บทที่ 1694 เขาไม่เคยคิดถึงสิ่งเหล่านี้

“เธอ เจอกับอะไร?”

ฟองน้ำรู้สึกว่าตัวเองมีบางคำที่พูดไม่ออก

ที่จริงแล้วเธอไม่ใช่ไม่เคยคิดว่าหลังจากที่เด็กสามขวบหายตัวไปจะต้องเจอกับอะไร เพียงแต่มองเห็นสมจิตที่ยืนอยู่ต่อหน้าตนเองในตอนนี้สมบูรณ์แบบไม่มีเสียหาย เธอถึงได้ปลอบใจตนเองว่าทุกสิ่งผ่านไปด้วยดี

บางทีอาจเป็นเพราะสมจิตโชคดีดวงแข็ง บางทีอาจเป็นเพราะบรรพบุรุษตระกูลนนท์สัจทัศน์คุ้มครองสมจิตกลับมาอย่างปลอดภัยแล้วไม่ใช่หรอ?

แต่สำหรับสมจิต เรื่องมากมายคำพูดมากมายที่จริงแล้วเธอไม่อยากจะพูด แต่ตอนนี้กลับไม่พูดไม่ได้แล้ว

สมจิตหัวเราะอย่างประชดประชันแล้วเอ่ย “ในปีนั้นหนูเพิ่งสามขวบ หนูจำได้ชัดเจนมาก ลุงมีหนวดร่างใหญ่คนหนึ่งบอกกับหนูว่า คุณน้าของหนูรอหนูอยู่ทางนั้น ให้หนูไปกับเขา หนูไม่ไป เขาใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากหนูเอาไว้ในทันที กลิ่นที่ฉุนจมูกปะทะเข้ามา หนูก็หมดสติ รอจนกระทั่งหนูตื่นขึ้นมาอีกครั้ง หนูพบว่าตัวเองอยู่ในพื้นที่ราบระหว่างภูเขาแห่งหนึ่ง ครอบครัวนั้นจนมาก จนถึงขนาดสิ่งที่เรียกว่าบ้านยังเป็นกระท่อม แต่ว่าพวกเขาซื้อหนู

“หนูนึกว่าตนเองยังไงก็ถือว่ามีบ้านแล้ว แม้ว่าจะไม่ใช่พ่อแม่แท้ๆของตัวเอง แม้ว่าจะเป็นสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยก็ช่าง อย่างน้อยหนูก็ไม่ใช่ตัวคนเดียวแล้ว คุณสามารถเข้าใจความรู้สึกของเด็กอายุสามขวบคนหนึ่งที่ตื่นขึ้นมาหลังจากถูกทำให้สลบทุกที่ล้วนเป็นคนที่แปลกหน้าสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นชินแบบนั้นไหม? หนูกลัว หนูหวาดผวา หนูตะโกนคุณน้าช่วยหนูด้วย แต่สิ่งที่หนูได้รับคือการทุบตี”

“ป้าคนนั้นหน้าตาดุมาก หวายในมือของเธอหวดลงบนร่างกายของหนู รอนเลือดเป็นเส้นๆ หนูถูกตีจนสลบไป กลับไม่มีใครสนใจความเป็นความตายของหนู ตอนที่ตื่นขึ้นมา หนูถูกทิ้งอยู่บนกองฟาง ข้างกายมีเพียงแค่ซาลาเปาที่เย็นแล้ว คุณคิดว่านี่เป็นสิ่งที่แย่ที่สุดแล้วใช่ไหม? ไม่ ไม่ใช่”

มือของสมจิตกุมเข้าหากันแน่น ดวงตาของเธอแดงก่ำ พูดขึ้นทีละคำทีละประโยค “ครอบครัวนั้นมีลูกชายคนหนึ่ง เป็นคนขี้โรค พวกเขาไม่มีเงินรักษาลูกชาย ทำได้เพียงไปเก็บสมุนไพรบนเขากลับมา แต่ว่าพวกเขาไม่ใช่หมอ ไม่รู้ว่าสมุนไพรอย่างไหนมีประโยชน์ต่ออาการป่วยของลูกชาย จุดประสงค์ที่พวกเขาซื้อหนูมานั้นง่ายมาก ก็คือเพื่อให้หนูทดลองยาให้กับลูกชายของเธอ！”

