ตอนที่ 1676 พรุ่งนี้ทุกอย่างจะสิ้นสุดลง

“หม่ามี้ ระวัง!”

กานต์รีบพูดขึ้นด้วยความตกใจ แต่กลับเห็นรถยนต์หยุดลงที่ด้านหน้าของพวกเขา ไม่คิดว่าคนที่ลงมาจากรถจะเป็นคนของธเนศพล

นรมนขมวดคิ้วเล็กน้อย ชินทรรีบเดินเข้ามาใกล้ๆ

ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายพูดอะไร แต่สีหน้าของชินทรค่อนข้างเคร่งขรึม มองเข้าไปในรถ แล้วพยักหน้า

ขับออกไปอย่างรวดเร็วเหมือนตอนที่มา

หลังจากขึ้นรถแล้วชินทรจึงพูดขึ้น: “พวกลูกไปอยู่ที่บ้านของคุณชายธเนศพลก่อนนะ สถานการณ์ที่เมืองหลวงคืนนี้ไม่สงบเท่าไหร่”

“ทำไมเหรอคะ? จะเกิดเรื่องเหรอคะ?”

นรมนถามออกไปด้วยสัญชาตญาณ

ชินทรพลางขับรถพลางเล่าเรื่องของตระกูลสิทธิรัตน์สุนทรให้นรมนฟังอย่างละเอียด

แม้กานต์เคยเล่าให้นรมนฟังไปบ้างแล้ว แต่กลับไม่ได้เล่าอย่างละเอียดเหมือนชินทร ตอนนี้ได้ฟังเรื่องนี้จนจบเธอจึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

“ที่แท้ตระกูลสิทธิรัตน์สุนทรยังมีด้านนี้ด้วย ว่าแต่ตอนนี้ปาณีเป็นยังไงบ้างคะ?”

“ได้ยินว่าเพิ่งฟื้น หลังจากได้รู้ภูมิหลังของตนเองก็ยังถือว่าสงบนิ่งดีนะ แต่คาดว่าคุณหญิงแก้วตาคงไม่ได้ออกมาอีกแล้ว”

ชินทรคิดไม่ถึงจริงๆว่าบนโลกนี้จะยังมีพ่อที่ใจร้ายใจดำเย็นชาไร้ความรู้สึกอย่างตุลธรอยู่ด้วย

นรมนก็คิดไม่ถึง แต่ตอนนี้เธอค่อนข้างเป็นห่วงปาณี

ไม่นานรถก็ขับมาถึงที่บ้านของธเนศพลแล้ว

ธเนศพลไม่อยู่ ในบ้านว่างเปล่า เห็นได้ชัดว่ามีเรื่องอะไรที่ต้องออกไปทำ

นรมนดูๆเวลาแต่ไม่ได้พูดอะไร หลังจากเธอจัดการลูกชายเรียบร้อยแล้ว ก็ไม่ได้ให้ชินทรออกไป แต่กลับฝากให้ชินทรดูแลลูกทั้งสามคนของเธอ ส่วนตนเองเดินออกไปหาปาณี

เธอรู้ว่าเวลานี้ปาณีคงจะหลับไปแล้ว แต่เธอไม่สบายใจ

แม่บ้านหลิวได้ยินเสียงฝีเท้าจึงสะดุ้งตื่นขึ้นทันที

แม้จะอยู่ที่นี่ แต่แม่บ้านหลิวกลับระมัดระวังตัวเป็นอย่างมาก ดูแลเอาใจใส่ปาณีในทุกๆด้าน

ตอนที่นรมนเข้ามาก็เห็นผู้หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งกำลังถือไม้ถูพื้นมองตนเองด้วยสีหน้าระแวดระวัง

“คุณเป็นใคร? มาที่นี่ทำไม?”

อาจจะเป็นเพราะเสียงของแม่บ้านหลิวสั่นไหวเกินไป หรืออาจจะเพราะเสียงของเธอค่อนข้างดัง ปาณีจึงตื่นขึ้นจากความฝันทันที

นรมนเปิดไฟ

แสงไฟสาดมาบนใบหน้าของปาณี เธอหรี่ตา แล้วลืมตาขึ้นทันที ตอนที่เธอเห็นนรมนก็ชะงักเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นด้วยความตื่นเต้น แต่กลับโดนนรมนห้ามเอาไว้

“ไม่ต้องลุก ตอนนี้ร่างกายของเธอต้องพักฟื้นให้เต็มที่”

“คุณนายคะ!”

ดวงตาของปาณีแดงขึ้นมาทันที

แม่บ้านหลิวก็ตะลึงงัน

ตอนที่ปาณีซักถามถึงคุณหญิงแก้วตากลับไม่ได้แสดงความรู้สึกมากมายนัก เธอจึงคิดมาโดยตลอดว่าคุณหนูเป็นคนเก็บตัว แต่ตอนนี้ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกัน?

ทำไมถึงทำให้คุณหนูตื่นเต้นขนาดนี้?

อีกทั้งคุณหนูยังเรียกเธอว่าคุณนายอีก?

สรรพนามนี้กลับทำให้แม่บ้านหลิวไม่ค่อยคุ้นเคย

ไม่ว่าจะพูดยังไง ปาณีก็เป็นถึงลูกสาวของตระกูลสิทธิรัตน์สุนทร แต่ตอนนี้กลับเรียกคนอื่นว่าคุณนาย เห็นได้ชัดว่าต่ำกว่าระดับของลูกสาวไปขั้นหนึ่ง

“คุณหนู นี่คือ......”

แม่บ้านหลิวขมวดคิ้วแน่น

แต่ปาณีกลับพูดขึ้นอย่างตื่นเต้น: “นี่คือภรรยาของคุณบุริศร์ นายหญิงของฉันเอง”

เธอไม่รู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจเลยสักนิด แต่กลับรู้สึกสนิทสนมมาก

“คุณนาย ฉันคิดถึงคุณจังเลยค่ะ”

“ฉันก็คิดถึงเธอ”

นึกถึงทุกสิ่งทุกอย่างที่ปาณีต้องแบกรับ นรมนจึงตบๆที่มือของเธอเบาๆ พูดขึ้น: “ภูมิหลังของเธอฉันรู้เรื่องหมดแล้วนะ”