บทที่ 1695 บางทีอาจเป็นเพราะเธอเลือดเย็นเกินไปล่ะมั้ง

เป็นครั้งแรกที่พายุมีใจที่ขัดแย้งต่อคำสั่งเสียของบรรพบุรุษที่ศรัทธาและปฏิบัติตามมาตั้งแต่เล็กจนโต

เขาไม่แค้นเคืองหรอ?

จะไม่แค้นเคืองได้ยังไงกัน?

สมจิตเป็นลูกเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ของเขา！

เมื่อก่อนตอนที่สมจิตเพิ่งเกิดออกมา เขาดีใจขนาดไหนกัน สามปีนั้นเขามอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับสมจิต ถึงขั้นจินตนาการว่าหลังจากที่ลูกสาวโตขึ้นอีกหน่อยจะเชิญครูสอนที่บ้านแบบไหนมา ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างนี้ต่างก็จบลงที่ฤดูร้อนในปีนั้น

ลูกสาวของเขาหายตัวไป

จันทราในตอนนั้นเรียกได้ว่าใกล้จะเป็นบ้าแล้ว หากไม่ใช่ความเชื่อบางอย่างประคับประคองเธอเอาไว้ บางทีจันทราอาจจะไม่ได้อยู่บนโลกใบนี้ไปตั้งนานแล้วก็ได้

ภรรยาและลูกสาวของเขาเจ็บปวดมาทั้งชีวิตเพื่อสิ่งที่เรียกว่าคำสั่งเสียของบรรพบุรุษตระกูลนนท์สัจทัศน์

เขาในฐานะที่เป็นสามี ในฐานะที่เป็นพ่อ ชีวิตนี้ทำอะไรเพื่อผู้หญิงสองคนนี้กันแน่นะ?

นิวัฒน์ทุกข์ใจอย่างที่สุด จันทราแทบจะร้องไห้จนสลบไป มีเพียงแค่สมจิตที่รอบดวงตาแดงก่ำ แต่กลับไม่มีน้ำตาสักหยด

เธอผ่านช่วงวัยที่ต้องการความรักความเอาใจใส่จากแม่มาตั้งนานแล้ว

ทุกสิ่งทุกอย่างที่ผ่านมาทั้งหมดในปีนั้นก็เหมือนกับฝันร้าย ที่ในตอนแรกเริ่มที่สุดมักจะตามติดกวนใจเธอ

เธออยู่ที่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตกกลางคืนต่างไม่กล้าที่จะนอนหลับ พอหลับตาลงในสมองต่างก็คือหน้าตาที่น่าเกลียดนั่นของพ่อเลี้ยง ท่าทางที่ดุร้ายนั่นของแม่เลี้ยง

เธอหวาดกลัว เธอทุกข์ทรมาน เธอไม่กล้าอยู่ด้วยกันกับเด็กคนอื่น เธอกลัวคนอื่นรู้ความลับของเธอ แต่ยิ่งเป็นเช่นนี้ เด็กคนอื่นๆก็ยิ่งรังแกเธอ

เธอไม่กล้าตอบโต้ กลัวว่าลงมือหนักทำคนอื่นบาดเจ็บจะถูกผู้อำนวยการไล่ออก

หลังจากที่ไล่ออกไปเธอจะไปที่ไหนได้ล่ะ?

โลกที่กว้างใหญ่แต่กลับไม่มีสักที่คือบ้านของเธอ

จนกระทั่งการปรากฏตัวของยศพงศ์

ยศพงศ์ไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อเลือกเด็กสองสามคนมาอบรมเลี้ยงดูในฐานะหมากรุกตัวลับ

ในตอนนั้นยศพงศ์บอกกับพวกเขาทั้งหลายอย่างชัดเจนว่า พาพวกเขาไปสามารถให้ของกินที่ดีที่สุด เสื้อผ้าที่ดีที่สุดกับพวกเขาได้ ในขณะเดียวกันก็ต้องทำเรื่องที่ลำบากที่สุดเหนื่อยที่สุดในโลก ยังต้องละทิ้งอดีตทั้งหมดของตัวเอง

นับจากวันนั้นที่ไปจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า พวกเขาก็จะไม่ได้มีสถานะแบบเมื่อก่อนอีกต่อไป สถานะของพวกเขามีเพียงแค่อย่างเดียว นั่นก็คือหมาก หรือมีดคม

ข้างบนต้องการให้พวกเขาทำอะไรพวกเขาก็ต้องทำ ข้างบนต้องการให้พวกเขาเข้าสนามรบฆ่าศัตรูพวกเขาก็ต้องไปสนามรบฆ่าศัตรู ต้องการให้พวกเขาเป็นคู่ในการแต่งงานเชื่อมความสัมพันธ์แต่งเข้าสู่บ้านคนรวยพวกเขาก็ไม่สามารถต่อต้าน

ในตอนนั้นเด็กจำนวนมากต่างก็ไม่ต้องการชีวิตแบบนี้ แต่สมจิตอยาก

เธอแทบอยากจะละทิ้งสถานะในอดีตอย่างอดใจรอไม่ไหว ให้โอกาสตัวเองเกิดใหม่อีกครั้งใช้พละกำลังและชีวิตที่เหลือมาพยายามอย่างสุดชีวิตเพื่อชีวิตที่เป็นของตนเอง

ดีงนั้นเธอจึงกลายเป็นธีรยา กลายเป็นลูกสาวบนทะเบียนบ้านของผู้อำนวยการ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะชีวิตของเธอนำพาความโชคร้ายใช่หรือเปล่า หลังจากที่ทุกอย่างจัดการเสร็จ เธอยังไม่ทันไปจากที่นี่กับยศพงศ์ก็เกิดแผ่นดินไหว ทั้งเขตเมืองต่างก็ร้องไห้โหยหวน

วินาทีนั้นเธอนึกว่าพระเจ้าจะพาตัวเธอไปแล้ว บางทีอาจเป็นเพราะเธอไม่คู่ควรที่จะมีชีวิตใหม่จริงๆ ทว่าในวินาทีสำคัญยศพงศ์ช่วยชีวิตเธอเอาไว้

ตั้งแต่หลังจากที่ถูกยศพงศ์ช่วยชีวิตไปจากสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า สมจิตก็รู้สึกได้รับการเกิดใหม่อีกครั้ง