆที่โรงพยาบาลก่อน”

“ได้”

กิจจาพยักหน้ารัวๆ ทว่าหัวคิ้วกลับขมวดมุ่นเข้าด้วยกัน

เมื่อคนใช้เห็นท่าทางไม่ค่อยพอใจกิจจา จึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้ว่า “คุณชายกิจ คือว่า……”