บทที่ 1675 นิสัยไม่ดี

เมื่อป้องมาถึงปาณีก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว เธอมองแม่บ้านหลิวที่อยู่ตรงหน้าเงียบๆ ทว่าแววตาของเธอกลับทำให้แม่บ้านหลิวรู้สึกสงสารสุดชีวิต

“คุณหนู รู้สึกยังไงบ้างคะ? ยังเจ็บอยู่ไหม? ทนอีกหน่อยนะ เดี๋ยวคุณชายป้องก็มาแล้ว”

ท่าทางที่เต็มไปด้วยความสงสารของแม่บ้านหลิวทำให้ปาณีหงุดหงิดในใจ

จากนั้นเธอก็นึกถึงแก้วตา

ในตอนที่ได้รู้ตัวตนของตัวเองเธอตื่นเต้น แต่ตุลธรกลับผลักเธอลงเหวลึก

ท่าทีที่ตุลธรมีต่อเธอมันจะเกินจะบรรยาย สีหน้ารังเกัยจเดียดฉันฑ์ของเขา ท่าทางที่แสดงออกว่าอยากให้เธอตายเสียเหลือเกินของเขามันทำให้เธอสงสัยเกี่ยวกับชีวิตคนเรา

เธอเป็นผู้หญิงแล้วยังไง?

เป็นผู้หญิงมันผิดมากจนสมควรตายเหรอ?

นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว อีกอย่างครอบครัวก็ไม่เห็นจะมีบัลลังค์ให้สืบต่อด้วย ทำไมลูกผู้หญิงถึงจะมีชีวิตอยู่ไม่ได้? ทำไมถึงไม่เป็นที่ยอมรับของพ่อแม่?

ตอนแรกเธอคิดว่าแม่ของเธอก็เป็นแบบนี้ แต่คำพูดของแก้วตาทำให้เธอเข้าใจอะไรหลายๆอย่าง

อันที่จริงปาณีเลิกดิ้นรน และยอมทิ้งชีวิตไปแล้ว วินาทีที่ตุลธรบอกเรื่องตัวตนของเธอ เธออับจนหนทางไปหมด

ในเมื่อเขาเป็นคนทำให้เธอเกิดมามีชีวิต ถ้าเขาอยากได้คืน เธอจะให้เขาง

ชีวิตนี้เธอไม่อยากได้มันแล้ว!

ลูกที่ไม่เป็นที่ยอมรับของพ่อแม่ อยู่ไปแล้วมีความหมายอะไร?

จนกระทั่งแก้วตามาที่นี่ คำพูดของอีกฝ่ายที่ดังอยู่ข้างหู ทำให้ปาณีเข้าใจว่าตัวเองโง่แค่ไหน

ทำไมเธอต้องตายด้วย?

ถึงใครไม่รัก ไม่สนใจเธอ เธอยังมีนภดล และนรมนอยู่ทั้งคน

ชีวิตของเธอไม่ได้มีแค่พ่อแม่สักหน่อย

ยี่สิบกว่าปี พวกเขาไม่เึยมีส่วนร่วมในชีวิตของเธอ เพราะงั้นพวกเขามีสิทธิ์อะไรมาตัดสินความเป็นความตายของเธอ?

โดยเฉาะที่แก้วตาพูดว่านี่อาจจะเป็นการพบกันครั้งสุดท้าย ปาณีก็ยิ่งอยากลืมตามามองแม่ของตัวเอง

เมื่อเห็นแม่บ้านหลิวที่คอยดูแลแก้วตาอยู่ตรงหน้าในใจของปาณีก็ยุ่งเหยิงไปหมด ไม่รู้ว่าควรพูดอะไร

เมื่อป้องมาถึงก็พอช่วยขจัดความอึดอัดของปาณีไปได้บ้าง

“คุณหมอป้อง”

เสียงของปาณีแหบอย่างรุนแรง แม่บ้านหลิวจึงรีบหยิบน้ำมาให้

คุณหมอป้องรีบพูดขึ้นมาว่า “ระวังคอของเธอด้วย ช่วงนี้พยายามอย่าพูดอะไรเลย ร่างกายของเธอตอนนี้กำลังอ่อนแอ จำเป็นต้องฟื้นบำรุง พี่มนกำลังมาถึง ถ้าให้มาเห็นสภาพของเธอในตอนนี้ต้องเสียใจมากแน่ๆ”

ปาณีนิ่งไปเล็กน้อย ดวงตาเริ่มร้อนผ่าว

คุณนายจะมาเหรอ?

ปาณีพยักหน้า รู้สึกทั้งร่างไร้ซึ่งเรี่ยวแรง จึงหลับตานอนพักผ่อน

แม่บ้านหลิวยกน้ำมายืนอยู่ข้างๆอย่างเก้ๆกังๆ ไม่รู้ว่าควรปลุกปาณีขึ้นมาดีไหม

ปาณีลืมตาขึ้นมาราวกับมีเซนส์ จากนั้นก็ยื่นมือออกไปรับแก้วน้ำมาถือไว้

“ขอบคุณค่ะ”

แม่บ้านหลิวพลันน้ำตาคลอ

คุณหนูแตกต่างจากพชิราจริงๆด้วย

พชิราไม่เคยเห็นหัวใคร เชิดหน้าเชิดตามาตั้งแต่เด็กๆ พอมามองปาณี ทั้งๆที่เป็นพี่น้องกัน แต่เด็กคนนี้กลับดูจิตใจดีกว่าเสียอีก

หมอป้องตรวจร่างกายปาณีเสร็จ ก็แก้ไขข้อมูลอยู่สักพัก จากนั้นก็กำชับให้เธอพักผ่อนเยอะๆ ถึงได้เดินออกไป

ทางด้านธเนศพลหลังจากที่แก้วตาไปแจ้งความเขาก็กลับมาทำงาน

เมื่อป้องเดินออกไปปาณีก็ลืมตาขึ้นมา มองแม่บ้านหลิวแล้วเอ่ยถามเสียงเบาว่า “เธอไปไหน? พรุ่งนี้ยังจะมาไหม?”

ตอนแรกแม่บ้านหลิวไม่รู้ว่าเธอถามถึงใคร แต่เมื่อเห็นประกายความคาดหวังที่ฉายผ่านดวงตาก็เข้าใจในทันที

เมื่อนึกถึงแก้วตา ท่าทางของแม่บ้านหลิวก็เศร้าลง

“คุณหนู ตอนนี้คุณต้องพักผ่อน อย่าเพิ่งสนใจเรื่องอื่นเลยค่ะ”