ตอนที่ 1667
บทที่ 1667 มีอะไรก็ไปทำ
October 31, 2026
เมื่อนะโมได้ยินก็รู้ได้ในทันทีว่าไม่ใช่เรื่องดีอะไร ที่กิจจาไม่บอกที่มาที่ไปกับกมล แน่นอนว่าต้องไม่อยากให้เธอรู้ ตอนนี้เขาควรพูดอะไรดี?
แต่ถ้าไม่พูด กมลก็คงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ เขายิ่งรู้สึกกลุ้มใจมากกว่าเดิม
“โอ๊ย ปวดท้อง！”
เขาพูดพร้อมกับกุมท้องเตรียมวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ แต่กลับถูกกมลกระชากเสื้อเอาไว้ก่อน
“อย่าหนี คิดว่าฉันไม่กล้าเข้าห้องน้ำผู้ชายเหรอ? นะโม นายคิดให้ดีๆนะ ถ้าฉันเข้าห้องน้ำไปกับนาย นายต้องรับผิดชอบฉันยังไง”
เมื่อได้ยินคำว่ารับผิดชอบ นะโมก็สะดุ้ง
“ชิ เธอนี่มัน……”
นะโมหาคำมาบรรยายเธอไม่ถูก
กมลยิ้มสวยออกมา “มันอะไร?”
“ช่างเถอะ ฉันช่วยก็ได้โอเคไหม? แต่ถ้าเฮียมาฟันหัวฉัน เธอก็ต้องคุ้มกันฉันด้วยได้ยินไหม?”
กมลเอ่ยพูดอย่างดูแคลน “ให้ผู้หญิงปกป้อง นายไม่อายเหรอ?”
“อายสิ ฉันไม่ได้อยากลงเรือลำเดียวกันกับเธอเลยสักนิด แต่ถูกเธอบังคับต่างหาก แล้วเธอไม่คิดจะปกป้องฉันเลยหรือไง?”
“ได้ๆๆ ฉันจะปกป้องนายเอง！แต่ตอนนี้นายรีบๆสักทีซิ”
กมลใจร้อนจนจะบ้าตายแล้ว
นะโมยืดลุกขึ้นช้าๆ แล้วเดินไปยังห้องสมุด ขณะที่เดินเขาก็ส่งซิกทางสายตาให้คนใช้ คนใช้ที่ตาไวจึงรีบออกไปข้างนอกเพื่อต่อสายหากิจจา
นะโมเปิดคอมพิวเตอร์ แล้วเคาะแป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว
ทางด้านกานต์เมื่อได้ทราบข่าว จึงชะงักนิ่งไปเล็กน้อย จากนั้นก็เปิดคอมพิวเตอร์ เพื่อคุยกับนะโมด้วยรหัสลับ
“บอกกมลไปว่า ภาณไม่สบาย อาการป่วยค่อนข้างพิเศษ พี่กิจเลยมาช่วยดู เพื่อไม่ให้เธอเป็นห่วง อีกสองสามวันพี่กิจก็จะพาภาณกลับไปด้วย แล้วก็บอกตาทวดเองก็กังวลเรื่องนี้จนเจ็บไข้ได้ป่วย เพราะฉะนั้นให้เธออยู่ดูแลตาทวดดีๆ”
“ว่าแต่ภาณป่วยจริงๆเหรอ?”
นะโมเริ่มเป็นห่วงขึ้นมาบ้างแล้ว
“ไม่ใช่ แต่ถูกลักพาตัว คนของตระกลูสิทธิรัตน์สุนทรจับตัวภาณไป แค้นนี้ไม่ช้าก็เร็วฉันต้องได้ชำระกับพวกเขา”
“ตระกลูสิทธิรัตน์สุนทร? ตระกลูสิทธิรัตน์สุนทรที่เมืองหลวงน่ะเหรอ?”
“อืม นายเองก็ระวังด้วย ฉันจำได้ว่ามีคนในกองทหารมาจากตระกลูสิทธิรัตน์สุนทร ช่วงนี้ก็อย่าทำตัวเด่นเกินไปนะ”
กานต์ไม่ค่อยสบายใจกับนะโมเท่าไหร่
“สบายใจได้ แด๊ดดี้ของฉันคือชวกรเชียวนะ ถ้าเขากล้าทำอะไรฉันก็ลองดู แต่ไม่กี่วันก่อนฉันกลับบ้านที่เมืองY เห็นว่ามีคนมาคุยกับแด๊ดดี้ฉันที่บ้าน บังเอิญไปได้ยินเกี่ยวกับตระกลูสิทธิรัตน์สุนทร ไม่ใช่ว่าพอซื้อใจตระกูลโตเล็กของนายไม่ได้ แล้วหันมาซื้อใจตระกลูสมบัติศิริของพวกฉันแทนนะ?”
“ไม่แน่ใจ เรื่องของผู้ใหญ่นายอย่าไปยุ่งเลย ช่วงนี้ร่างกายนายเป็นยังไงบ้าง?”
“ดีมาก นายไม่ต้องห่วงฉันหรอก มีเรื่องอะไรก็บอกฉันได้ ฉันพร้อมสแตนด์ตลอดเวลา”
“ได้”
กานต์อุ่นใจขึ้นมาบ้าง
นะโมเป็นหนึ่งในเพื่อนที่เหลือไม่มากของเขา
กมลอ่านรหัสลับระหว่างพวกเขาไม่เข้าใจ จึงอดขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถามไม่ได้ว่า “ได้หรือยัง?”
“เธอคิดว่าการแฮ็กมันทำกันง่ายๆเหรอ? ฉันค่อยๆหาอยู่นี่ไง！”
นะโมเอ่ยพูดอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นนิ้วเรียวของนะโมพิมพ์บนคีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว เธอก็อดคิดถึงกานต์ขึ้นมาไม่ได้ ไม่รู้ว่าตอนนี้จะเป็นยังไงบ้าง
เธอคิดถึงเขาซะแล้วสิ
กมลรอเขาอย่างเงียบๆ ผ่านไปสักพักนะโมถึงได้นำเรื่องที่กานต์บอกมาเล่าให้กมลฟัง
สีหน้าของเธอฉายแววกังวล
“ป่วยเป็นอะไร? อาการหนักไหม?”
“คุณหนู เรื่องนี้ฉันสืบหาไม่ได้หรอกนะ กิจจาไปถึงนั้นแล้ว คงไม่ฝากไข้ไที่ไหนหรอก พอไม่มีการฝากไข้แล้วฉันจะไปสืบหามาแต่ไหน?”
เขาพูดออกมาอย่างไม่มีพิรุธ
เมื่อบรรลุจุดประสงค์แล้ว กมลด็ลุกขึ้นเดินออกไป
“ใจร้ายเกินไปแล้วหรือเปล่า?”
นะโมฮึดฮัดยิ่งกว่าเดิม
กมลโบกมือ“ไว้คราวหลังฉันซื้อของอร่อยๆมาให้แล้วกัน”
นี่เขาดูอดยากขนาดนั้นเลยเหรอ?