“สมุนไพรทุกชนิดที่ลูกชายของเธอกินต่างก็ต้องให้หนูกินลงไปก่อน ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองถึงจะให้ลูกชายของเธอกิน แต่หลายครั้งมากที่หนูปวดจนอาเจียนไม่หยุด ปวดจนแทบอยากจะตายไปตรงนั้น แต่ทุกครั้งหนูก็รอดมาได้ราวกับปาฏิหาริย์ก็ไม่ปาน ในตอนนั้นคุณเคยคิดไหมว่าหลานสาวของคุณจะเจอสิ่งเหล่านี้?”

ฟองน้ำนิ่งอึ้งไปทั้งตัว

เธอไม่เคยคิดถึงสิ่งเหล่านี้！

ไม่เคยคิดจริงๆ！

เธอคิดว่าที่แย่ที่สุดก็คือสมจิตถูกพวกค้ามนุษย์ตัดขาเท้าทิ้งไปเป็นขอทานที่ข้างถนน ดังนั้นหลายปีมานี้ทิศทางในการตามหาของเธอล้วนเป็นเด็กเหล่านั้นที่นั่งขอทานอยู่ริมถนนมาโดยตลอด แต่กลับไม่มีข่าวคราวมาโดยตลอด

เธอไม่รู้ ไม่รู้จริงๆ！คิดไม่ถึงว่าสมจิตยังจะแย่กว่าเด็กเหล่านั้นเสียอีก！

รอบดวงตาของฟองน้ำเปียกชื้นขึ้นมาในทันที

สมจิตกลับหัวเราะ หัวเราะอย่างสดใสมาก นัยน์ตามีแสงสะท้อนจากน้ำปรากฏ

“คุณรู้ไหม? วันเวลาแบบนี้หนูใช้ไปสี่ปี！หนึ่งพันกว่าวันคืน หนูไม่ได้หวังให้ตัวเองรีบโต แต่หวังให้ตัวเองสามารถรีบตายเร็วหน่อย เช่นนี้หนูก็สามารถหลุดพ้นแล้ว พื้นที่ราบกลางภูเขานั้นอยู่ห่างไกลจากชานเมืองมาก หนูเคยพยายามหลบหนี สุดท้ายไม่สำเร็จ หลังจากถูกจับกลับมาก็ถูกตีจนเนื้อตัวแตก ต่อมาในปีนั้นที่หนูอายุเจ็ดขวบ พ่อเลี้ยงของหนูอาศัยจังหวะที่แม่เลี้ยงไม่อยู่บ้าน มัดหนูขึ้น มือปลาหมึกข้างนั้นลูบหนูทั้งตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า ถึงขั้นยังจูบหนู คุณรู้ความรู้สึกของหนูในตอนนั้นไหม？”

“หยุดพูดได้แล้ว！หยุดพูดได้แล้ว！”

ฟองน้ำรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถฟังต่อไปได้อีก ฟังต่อไปเธอจะกลายเป็นบ้า

สมจิตยังคงพูดด้วยเสียงหัวเราะ “ในตอนนั้นหนูคิดว่าชาติก่อนหนูจะต้องไปขุดหลุมศพบรรพบุรุษบ้านใครเอาไว้แน่ ไม่อย่างนั้นทำไมพระเจ้าถึงทำแบบนี้กับหนูล่ะ? แต่ว่าแม่เลี้ยงกลับเห็นสิ่งที่พ่อเลี้ยงทำกับหนูทั้งหมด เธอไม่เพียงแต่ไม่ตำหนิพ่อเลี้ยง กลับมาลงโทษ ตำหนิหนูแทน บอกว่าหนูอ่อยพ่อเลี้ยง เด็กที่อายุเจ็ดขวบคนหนึ่ง รู้ว่าอะไรเรียกว่าอ่อยไหม? อ่อยต้องถูกมัดมือเท้าหรอ?”

“สมจิต หยุดพูดได้แล้ว”