บทที่ 1668 คราวหน้าผมจะเร็วกว่าพี่ให้ได้

“ตกลง！”

ธเนศพลเคาะมติ ทำให้กิจจาค่อนข้างประหลาดใจ

น่าเกรงขามแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยที่ได้เป็นผู้สืบทอด

ทั้งสามคนคุยกันอย่างออกรส กานต์เห็นจะดีใจกว่าใคร หลังจากนี้ไม่ต้องสู้รบตบมือคนเดียวในกองทหารอีกต่อไปแล้ว

หลังจากนั้นกิจจาก็มาเยี่ยมภาณ หลงัจากเห็นร่างกายซูบผอมของภาณ และทำการตรวจร่างกายของเขาเสร็จ นัยน์ตาสุภาพอ่อนโยนคู่นั้นพลันเยือกเย็นขึ้นหลายเท่า

“ตระกลูสิทธิรัตน์สุนทร！สมควรตาย！”

ไม่บ่อยนักที่กิจจาจะโกรธเกลียดใครแบบนี้

ตั้งแต่นรมนกับบุริศร์มองเขาเหมือนลูกแท้ๆ ตั้งแต่ที่เขามีน้องๆ หัวใจของกิจจาก็เกิดการเปลี่ยนแปลง และรู้ดีว่าตัวเองกำลังแบกความรับผิดชอบไว้บนไหล่ แต่ว่าตอนนี้แด๊ดดี้หม่ามี๊ไม่อยู่ เขากับไม่ได้ดูแลพวกน้องๆ

กิจจาอดที่จะโทษตัวเองไม่ได้

ราวกับรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ กานต์จึงตบไหล่เขาแล้วพูดว่า “เรื่องนี้ไม่โทษพี่หรอก ยังไงเราก็ต้องโตเป็นผู้ใหญ่ ส่วนคนพวกนั้นก็ต้องแก่ ไม่ช้าก็เร็วสักวันหนึ่งมันต้องเป็นวันของเรา”

“แต่ว่าฉันจะไม่ยอมให้ครอบครัวเกิดเหตุสุดวิสัยอะไรอีก ว่าแต่คุณตาล่ะ?”

กานต์ส่ายหน้า

ไม่มีใครรู้ว่าชินทรไปไหน ร่องรอยของเขาไม่เคยอยู่กับที่ อย่าว่าแต่ตระกลูสิทธิรัตน์สุนทร แม้แต่คนของธเเนศพลก็ยังหาเขาไม่เจอ

“ฉันจะออกไปข้างนอก”

กิจจาเดินออกจากประตูไป

ธเนศพลจะให้คนตามไปด้วย แต่กลับถูกกิจจาปฏิเสธ

กานต์กลัวว่าจะมีเรื่องเกิดขึ้นกับเขา จึงเดินตามข้างหลังไป

คราวนี้กิจจาไม่ได้ปฏิเสธ

เมื่อทั้งสองคนเดินออกมาจากตระกูลธนเกียรติโกศล กานต์ก็อดเอ่ยถามขึ้นมาไม่ได้ว่า “พี่ พี่จะไปไหน?”

“ไปหาคุณตา”

“พี่รู้เหรอว่าคุณตาอยู่ไหน?”

กานต์อดที่จะรู้สึกประหลาดใจไม่ได้

กิจจาส่ายหน้า“ฉันคิดว่าฉันน่าจะหาเจอ”

“หืม?”

กานต์ประหลาดใจอีกหน

หรือว่าคุณตาบอกช่องทางติดต่อพิเศษอะไรกับพี่ใหญ่ไว้?

เมื่อเห็นกานต์ซักถาม จู่ๆกิจจาก็หัวเราะออกมา

“กำลังคิดอะไรของแก? ฉันก็แค่คิดว่าบางทีฉันอาจจะหาคุณตาเจอจากวิธีของฉัน”

“วิธีของพี่? วิธีอะไร?”

ตอนนี้กานต์ทำตัวเป็นเจ้าหนูจำไม

ไม่บ่อยครั้งนักที่กิจจาจะเห็นกานต์มีท่าทีจำยอมแบบนี้ จึงอดที่จะขำออกมาอย่างสะใจไม่ได้

“พี่ก็รีบพูดมาสิ”

กานต์ชกหมัดใส่เขา แต่เขาหลบทัน

“นี่ พี่กล้าหลบเหรอ?”

กานต์พับแขนเสื้อแล้ววิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าหลายปีมานี้กิจจาจะยุ่งอยู่กับการเรียนแพทย์ แต่ก็ไม่ปล่อยร้างเรื่องออกกำลังกาย วินาทีต่อมาก็เริ่มเล่นวิ่งไล่จับกับกานต์อยู่บนถนน

ชมพูนั่งอยู่ในรถ เป็นครั้งแรกที่ได้เห็นกานต์ในอากัปกิริยาที่แตกต่าง

เขามักจะเว้นระยะห่างกับคนอื่นเสมอ เธอรู้ว่ากานต์ดีกับเธอ และใส่ใจเธอ แต่ก็ไม่เหมือนกับตอนที่เขาอยู่กับคนในครอบครัวเหมือนอย่างตอนนี้

เมื่ออยู่กับครอบครัว เขามักจะปล่อยตัวตามสบายและร่าเริง สดใสเหมือนคนอื่นในวัยเดียวกัน

นัยน์ตาของชมพูหม่นแสงลง

เมื่อคนขับรถเห็นท่าทางแบบนี้ของชมพูด ก็อดถามขึ้นมาไม่ได้ว่า “คุณหนู เข้าไปทักทายคุณชายภาคินสักหน่อยไหมครับ?”

“ไม่ล่ะ ไปเถอะ กลับบ้านกัน”

ชมพูส่ายหัว